Αυτή η νύχτα μένει;

Αυτή η νύχτα μένει. Απομένει δηλαδή; Ή μήπως παραμένει ως ξεχωριστή κι ιδιαίτερη, αλλιώτικη από τις άλλες νύχτες στη σκέψη μας και στη συνείδησή μας;
Το πρώτο δίνει την αίσθηση του επικείμενου τέλους. Το δεύτερο την ιδέα του σημαντικού, αυτού που για κάποιο λόγο μας σημάδεψε.
Τι ισχύει απ' τα δύο, τι ενσαρκώνει τελικά αυτή η νύχτα που ''μένει'' δεν έχει και πολλή σημασία. Κάθετι διπλής ανάγνωσης είναι πιο μυστηριώδες και ιντριγκαδόρικο και επιδέχεται την ερμηνεία που εμείς θα του δώσουμε. Αυτή, που ασυναίσθητα ίσως επιλέγουμε.

via greekbooks

Τα σκεφτόμουν όλα τούτα παρακολουθώντας ακόμη μια φορά την ταινία του Παναγιωτόπουλου. Αυτή η νύχτα μένει. Τελεία και δεν έχει παρακάτω. Το παρακάτω το συμπληρώνουμε εμείς. Αν είσαι στα χωρίσματα θα δανειστείς το λαϊκό άσμα και θα πεις ''αυτή η νύχτα μένει που θα μαστε μαζί...''. Μπορεί και να χορέψεις για να κυλήσει η πίκρα μέσα από τα βήματα και να φύγει μακριά.
Έτσι και στο φιλμ του Παναγιωτόπουλου. Δύο νέοι προσπαθούν να συμπληρώσουν αυτό το κάτι που λείπει από τη ζωή τους. Έχει τα όνειρά του ο καθένας. Μα αδυσώπητες οι εποχές κι έπειτα είναι και ο έρωτας, ''ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν δυο άνθρωποι'' όπως έχει γράψει κι ο Λειβαδίτης.

Καθείς εφ' ω ετάχθη

Στη σημερινή συναυλία της Νατάσας Μποφίλιου στη Λάρισα μια κοπέλα που καθόταν δίπλα μου σκέφτηκε φωναχτά. ''Μα πώς γίνεται κάθε φορά να νιώθει αυτά που τραγουδάει; Κοίτα την...δεν είναι φτιαχτό, δεν είναι ψεύτικο. Το ζει.''

Κι είναι πραγματικά να απορείς όχι για την τόση ενέργεια, αλλά για το συναίσθημα. Για αυτές τις ιδιαίτερες αποχρώσεις στη φωνή και στις κινήσεις, που δε χάνονται ακόμα κι αν αυτά τα τραγούδια έχουν ερμηνευθεί χιλιάδες φορές.

Νομίζω πως δεν υπάρχει κάποιο φοβερό μυστικό ή κάποια μυστική συνταγή, αλλά είναι κάτι πολύ απλό. Η Μποφίλιου κάνει αυτό που αγαπά κι αυτό που είναι ''ταγμένη'' να κάνει.

Μην παρεξηγηθώ μ' αυτό το ''ταγμένη''. Γενικά πιστεύω πολύ στις κλίσεις που έχουμε ως άνθρωποι, ως προσωπικότητες. Σ' αυτό το περίφημο ''καθείς εφ' ω ετάχθη''. Θέλουμε δε θέλουμε δεν είμαστε όλοι για όλα, μα στην πραγματικότητα καθόλου δε μας πειράζει που δεν κάνουμε για τα πάντα.

το καρέ

via national geographic.com

  

 Είδα μια κοπέλα στο δρόμο, που είχε τα μαλλιά της ένα υπέροχο καρέ. Μ' έπιασε εκείνη τη στιγμή μια ακατανίκητη επιθυμία να πάω να κόψω τα μαλλιά μου καρέ κι εγώ, αλλά ήταν μία το βράδυ και διανυκτερεύοντα κομμωτήρια δυστυχώς δεν έχουμε ακόμα, να κάνουμε την τρέλα μας πράξη εκείνη ακριβώς τη στιγμή που θα μας γίνει το κλικ στο μυαλό. 

   Το καρέ το λατρεύω, αν και η παιδική μου ηλικία θα μπορούσε να γίνει η πιο εύλογη αιτία για να το μισήσω, καθώς ήταν το δικό μου statement κούρεμα από τα τέσσερα και σ' όλο το δημοτικό και εδώ πρέπει να πω, πως με κούρευε η μαμά μου.

Νότια και ανατολικά στο χάρτη της Μεσογείου

πηγές Καλλιθέας

Νότια και ανατολικά εκεί κάτω στο χάρτη της Μεσογείου κολυμπάει εδώ και χιλιάδες χρόνια ένα νησί όμορφο και κοσμοπολίτικο, αέρινο και δροσερό, γοητευτικό και θελκτικό.  Είναι η Ρόδος και είναι ένα σκηνικό σχεδόν κινηματογραφικό, ιδανικό για να ρουφήξει ομορφιά και ζωντάνια το βλέμμα σου. Και για να σε κάνει να το θυμάσαι για καιρό...

Ο κόσμος στο νησί πολύς! Πάρα πολύς και γι΄αυτό όποιος θέλει απόλυτη ηρεμία και άκρα σιωπή καλύτερα να αφήσει τη Ρόδο το καλοκαίρι. Επίσης ο επισκέπτης σίγουρα θα βιώσει πολλά τουριστικά κλισέ: κράχτες στα μαγαζιά, πανάκριβο φαγητό, πανάκριβες ξαπλώστρες, κιτς βιτρίνες και νέον επιγραφές κατευθείαν από τα 80s. άπειρα γκρουπάκια να περιδιαβαίνουν την πόλη.

Όμως επειδή ξέρεις που πηγαίνεις πρώτον καλό είναι να μη γκρινιάξεις (εξάλλου σε διακοπές βρίσκεσαι) και δεύτερον να παραβλέψεις κάθε τι που αλλοιώνει την αυθεντική ομορφιά αυτής της κουκλάρας, της Ρόδου!

Διάβασε λοιπόν παρακάτω για τρεις στιγμές σαγηνευτικού κάλλους αν κι η Ρόδος έχει να σου χαρίσει ακόμα περισσότερες...

Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου...

Οι λίγοι μήνες εργασίας μου-λεγε-με-και-άσκηση- είχαν κάποια σκαμπανεβάσματα όμως πέρα απ' όσα έχω μάθει μέχρι στιγμής χρήσιμα ή όχι  μ' έκαναν να καταλάβω πως η δουλειά εκτός από το βιοπορισμό προσφέρει πολλά ακόμα στη ζωή και την ψυχολογία καθενός μας.

Ξέρω, πως ίσως ακούγομαι ρομαντική. Ίσως κάποιος από σας να σκεφτεί πως είμαι ακόμα μια εικοσιτριάχρονη που  ''δεν έχει βγει ακόμα στην κοινωνία'' και δεν ξέρει τα πραγματικά προβλήματα γι' αυτό και λέει αυτά που λέει. Πού χωράει η καλή διάθεση στη δουλειά; Είμαι φάουλ; Ελπίζω ο χρόνος να αποδείξει πως δεν είμαι.

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα σε μια ακόμη ορκωμοσία φιλενάδων μου. Εκεί μέσα στη ζέστη, στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ μαζεύτηκαμε για να χειροκροτήσουμε αυτά τα παιδιά που κάποια μέσα από πολλές δυσκολίες, κάποια υπερπηδώντας πολλά εμπόδια, κάποια επιστρατεύοντας όλο το πείσμα τους κατάφεραν να κρατήσουν στα χέρια τους το πολυπόθητο πτυχίο.

Δε θέλω να ονομάζω το πτυχίο ''το χαρτί''. Πήρα ''το χαρτί''. Θα κορνιζάρω ''το χαρτί''. ''Το χαρτί'' μου είναι άχρηστο. Γιατί πολύ απλά δεν αξίζει τέτοια απαξίωση ούτε το πανεπιστήμιό μου, ούτε οι δάσκαλοί μου και κυρίως οι κόποι μου όλα αυτά τα χρόνια.

From Poseidi with love...

Στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, στην Κασσάνδρα βρίσκεται η μοναδική πανεπιστημιακή κατασκήνωση της Ελλάδας, το camping στο Ποσείδι. Ποσειδάρααα!! (συγγνώμη, αυτό ήταν απλά παρεμβολές...)

Εκεί λοιπόν στο Ποσείδι στήνουν κάθε χρόνο τις σκηνές τους και απλώνουν τα sleeping bags τους χιλιάδες φοιτητές του Αριστοτελείου και μη.Κι αυτό που μου αρέσει περισσότερο απ' όλα και αυτό που κάνει το Ποσείδι να διαφέρει απ' όλες τις άλλες κατασκηνώσεις.Το απίστευτα νεανικό κλίμα!

Φέτος πήγα ξανά αν και πλέον δεν είμαι φοιτήτρια γιατί βλέπετε είναι αγαπημένη συνήθεια και δεν την αφήνεις εύκολα. Και γιατί να την αφήσεις κιόλας εδώ που τα λέμε!

Μπορεί να έχετε ακούσει διάφορες ιστορίες για το Ποσείδι και πως συμβαίνουν επικά πράγματα. Αν με ρωτήσεις θα σου πω πως ναι ισχύει αν και για εμένα το επικό δε συνίσταται στο ''ήπια το θερμαϊκό'' ή ''έριξα δέκα γκόμενες'' αλλά στο ότι η απελευθέρωση που σου χαρίζει ο τρόπος ζωής στο camping σε κάνει πιο επικοινωνιακό, όλοι γίνονται μια παρέα, χαίρεσαι τη θάλασσα, τον ήλιο, περνάς πραγματικά υπέροχα με τους φίλους σου, ξεφεύγεις από τα άγχη σου και κάνεις ωραίες τρέλες!

Αν και γενικά δε θέλω να γράφω λίστες με do's και dont's θα το κάνω τώρα κατά παράβαση των άγραφων κανόνων αυτού του blog.

Είναι (και) η διαδρομή.

στο χιονισμένο σιδηροδρομικό σταθμό του Βόλου

Όταν διάβασα την είδηση για το τρένο στην Ιαπωνία που μπορεί να αγγίξει την ταχύτητα των 603 χλμ την ώρα αυτομάτως σκέφτηκα την κατάσταση στους δικούς μας ελληνικούς σιδηροδρόμους.Κι αυτό γιατί έχω χρησιμοποιήσει πολύ τα τρένα από τότε που ήμουν μικρό παιδάκι και έχω δει και ακούσει πολλά εκεί μέσα. Δε θα μιλήσω βέβαια για σταθμούς που πολλές φορές ψάχνεις να βρεις υπαλλήλους και φωνάζεις ''Είναι κανείς εδώ; Είναι κανείς εδώ;'' σαν να είσαι σε στοιχειωμένο σπίτι, όπου αναζητάς κάποια ίχνη ζωής. Ούτε για τα ''ακριβέστατα'' δρομολόγια.Ο ΟΣΕ φροντίζει να δημιουργεί πάντα σασπένς έτσι ώστε να αναρωτιέσαι ''Θα φτάσω στην ώρα μου, δε θα φτάσω;'' όταν χρειάζεται πραγματικά να είσαι στην ώρα σου. Γιατί υπήρξαν και τέτοιες περιπτώσεις, ενώ γενικά δε με νοιάζει αν θα φτάσω και είκοσι, τριάντα λεπτά αργότερα.

To travel is to live!-Μια ταξιδιάρικη συνέντευξη!

“To move, to breathe, to fly, to float,

To gain all while you give,

To roam the roads of lands remote,

To travel is to live.”

(Hans Christian Andersen)

Σήμερα συνομιλούμε με μια ταξιδιώτισσα. Και δε μπορούσα να βρω καλύτερα λόγια παρά τα παραπάνω για να ξεκινήσω αυτή τη συνέντευξη. Η Μαρία Πετροπούλου ταξιδεύει και αποτυπώνει τις στιγμές των ταξιδιών τις σε αέρινα, ανάλαφρα άρθρα.Έτσι τουλάχιστον τα αισθάνομαι κάθε φορά που τα διαβάζω.Όλα αυτά μέσα από το blog της My landing runway.

H Μαρία στο Ντουμπάι

...και μη διστάζεις να χαμογελάσεις!

Είναι πολύπλοκες οι ανθρώπινες σχέσεις.Εκ των πραγμάτων αφού και οι άνθρωποι είμαστε πολύπλοκα όντα.Το θέμα είναι , πως αντί να προσπαθήσουμε να τις κάνουμε πιο απλές (όχι απλοϊκές...) σαν νερό που κυλάει μαλάκα σ' ένα ρυάκι-που λέει κι ένας φίλος μου-εμείς πάμε και προσθέτουμε εμπόδια το ένα πάνω στο άλλο.Πάμε και τους βάζουμε φορτία.Και το πιο υπέρβαρο απ' αυτά είναι η καχυποψία.Ξέρετε...αυτό που υποπτεύεσαι, πως όλοι μα όλοι θέλουν το κακό σου και πως θα στήσουν τρικούβερτο γλέντι έτσι και πας και φας τα μούτρα σου.

Νιώθω πως η καχυποψία έχει θρονιαστεί για τα καλά ανάμεσά μας.Είναι σαν ενοχλητικός επισκέπτης που δε λέει να φύγει.

Και φέρνω και παραδείγματα....μόνιμα στάτους που διαβάζω στο facebook (αφού από εκεί έχουμε καταλήξει να εκφραζόμαστε πλέον...) είναι του τύπου: ''Χαμογέλα και κάνε τους άλλους να αναρωτιούνται τι χάπια παίρνεις'' ''Δείξε χαρούμενος-κάνει τους πάντες να ανησυχούν''

Αυτά τα βαρυσήμαντα ποστ μου έφεραν στο μυαλό τις παρακάτω σκέψεις...

Σαν μικρό κοριτσάκι!

-Και για πες...τι σ' αρέσει να πίνεις όταν βγαίνεις έξω;
-Κρασί!Μ' αρέσει πολύ πολύ το κρασί!
-Αχ!Τι ωραία που το είπες!Σα μικρό κοριτσάκι που λέει πόσο αγαπάει τις σοκολάτες!

Να χορέψω τάνγκο!

Ποτέ δεν κάθομαι στο τέλος μια χρονιάς να δω τι έκανα τη χρονιά που πέρασε.Όχι ότι δε το σκέφτομαι καθόλου, αλλά δεν μου πολυαρέσουν οι απολογισμοί, ισολογισμοί, υπολογισμοί και κάθε είδους λογισμοί γιατί προϋποθέτουν και συλλογισμό και ο συλλογισμός με παραπέμπει σε κάτι πολύ μελαγχολικό και τα μελαγχολικά προσπαθώ να τα αποφεύγω.

Σαν πανέμορφα,δροσάτα ηλιοτρόπια

Αγαπημένο μου λουλούδι δεν είναι ούτε τα χρυσάνθεμα,ούτε τα κρίνα,ούτε τα τριαντάφυλλα,που είναι λένε ο βασιλιάς των λουλουδιών.Λατρεύω τα ηλιοτρόπια.

‘’Κάψτε τα όλα,μη μείνει τίποτα!’’ (για τα στερεότυπα λέω…)

Απογευματάκι στα πεζουλάκια του Λευκού Πύργου,κάθομαι με τη φιλενάδα μου και τρώμε τα πρώτα μας παγωτά.Πολύς κόσμος γύρω,παιδάκια με τους γονείς τους,ποδηλάτες και παρέες,που χαλαρώνουν με το θαλασσινό αεράκι.Δίπλα μας μια παρέα αγοριών αναλύουν τα πάντα:από τα μαθήματα της σχολής τους μέχρι τον προχθεσινό αγώνα μπάσκετ και oops κάποια στιγμή φτάνουν και στις σχέσεις τους κι εκεί εγώ-μη με πείτε κουτσομπόλα-στήνω αυτί,γιατί πραγματικά σε τέτοιες συζητήσεις ακούγονται τα καλύτερα.Ο ένας λοιπόν της παρέας περιγράφει την παρακάτω κι σκηνή: ‘’Εκεί,που καθόμασταν και διαβάζαμε το λεξιλόγιο των αγγλικών μου,με ρωτάει αν την αγαπάω!Είπα κι εγώ ένα ‘’It’s all greek to me,baby! και ξεμπέρδεψα!’’Οι φίλοι γέλασαν, του ‘πανε και μπράβο και συνέχισαν τις κουβέντες περί ανέμων και υδάτων.Δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο,το αστειάκι,αλλά πίσω από δυο πολύ απλά λόγια συνήθως κρύβονται μεγάλες αλήθειες.

Summer Wine-My summer memory #game

Πλαταμώνας Πιερίας-εκεί,που κοιτούσαμε το ηλιοβασίλεμα

Σκέφτεσαι καλοκαίρι.Καλοκαίρι ίσον ξεκούραση,πολλή ξεκούραση.Και ανεμελειά.Δε σε νοιάζει τίποτα.Και φυσικά διακοπές!Και τώρα που λέω διακοπές μου έρχεται στο μυαλό η μαγική λέξη!«camping»Camping με τις φίλες.

Οι ψίθυροι του ανέμου...

Χθες ταξίδεψα με το τρένο κάνοντας τη διαδρομή Λάρισα-Βόλος.Αγαπώ τα ταξίδια με το τρένο.Δε βρίσκεσαι στο τιμόνι και έχεις την ευκαιρία να παρατηρείς τα τοπία γύρω σου.Είναι και κάπως vintage φάση τα τρένα...Το συγκεκριμένο βέβαια,που χθες με πήγε στην πόλη του Βόλου ήταν και κυριολεκτικά vintage! ‘’Αυτοκινητάμαξα’’ την προανήγγειλαν από τα μεγάφωνα.Κι έφτασε ένα τρενάκι κατακουρασμένο και λαχανιασμένο,έτοιμο να παραδοθεί σε αιώνιο ύπνο στις σκοτεινές αποθήκες του μηχανοστασίου.Πιστό όμως στο καθήκον του μας ανέχθηκε για ακόμη ένα δρομολόγιο και βάζοντας μπροστά τις μηχανές του άρχισε να τσουλάει πάνω στις ράγες χωρίς να παραλείπει και το απαραίτητο τσουφ-τσουφ.

‘’Μα πόσο όμως θα παραμείνει πιστό το καημένο;’’ σκεφτόμουν,ενώ η μηχανή έβγαζε ένα γλυκό μουγκρητό σε μια προσπάθεια επιτάχυνσης. ‘’Μήπως είναι ο Τόμας το Τρενάκι ή ένα από εκείνα τα τρενάκια-παιχνίδια που ακούραστα περνάνε πάνω από γέφυρες,μέσα από τούνελ και σφυρίζουν κιόλας άμα λάχει;’’

Σ' αγαπώ,αλλά γιατί να σου το πω;

Αγνότητα και αληθινά συναισθήματα.
Σκηνή από την ταινία''Το κορίτσι μου''

Πριν λίγες μέρες αφού έγραψα την ανάρτηση Ο δικός μου ο πρίγκηπας θα έρθει πάνω σε άσπρο ποδήλατο... θυμήθηκα τον πρώτο μου έρωτα και λέω…οκ!του αξίζει κι αυτού μωρέ μια ανάρτηση!Κι έτσι ήρθαν στο μυαλό οι αναμνήσεις…για τις οποίες πολλά χρόνια ντρεπόμουν φριχτά!

Ήταν καλοκαίρι του 1996.Εγώ τεσσάρων ετών.(Θα μου πείτε…μα έχεις αναμνήσεις από τότε;λίγο εγώ που θυμόμουν τα περιστατικά σαν όνειρο-λίγο συνέβαλαν και οι διηγήσεις των άλλων)Ήταν λοιπόν καλοκαίρι…και τα καλοκαίρια είναι που γεννιούνται όλοι οι μεγάλοι έρωτες!Κι αν άλλες ερωτικές ιστορίες έχουν σαν background βόλτες στα σοκάκια του νησιού,την αλμύρα κολλημενη πάνω στο δέρμα και αγκαλιές κάτω απ’ το φεγγάρι,στο δικό μου ειδύλλιο κυριαρχούν κουβαδάκια,παιχνίδια στην άμμο,πολύ αντιηλιακό για να μην καούμε και οι μαμάδες μας να μας φωνάζουν να πάμε για φαγητό!

Περί ελευθερίας...

Φοβερή εποχή η άνοιξη!Είχα εκφράσει τη λατρεία μου και σε προηγούμενη ανάρτηση,αλλά θέλοντας και μη το ξαναλέω γιατί προχθές κατεβαίνοντας να πάω στη σχολή περνώντας μέσα από το παρκάκι κοντά στο σπίτι μου είδα,πως έσκασαν μύτη τα πρώτα αγριολούλουδα!Ήταν κατακίτρινα,απλά πανέμορφα!!