Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα greece. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα greece. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 16 Μαρτίου 2018

Αρχίζει το ματς

Ο λόγος περί ποδοσφαίρου και συγκεκριμένα περί ομάδων ποδοσφαίρου. Στην Ελλάδα λένε το αγαπάμε το άθλημα. Δε θα 'λεγα ακριβώς ότι το αγαπάμε, μάλλον η ''αγάπη'' μας παρασιτεί πλάι στο παρηκμασμένο και ξεπεσμένο πρωτάθλημα. Το πρωτάθλημα που κάθε χρόνο βουλιάζει κι ακόμα περισσότερα στη βρόμα και τη λάσπη.
Αναρωτιόμουν και έχει τύχει να συζητήσω και με φίλους για ποιο λόγο υποστηρίζουμε κάποια συγκεκριμένη ομάδα. Γιατί να χαιρόμαστε επειδή ''σήμερα κερδίσαμε'' και να κατεβάζουμε τα μούτρα γιατί ''παίξαμε άθλια και μας έστησαν στον τοίχο''; Από πού πηγάζει αυτό το α' πληθυντικό;
Οι λόγοι μπορεί να 'ναι ίδιοι μ' αυτούς που κάνουν κάποιους να ακολουθούν ένα πολιτικό κόμμα. Η οικογενειακή παράδοση και κάποιο συναισθηματικό δέσιμο με την ομάδα. Tην υποστήριζε ο παππούς, μετά ο μπαμπάς, την υποστηρίζω κι εγώ και κάπως έτσι προχωράει το πράγμα. Βέβαια στο να υποστηρίζεις τυφλά μια ομάδα επειδή το έκαναν και οι πρόγονοί σου δεν υπάρχει και κάτι τραγικά κακό, όσο το να εφαρμόζεις την ίδια τακτική σ' ένα κόμμα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2017

Μη με κοιτάς στα μάτια...

Πάει ένας χρόνος που ασχολούμαι με τους παραδοσιακούς χορούς.Κι είναι ένα ταξίδι. Σήμερα βρίσκεσαι στη Θεσσαλία, αύριο πλέεις προς τα νησιά, έπειτα πας μια βόλτα προς Ήπειρο,πετάγεσαι στη Μακεδονία, περνάς από Θράκη και καταλήγεις Μικρά Ασία. Είναι σαν να ζεις τους τόπους και την ιστορία τους μέσα από το τραγούδι γράφοντας τη δική σου ιστορία με τα πατήματά σου στο έδαφος. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να νιώσει κάποιος τι πάει να πει πολυπολιτισμικότητα,έχοντας μεν  τον ελληνικό πολιτισμό ως σημείο αναφοράς, προσεγγίζοντας όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τόπου ξεχωριστά, αναγνωρίζοντας τη γοητεία του διαφορετικού. 

Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

#Stop Mind Borders

Μπήκα προχθές σ' ένα fast food για να πάρω ένα σάντουιτς. Η κυρία που με εξυπηρέτησε μιλούσε ελληνικά σπαστά με έντονη προφορά. Πριν ετοιμαστεί το φαγητό μου, μπήκαν δυο παιδάκια μέσα και ζήτησαν κρέπες.Τους τις ετοίμασε και, όταν τα παιδιά έφυγαν, άρχισε να μιλάει για τα δικά της παιδιά.''Έχω δίδυμα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, πάνε στη δευτέρα γυμνασίου. Προχθές μετά τον αγιασμό πήγαν όλη η παρέα να φάνε κρέπες εκεί κοντά στο σχολείο, αλλά μου λένε μαμά, σαν τις δικές σου δεν είναι. Εσύ φτιάχνεις καλύτερο φύλλο και κάνεις και καλύτερη γέμιση. Είναι πολύ χαριτωμένα και τα δυο τους!'' Μιλήσαμε λίγο ακόμη και έπειτα έφυγα. 
Ομολογώ πως χάρηκα πολύ γι' αυτή τη σύντομη κουβέντα. Είναι όμορφο να μοιράζεται μαζί σου κάποιος τις σκέψεις του, κάποιες στιγμές από την καθημερινότητα και την προσωπική του ζωή. Πόσο μάλλον όταν ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται στη δουλειά και εργάζεται, όπως συμβαίνει δυστυχώς πια, ατέλειωτες ώρες με ορθοστασία πάνω από ζεστά τηγάνια και ταψιά. Και ακόμη περισσότερο είναι όμορφο να σου μιλάει ένας άνθρωπος που είναι πολύ πιθανόν,έως και σίγουρο μπορώ να πω, να έχει δεχθεί ρατσισμό και άσχημη συμπεριφορά από την κοινωνία γιατί δεν είναι γηγενής,αλλά αλλοδαπός. 
Διαβάζω πολλά άρθρα πάνω στο ζήτημα των μεταναστών και των προσφύγων, όπως επίσης διαβάζω και σχόλια του κόσμου και μπορώ να πω πως απογοητεύομαι όλο και περισσότερο. Κι αναρωτιέμαι πού κρύβεται τόσο μίσος, τόσο χολή, πόσο κακό μπορεί να χωράει σ' έναν άνθρωπο; Ομολογώ πως δεν ξέρω πώς μπορούν να αλλάξουν τέτοια μυαλά, που μισούν το συνάνθρωπο, που φτάνουν να φέρονται άσχημα σε μικρά παιδιά.

Τρίτη 1 Αυγούστου 2017

Μελτέμι και φεγγάρι

Οι τελευταίες μέρες του Ιουλίου πέρασαν όμορφα, χωρίς καν να το καταλάβω πώς,σ' ένα υπέροχο καταπράσινο νησί, τη Σκόπελο που δεν την είχα δει παρά φευγαλέα στο παρελθόν. Αλλά όπως τους ανθρώπους, έτσι κι έναν τόπο για να τον γνωρίσεις πρέπει να τον ζήσεις αρκετά, να μάθεις για 'κεινες τις κρυφές γωνιές που δε μπορείς με την πρώτη ματιά να τις ανακαλύψεις, για εκείνες τις παραλίες τις καλά κρυμμένες, αλλά και τις άλλες με τον κόσμο που συρρέει κατά εκατοντάδες-κάτι θα ξέρουν για να πηγαίνουν εκεί-και για τις όμορφες βόλτες που σου προσφέρει η προκυμαία με αυτόν το ανεπαίσθητα ανατριχιαστικό παφλασμό από το κύμα, που μπορεί να γίνει νανούρισμα ή και ερωτική μελωδία ακόμα. Κι έτσι έζησα για λίγες μέρες σ' έναν τόπο που τον γνώρισα πολύ καλύτερα από εκείνες τις λίγες ώρες που τον είχα αντικρίσει τις προηγούμενες φορές και λέω πως μάλλον θέλω να τον γνωρίσω ακόμα παραπάνω. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, καθόλου τυχαία δεν το σκέφτομαι αυτό.

θέα στη χώρα της Σκοπέλου

Σάββατο 15 Ιουλίου 2017

Noir καλοκαιρινά βράδια

Τα καλοκαιρινά βράδια δε τα λες και μυστηριώδη, ειδικά αν ζεις καταμεσής του θεσσαλικού κάμπου με τη ζέστη να μη σου αφήνει και πολλά περιθώρια για οποιαδήποτε δράση, ακόμη και σκέψη. Το καυτό σκοτάδι δεν κρύβει το παραμικρό,δεν είναι σαν την υποβλητική και επιβλητική παγωμένη ατμόσφαιρα του χειμώνα, σαν τον κρύο αέρα που σ' αναγκάζει να τυλίξεις το παλτό σου πιο σφιχτά πάνω στο κορμί. Κι ούτε υπάρχει κανένας αέρας να σφυρίζει άγρια ανάμεσα στα δέντρα, να ξεσκίζει τα κλαδιά, να κάνει τα παραθυρόφυλλα να τρίζουν. Κι έτσι, μ' όλα τούτα,σκεφτόμουν τι βιβλίο να ταιριάζει σε αυτή την κάπως πιο ράθυμη ατμόσφαιρα του καλοκαιριού, που δε μας γεννά κανένα μυστήριο, καμια ιδιαίτερη ιστορία δεν τρέφει.
Τα βιβλία του καλοκαιριού είναι μια ιστορία από μόνα τους. Τα παίρνουμε μαζί μας στην παραλία δίπλα στο κύμα, ίσως να μας συντροφεύσουν σε κάποιο πλοίο, σε κάποιο λεωφορείο, σε κάποιο σταθμό των τρένων ενώ από κάτω μας βράζει ο τόπος, ίσως στην αυλή που καθόμαστε δίπλα στο γιασεμί με το μεθυστικό άρωμα. Πάνε παντού τα βιβλία το καλοκαίρι και γι' αυτό θέλουμε κάτι ιδιαίτερο, να σπάει την πηχτή ζέστη, να φτιάχνει άλλους κόσμους, να 'ναι αυτό που θα φέρει το αίνιγμα στον πυρωμένο καλοκαιρινό κόσμο. Τι άλλο θα ήταν καταλληλότερο από ένα νουάρ μυθιστόρημα; Και μάλιστα ένα ελληνικό νουάρ μυθιστόρημα;
Το ομολογώ πως δεν ήμουν φαν του νουάρ και ούτε έχω διαβάσει αμέτρητα από τούτα τα μυθιστορήματα. Όταν ρούφηξα κυριολεκτικά το Μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας του Ζαν Κλοντ Ιζζό, τότε μπήκα στον κόσμο του νουάρ, στον κόσμο των παθών και του μυστηρίου, της νύχτας και των τραγικών ηρώων. Για το νουάρ, γράφονται πολλά. Μα κυρίως όσα γράφονται επιχειρούν να το διαχωρίσουν από το αστυνομικό μυθιστόρημα, εκεί δηλαδή που το έγκλημα και μόνο αυτό θα βρίσκεται σε πρώτο πλάνο.
Στο νουάρ συναντάμε συνήθως μια μοιραία γυναίκα, μια femme fatale,μια γυναίκα σύμβολο του πειρασμού και της ίντριγκας, κάποιον detective που ψάχνει τις ζωές των ηρώων ως τα έγκατά τους, μυστηριώδη ατμόσφαιρα, φυσικά νεκρούς, έναν ή και περισσότερους και ξεχασμένα πάθη, ιστορίες από το παρελθόν που έρχονται να δώσουν μια άλλη διάσταση και ένα καινούριο νόημα στο παρόν. Συνήθως καταλήγει το νουάρ μυθιστόρημα σ' ένα τέλος τραγικό, μακριά από οποιοδήποτε happy end.

Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2016

Ο μισθός δεν είναι χάρη

Η δεκαετία των twenties που διανύω και η γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα (αυτό δε νομίζω ότι επιδέχεται περαιτέρω σχολιασμού) με φέρνουν πολλές φορές στη θέση να συζητάω με συνομηλίκους μου για το επαγγελματικό μέλλον του καθενός μας. Άλλοι μπορεί να έχουν σταθεί πιο τυχεροί, άλλοι όχι. Το δεδομένο είναι πως η κατάσταση είναι όντως δυσάρεστη, πιο δυσάρεστες όμως είναι διάφορες απόψεις που ακούω. Απόψεις που σε τελική ανάλυση είναι τρομακτικές και επικίνδυνες.Και θα εξηγηθώ αμέσως τώρα.

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2016

Από το Πρωινό Άστρο στον Ελληναρά

via yannisritsos.gr

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου-κι ένα από τα πιο γνωστά του-είναι το Πρωινό Άστρο γραμμένο για την κόρη του, Έρη, όταν αυτή ήρθε στον κόσμο. Το Πρωινό Άστρο είναι ένας πατρικός μονόλογος, ξέχειλος από τρυφερότητα και στοργή, χωρίς όμως να κρύβει από το παιδί τα δεινά της ανθρωπότητας. Στα παιδιά εξάλλου, λένε, πρέπει να μιλάμε πάντα με ειλικρίνεια.

Στη Χιροσίμα, κοριτσάκι,
είταν κάτι παιδάκια, κοριτσάκι,
είταν κάτι μανούλες, κοριτσάκι,
– όχι, δε θέλω να σου πω –
είταν κάτι παιδάκια, κοριτσάκι…


Πέμπτη 25 Αυγούστου 2016

Κι εγώ στη Μυροβόλο...


Βρέθηκα στην Καβάλα. Ήπια κοκτέιλ στο Παλλάδιο (τρώγοντας παράλληλα κεφτεδάκια, έμπνευση της φίλης μου της Μανώλιας να τα παραγγείλουμε και ναι, διαπίστωσα ότι το λάιμ της μαργαρίτας ταιριάζει εξαιρετικά με το κεφτεδάκι), περπάτησα κάτω στην παραλία, ανέβηκα στην παλιά πόλη και στο κάστρο και μετά μου καρφώθηκε να βρω και τη Μυροβόλο. Το καφέ του πολλαπλού ειδώλου... Θα τον ξέρετε εξάλλου τον στίχο. Συχνάζεις στο Μικρό Καφέ και εγώ στη Μυροβόλο...
Το τραγούδι αυτό ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά από τους Χειμερινούς Κολυμβητές, εγώ όμως, όπως και πολύς κόσμος φαντάζομαι, το γνώρισα μέσα από την ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα. Αργότερα, όταν άκουσα και την ερμηνεία του Αργύρη Μπακιρτζή, (ήμουν ακόμη μικρή, ίσως ούτε καν έφηβη) κάπως μου ξένισε. Η φωνή του Μπακιρτζή βλέπετε είναι μπάσα και ιδιαίτερη. Μεγαλώνοντας όμως αλλάζουμε και γούστα. Και αυτό που ζητάω πια στη μουσική και γενικότερα στη ζωή μου είναι η αυθεντικότητα κι ας μη συνοδεύεται πάντα από κάποια υποτιθέμενη ''αρτιότητα''. Και ειδικά στη μουσική, το συναίσθημα που αγκαλιάζει τη μελωδία είναι αυτό που θα κάνει την ερμηνεία ξεχωριστή, όχι ντε και καλά οι αλάνθαστες νότες.

Πέμπτη 4 Αυγούστου 2016

Η δικτατορία της μανούλας

Με μια αναζήτηση σε social media και γενικά στο διαδίκτυο εύκολα διαπιστώνει κανείς τη δικτατορία της ''μανούλας''. Ούτε καν της μητέρας, της ''μανούλας''. 
Στο facebook δεκάδες ομάδες: ''Μανούλες του facebook'', ''Νέες μανούλες'', ''Ελληνίδες μανούλες'', blogs που ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο και η βασική τους θεματολογία αφορά αποκλειστικά στη μητρότητα, μαιευτήρες που φωτογραφίζουν τα νεογέννητα στην αγκαλιά της μαμάς και μας τα κοτσάρουν στο facebook με κάποια μελιστάλαχτη και δακρύβρεχτη λεζάντα που πάντα μα πάντα θα μιλάει για το θαύμα της φύσης και το πόσο ευλογημένοι από το Θεό νιώθουν που τελούν αυτό το λειτούργημα.
Λοιπόν, η μητρότητα είναι κάτι πράγματι πολύ σημαντικό και σίγουρα δε μπορώ να μιλήσω με πλήρη γνώση, γιατί δεν έχω γίνει μητέρα και δεν έχω κυοφορήσει. Θαυμάζω τις μητέρες, όπως θαυμάζω τη δική μου για όλα όσα μου έχει προσφέρει στα εικοσιτέσσερα χρόνια της ζωής μου. Όλος αυτός ο ντόρος όμως που γίνεται στο διαδίκτυο μου γεννά ενστάσεις που σε καμιά περίπτωση δεν αφορούν τη μητρότητα αυτή καθεαυτή, αλλά τον τρόπο που αντιμετωπίζεται από την κοινωνία.

Σάββατο 11 Ιουνίου 2016

Το κοράνι στην Αγια Σοφια

H Γκραν Πλας στην πόλη των Βρυξελλών,το κάστρο Κασρ Άμρα στην Ιορδανία, το Ταζ Μαχάλ στην Ινδία, το Φρούριο Μπάχλα στο Ομάν, το Κρεμλίνο στη Μόσχα, η Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου και η Αγιά Σοφια στην Κωνσταντινούπολη μοιάζουν να μην έχουν κανένα κοινό μεταξύ τους. Κι όμως είναι όλα τους μνημεία, έργα της ανθρώπινης δράσης που στέκουν όρθια για ανακαλούν τη μνήμη, να μας κάνουν να σκεπτόμαστε και να ξεφεύγουμε από τη λήθη της ανιστορησίας. 
Αυτά κι άλλα περίπου 1030 μνημεία ανά τον κόσμο συγκροτούν τη λίστα των μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ουνέσκο. Μνημεία, τα οποία διακρίνονται για την ιστορική, πολιτιστική ή περιβαλλοντική τους σημασία, ξεχωριστά και σπουδαία για την ανθρωπότητα.
Τις τελευταίες μέρες έχει ξεσπάσει μεγάλος ντόρος με την απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να διαβάζεται καθημερινά σ' όλη τη διάρκεια του Ραμαζανιού το Κοράνι και μάλιστα με τηλεοπτική μετάδοση. Στην Ελλάδα ακούγονται πολλά. Ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων. Από το Υπουργείο εξωτερικών, από τα κόμματα και γενικά από κάθε θιγμένο Έλληνα που θέλει να πει τη γνώμη του και καλά κάνει. 

Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2015

Περί εκλογών...λίγες μέρες πριν.

Ο πολίτης Κέιν

Εκλογές και βασικά για την Ελλάδα συνεχείς εκλογές. Λέμε πολλά, ακούμε πολλά, ανταλλάζουμε απόψεις, διαφωνούμε, ενίοτε υπάρχουν και οι τσακωμοί που δεν τους θέλουμε, αλλά συμβαίνουν κι αυτοί ακόμα. Γενικά εξαπλώνεται μια αναστάτωση που αποτελεί και μια καλή ίσως ευκαιρία να αναδειχθούν πιο έντονα οι νοοτροπίες και οι αντιλήψεις που ωριμάζουν στο εκλογικό σώμα και εν γένει στην κοινωνία.

Νομίζω, πως υπάρχουν πολλά ζητήματα για σχολιασμό και συζήτηση, δυο όμως είναι αυτά που μου 'χουν γίνει μια μικρή εμμονή και θέλω να τα σκεφτώ και να αναρωτηθώ πρώτα πρώτα εγώ η ίδια.

Σάββατο 22 Αυγούστου 2015

Νότια και ανατολικά στο χάρτη της Μεσογείου


πηγές Καλλιθέας

Νότια και ανατολικά εκεί κάτω στο χάρτη της Μεσογείου κολυμπάει εδώ και χιλιάδες χρόνια ένα νησί όμορφο και κοσμοπολίτικο, αέρινο και δροσερό, γοητευτικό και θελκτικό.  Είναι η Ρόδος και είναι ένα σκηνικό σχεδόν κινηματογραφικό, ιδανικό για να ρουφήξει ομορφιά και ζωντάνια το βλέμμα σου. Και για να σε κάνει να το θυμάσαι για καιρό...
Ο κόσμος στο νησί πολύς! Πάρα πολύς και γι΄αυτό όποιος θέλει απόλυτη ηρεμία και άκρα σιωπή καλύτερα να αφήσει τη Ρόδο το καλοκαίρι. Επίσης ο επισκέπτης σίγουρα θα βιώσει πολλά τουριστικά κλισέ: κράχτες στα μαγαζιά, πανάκριβο φαγητό, πανάκριβες ξαπλώστρες, κιτς βιτρίνες και νέον επιγραφές κατευθείαν από τα 80s. άπειρα γκρουπάκια να περιδιαβαίνουν την πόλη.
Όμως επειδή ξέρεις που πηγαίνεις πρώτον καλό είναι να μη γκρινιάξεις (εξάλλου σε διακοπές βρίσκεσαι) και δεύτερον να παραβλέψεις κάθε τι που αλλοιώνει την αυθεντική ομορφιά αυτής της κουκλάρας, της Ρόδου!
Διάβασε λοιπόν παρακάτω για τρεις στιγμές σαγηνευτικού κάλλους αν κι η Ρόδος έχει να σου χαρίσει ακόμα περισσότερες...

Σάββατο 11 Ιουλίου 2015

From Poseidi with love...

Στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, στην Κασσάνδρα βρίσκεται η μοναδική πανεπιστημιακή κατασκήνωση της Ελλάδας, το camping στο Ποσείδι. Ποσειδάρααα!! (συγγνώμη, αυτό ήταν απλά παρεμβολές...)
Εκεί λοιπόν στο Ποσείδι στήνουν κάθε χρόνο τις σκηνές τους και απλώνουν τα sleeping bags τους χιλιάδες φοιτητές του Αριστοτελείου και μη.Κι αυτό που μου αρέσει περισσότερο απ' όλα και αυτό που κάνει το Ποσείδι να διαφέρει απ' όλες τις άλλες κατασκηνώσεις.Το απίστευτα νεανικό κλίμα!
Φέτος πήγα ξανά αν και πλέον δεν είμαι φοιτήτρια γιατί βλέπετε είναι αγαπημένη συνήθεια και δεν την αφήνεις εύκολα. Και γιατί να την αφήσεις κιόλας εδώ που τα λέμε!
Μπορεί να έχετε ακούσει διάφορες ιστορίες για το Ποσείδι και πως συμβαίνουν επικά πράγματα. Αν με ρωτήσεις θα σου πω πως ναι ισχύει αν και για εμένα το επικό δε συνίσταται στο ''ήπια το θερμαϊκό'' ή ''έριξα δέκα γκόμενες'' αλλά στο ότι η απελευθέρωση που σου χαρίζει ο τρόπος ζωής στο camping σε κάνει πιο επικοινωνιακό, όλοι γίνονται μια παρέα, χαίρεσαι τη θάλασσα, τον ήλιο, περνάς πραγματικά υπέροχα με τους φίλους σου, ξεφεύγεις από τα άγχη σου και κάνεις ωραίες τρέλες!
Αν και γενικά δε θέλω να γράφω λίστες με do's και dont's θα το κάνω τώρα κατά παράβαση των άγραφων κανόνων αυτού του blog.

Παρασκευή 3 Ιουλίου 2015

Εις τους αιώνας των αιώνων


Ό,τι ακολούθησε τις ημέρες μετά την κήρυξη του δημοψηφίσματος έφερε στον αφρό ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα της χώρας μας. Και αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με την κατεστραμμένη εδώ και δεκαετίες οικονομία, ούτε με τις διάφορες νομικές ενστάσεις που διατυπώνονται για τη νομιμότητα ή μη του δημοψηφίσματος, ούτε με την γενικότερη πολιτική αναταραχή.
Αυτές τις ημέρες εμφανίστηκε ένα πραγματικό έλλειμμα δημοκρατίας. Έλλειμμα δημοκρατίας που δημιουργούμε, συντηρούμε και διαιωνίζουμε εμείς οι ίδιοι οι πολίτες.
Μιλάνε πολλοί για διχασμό. Μα καλά, πότε υπάρχει διχασμός σε μια χώρα; Όταν εκφράζονται δυο διαφορετικές, ίσως και εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις; Μα η δημοκρατία, την οποία χρόνια τώρα επικαλούμαστε ως δώρο της Ελλάδας στον παγκόσμιο πολιτισμό, είναι το θεμέλιο της ελεύθερης έκφρασης απόψεων και του πλουραλισμού.

Δευτέρα 29 Ιουνίου 2015

Να ακούτε τους φίλους σας... (ή αλλιώς μια cineανάρτηση)

Θα ξεκινήσω το άρθρο λέγοντας κατ' αρχάς, πως πρέπει να ακούμε τους φίλους μας. Και την ταινία που είδα σήμερα μου την πρότεινε ο φίλος μου ο Δημήτρης (παλιότερα μου είχε προτείνει και το ''Ασ περιμένουν οι γυναίκες'') και γι' αυτό πρέπει να του πω και δημοσίως μπράβο που το 'χει ψάξει το θέμα. 
Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει την τύχη του προφήτη που δε μπορεί να στεριώσει στον τόπο του. Εξάλλου πιστεύω, πως πολλές φορές εκστασιαζόμαστε με κάτι ξένο, απλά και μόνο γιατί είναι ξένο και δε φέρει το ''made in greece''. Ευτυχώς υπάρχουν και δημιουργοί που έχουν καταφέρει να ξεφύγουν απ' αυτή τη μιζέρια και κάνουν τέχνη  όχι απ' αυτή που λέμε ''α..και τι ήθελε τώρα να πει ο ποιητής;'' και απλά κοιταζόμαστε απορημένοι, αλλά απ' αυτή που θες να έχεις απέναντί σου δυο-τρεις φίλους και να αναλύεις με τις ώρες, να συζητάς και να προβληματίζεσαι πραγματικά.
''Όλα είναι δρόμος'' λοιπόν του Παντελή Βούλγαρη. Εγώ πριν απ' αυτή είχα δει (καμια δεκαριά φορές) μόνο τις Νύφες του. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια σπονδυλωτή ταινία, με τρεις ιστορίες. Τρεις άντρες πρωταγωνιστές, τρεις ρόλοι που με κάποιο τρόπο ξεπερνάνε τα δικά τους προσωπικά όρια.

Τετάρτη 27 Μαΐου 2015

Στο γαλαξία της Ανδρομέδας

Σήμερα μαζί μας έχουμε τη Χριστίνα ή Christina Andromeda όπως υπογράφει πάντα τα κείμενά της.Κείμενα όλα καλογραμμένα και ιδιαίτερα, αλλά το κυριότερο πρωτότυπα! Όλα κατευθείαν από το μυαλό και το χέρι της Χριστίνας κι αυτό είναι κάτι που εκτιμάμε νομίζω όλοι μας σ' ένα blog.
Αν και πιστεύω, πως το να διαβάζεις τα γραφτά ενός ανθρώπου είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να τον γνωρίσεις και να μάθεις πολλά πράγματα γι' αυτόν και τη νοοτροπία του, αποφάσισα να μη μείνω μόνο στα άρθρα της Χριστίνας που έχω διαβάσει κατά καιρούς, αλλά να τη φιλοξενήσω στο Διαβά-ΖΩ με μια συνέντευξη, καθώς μπήκε πάλι μέσα μου το μικρόβιο των ερωτήσεων ,ένα δικό της κείμενο και φωτορεπορτάζ κατευθείαν από Θεσσαλονίκη. (Ετοιμαστείτε για συγκλονιστικές φωτογραφίες)


Τρίτη 5 Μαΐου 2015

Το έντεχνο και το άτεχνο

Που λες, τι είναι τέχνη τελικά;
Ποιος είναι άξιος και ποιος ανάξιος;

από την ιστοσελίδα του MUSICPAPER


Λοιπόν,αν προκηρύσσεται λόγου χάριν μια εργασιακή θέση, όπου απαιτούνται δυο, τρία, δέκα προσόντα αντικειμενικά κάποιος θα τα 'χει όλα, κάποιος τα μισά, κάποιος δε θα 'χει τίποτα. Τον βρήκαμε λοιπόν τον κατάλληλο.
Με ποια προσόντα και κριτήρια κρίνουμε όμως έναν καλλιτέχνη τη στιγμή που η έννοια της ''τέχνης'' από μόνη της είναι αφηρημένη; Και λίγο παραπέρα τι είναι το ποιοτικό και τι το μη ποιοτικό στην τέχνη;

Κυριακή 19 Απριλίου 2015

Τα κομφετί μας υποκύπτουν εύκολα στο νόμο της βαρύτητας


Τελειώνεις τις σπουδές σου. Ίσως να μην το είχες καν φανταστεί την ώρα που σήκωνες ψηλά το πτυχίο με το χαμόγελο σου να 'ναι έτοιμο για διαφήμιση οδοντόκρεμας, πως τα κομφετί της ορκωμοσίας υποκύπτουν πολύ εύκολα στο νόμο της βαρύτητας.

Κανένα απ' αυτά δεν θα μείνει στον αέρα, να λαμπυρίζει όταν εσύ θα ψάχνεις για δουλειά. Όλα τους θα πέσουν πολύ γρήγορα στο έδαφος.

Σάββατο 7 Μαρτίου 2015

Όμορφη Πόλη

Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, είχαμε στήσει μια πολύ όμορφη χορωδία χάρη στο μερακλή μουσικό του σχολείου μας.Οι περισσότεροι από εμάς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ασχολούμασταν με τη μουσική.
Είχαμε να περηφανευόμαστε, ότι οι δικές μας γιορτές και εκδηλώσεις σε εθνικές επετείους και άλλες ευκαιρίες ήταν πάντα πιο ενδιαφέρουσες και ιδιαίτερες σε σχέση με του άλλου γυμνασίου-λυκείου της πόλης.