Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα world. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα world. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 26 Δεκεμβρίου 2017

I 'm driving home for Christmas

Τριανταεννέα χρόνια πριν, Χριστούγεννα του 1978. Αγγλία, πολύ χιόνι κι ένας νέος μουσικός που πρέπει να πάει από το Λονδίνο, στο σπίτι του που βρίσκεται στο Μίντλεσμπρο. Η δισκογραφική του εταιρία δεν πληρώνει το εισιτήριο για το τρένο, ενώ η οδήγηση του έχει απαγορευτεί. Τότε, η σύντροφός του ξεκινάει μ' ένα παλιό austin mini και κάνει όλο το δρόμο από το Μίντλεσμπρο ως το Λονδίνο για να τον πάρει και να γυρίσουν μαζί σπίτι. 
Στη διαδρομή το χιόνι πυκνώνει, το ζευγάρι κολλημένο στην κίνηση κι ο νεαρός μουσικός σκαρώνει ένα τραγουδάκι.''We 're driving home for Christmas...''. Κάθε φορά που τα φώτα του δρόμου αφήνουν λίγες αχτίδες μες στο παλιό mini, αυτός γράφει σ' ένα σημειωματάριο τους στίχους.

Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2017

Μη με κοιτάς στα μάτια...

Πάει ένας χρόνος που ασχολούμαι με τους παραδοσιακούς χορούς.Κι είναι ένα ταξίδι. Σήμερα βρίσκεσαι στη Θεσσαλία, αύριο πλέεις προς τα νησιά, έπειτα πας μια βόλτα προς Ήπειρο,πετάγεσαι στη Μακεδονία, περνάς από Θράκη και καταλήγεις Μικρά Ασία. Είναι σαν να ζεις τους τόπους και την ιστορία τους μέσα από το τραγούδι γράφοντας τη δική σου ιστορία με τα πατήματά σου στο έδαφος. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να νιώσει κάποιος τι πάει να πει πολυπολιτισμικότητα,έχοντας μεν  τον ελληνικό πολιτισμό ως σημείο αναφοράς, προσεγγίζοντας όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τόπου ξεχωριστά, αναγνωρίζοντας τη γοητεία του διαφορετικού. 

Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

#Stop Mind Borders

Μπήκα προχθές σ' ένα fast food για να πάρω ένα σάντουιτς. Η κυρία που με εξυπηρέτησε μιλούσε ελληνικά σπαστά με έντονη προφορά. Πριν ετοιμαστεί το φαγητό μου, μπήκαν δυο παιδάκια μέσα και ζήτησαν κρέπες.Τους τις ετοίμασε και, όταν τα παιδιά έφυγαν, άρχισε να μιλάει για τα δικά της παιδιά.''Έχω δίδυμα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, πάνε στη δευτέρα γυμνασίου. Προχθές μετά τον αγιασμό πήγαν όλη η παρέα να φάνε κρέπες εκεί κοντά στο σχολείο, αλλά μου λένε μαμά, σαν τις δικές σου δεν είναι. Εσύ φτιάχνεις καλύτερο φύλλο και κάνεις και καλύτερη γέμιση. Είναι πολύ χαριτωμένα και τα δυο τους!'' Μιλήσαμε λίγο ακόμη και έπειτα έφυγα. 
Ομολογώ πως χάρηκα πολύ γι' αυτή τη σύντομη κουβέντα. Είναι όμορφο να μοιράζεται μαζί σου κάποιος τις σκέψεις του, κάποιες στιγμές από την καθημερινότητα και την προσωπική του ζωή. Πόσο μάλλον όταν ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται στη δουλειά και εργάζεται, όπως συμβαίνει δυστυχώς πια, ατέλειωτες ώρες με ορθοστασία πάνω από ζεστά τηγάνια και ταψιά. Και ακόμη περισσότερο είναι όμορφο να σου μιλάει ένας άνθρωπος που είναι πολύ πιθανόν,έως και σίγουρο μπορώ να πω, να έχει δεχθεί ρατσισμό και άσχημη συμπεριφορά από την κοινωνία γιατί δεν είναι γηγενής,αλλά αλλοδαπός. 
Διαβάζω πολλά άρθρα πάνω στο ζήτημα των μεταναστών και των προσφύγων, όπως επίσης διαβάζω και σχόλια του κόσμου και μπορώ να πω πως απογοητεύομαι όλο και περισσότερο. Κι αναρωτιέμαι πού κρύβεται τόσο μίσος, τόσο χολή, πόσο κακό μπορεί να χωράει σ' έναν άνθρωπο; Ομολογώ πως δεν ξέρω πώς μπορούν να αλλάξουν τέτοια μυαλά, που μισούν το συνάνθρωπο, που φτάνουν να φέρονται άσχημα σε μικρά παιδιά.

Τρίτη 1 Αυγούστου 2017

Μελτέμι και φεγγάρι

Οι τελευταίες μέρες του Ιουλίου πέρασαν όμορφα, χωρίς καν να το καταλάβω πώς,σ' ένα υπέροχο καταπράσινο νησί, τη Σκόπελο που δεν την είχα δει παρά φευγαλέα στο παρελθόν. Αλλά όπως τους ανθρώπους, έτσι κι έναν τόπο για να τον γνωρίσεις πρέπει να τον ζήσεις αρκετά, να μάθεις για 'κεινες τις κρυφές γωνιές που δε μπορείς με την πρώτη ματιά να τις ανακαλύψεις, για εκείνες τις παραλίες τις καλά κρυμμένες, αλλά και τις άλλες με τον κόσμο που συρρέει κατά εκατοντάδες-κάτι θα ξέρουν για να πηγαίνουν εκεί-και για τις όμορφες βόλτες που σου προσφέρει η προκυμαία με αυτόν το ανεπαίσθητα ανατριχιαστικό παφλασμό από το κύμα, που μπορεί να γίνει νανούρισμα ή και ερωτική μελωδία ακόμα. Κι έτσι έζησα για λίγες μέρες σ' έναν τόπο που τον γνώρισα πολύ καλύτερα από εκείνες τις λίγες ώρες που τον είχα αντικρίσει τις προηγούμενες φορές και λέω πως μάλλον θέλω να τον γνωρίσω ακόμα παραπάνω. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, καθόλου τυχαία δεν το σκέφτομαι αυτό.

θέα στη χώρα της Σκοπέλου

Παρασκευή 17 Μαρτίου 2017

''Αυτή είναι φεμινίστρια!''


Αυτό το κείμενο θα πρεπε να είχε γραφτεί για τη μέρα της γυναίκας. Τη μέρα που οι περισσότεροι άνδρες μας εύχονται ''Χρόνια Πολλά''. Δεν είναι όμως γιορτή, είναι επέτειος και ημέρα μνήμης.Στις 8 Μαρτίου του 1857, εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη σε μια εκδήλωση διαμαρτυρίας ζητούν για πρώτη φορά καλύτερες εργασιακές συνθήκες και εργασιακά δικαιώματα. Γυναίκες που εργάζονταν σε κάτεργα για λίγα ψίχουλα όρθωσαν το ανάστημά τους.Αυτό πρέπει να θυμόμαστε. Τα ''Χρόνια Πολλά'', τα λουλούδια, τις αγκαλίτσες, συγγνώμη αλλά τα έχω γραμμένα εκεί που δεν πιάνει μελάνι. 

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2016

Από το Πρωινό Άστρο στον Ελληναρά

via yannisritsos.gr

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου-κι ένα από τα πιο γνωστά του-είναι το Πρωινό Άστρο γραμμένο για την κόρη του, Έρη, όταν αυτή ήρθε στον κόσμο. Το Πρωινό Άστρο είναι ένας πατρικός μονόλογος, ξέχειλος από τρυφερότητα και στοργή, χωρίς όμως να κρύβει από το παιδί τα δεινά της ανθρωπότητας. Στα παιδιά εξάλλου, λένε, πρέπει να μιλάμε πάντα με ειλικρίνεια.

Στη Χιροσίμα, κοριτσάκι,
είταν κάτι παιδάκια, κοριτσάκι,
είταν κάτι μανούλες, κοριτσάκι,
– όχι, δε θέλω να σου πω –
είταν κάτι παιδάκια, κοριτσάκι…


Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2016

Αρώματα αιωρούμενα


Τα βράδια στη Λάρισα είναι σκεπασμένα με ομίχλη.Αιθαλομίχλη. Βαριές μυρωδιές και δηλητήρια στον αέρα να μη σ' αφήνουν ν' αναπνεύσεις.Να θες να περπατήσεις και να αναρωτιέσαι αν στον αέρα που ρουφάς υπερισχύει το οξυγόνο ή το διοξείδιο του θείου. Και τελικά τι σου προσφέρει η βαθιά σου αναπνοή,αυτή που υπό άλλες συνθήκες θα ευχαριστιόσουν;Οξυγονώνεται ή διοξειδώνεται ο εγκέφαλος;
Δεν ξέρω αν ήταν της φαντασίας μου ή αν όντως συνέβη (ή αν επηρεάστηκαν κάποια κέντρα του εγκεφάλου από το πολύ δηλητήριο που λέγαμε) αλλά την πρώτη μέρα του χρόνου, 1η Ιανουαρίου βγήκα έξω, περπάτησα και τίποτα δυσάρεστο δεν υπήρχε στην ατμόσφαιρα.Στα ρουθούνια μου έφταναν μόνο αρώματα. Ρουφούσα αέρα κι όπου κι αν περπατούσα ένιωθα όλη την χημεία των αρωμάτων. Μόρια που αιωρούνται, οσμές σαν από κάποιο αρωματοποιείο, σαν από κάποιο παλιό μπουκαλάκια που ένα χέρι το άνοιξε μετά από χρόνια και αυτό άρχισε και πάλι να αναδίδει τις νότες του.

Σάββατο 22 Αυγούστου 2015

Νότια και ανατολικά στο χάρτη της Μεσογείου


πηγές Καλλιθέας

Νότια και ανατολικά εκεί κάτω στο χάρτη της Μεσογείου κολυμπάει εδώ και χιλιάδες χρόνια ένα νησί όμορφο και κοσμοπολίτικο, αέρινο και δροσερό, γοητευτικό και θελκτικό.  Είναι η Ρόδος και είναι ένα σκηνικό σχεδόν κινηματογραφικό, ιδανικό για να ρουφήξει ομορφιά και ζωντάνια το βλέμμα σου. Και για να σε κάνει να το θυμάσαι για καιρό...
Ο κόσμος στο νησί πολύς! Πάρα πολύς και γι΄αυτό όποιος θέλει απόλυτη ηρεμία και άκρα σιωπή καλύτερα να αφήσει τη Ρόδο το καλοκαίρι. Επίσης ο επισκέπτης σίγουρα θα βιώσει πολλά τουριστικά κλισέ: κράχτες στα μαγαζιά, πανάκριβο φαγητό, πανάκριβες ξαπλώστρες, κιτς βιτρίνες και νέον επιγραφές κατευθείαν από τα 80s. άπειρα γκρουπάκια να περιδιαβαίνουν την πόλη.
Όμως επειδή ξέρεις που πηγαίνεις πρώτον καλό είναι να μη γκρινιάξεις (εξάλλου σε διακοπές βρίσκεσαι) και δεύτερον να παραβλέψεις κάθε τι που αλλοιώνει την αυθεντική ομορφιά αυτής της κουκλάρας, της Ρόδου!
Διάβασε λοιπόν παρακάτω για τρεις στιγμές σαγηνευτικού κάλλους αν κι η Ρόδος έχει να σου χαρίσει ακόμα περισσότερες...

Παρασκευή 7 Αυγούστου 2015

Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα


Τι είναι τα ταξίδια; Απλά ο θαυμασμός ενός μνημείου, η επίσκεψη σ' ένα μουσείο, ένα σουβενίρ που πιάνει χώρο στη βαλίτσα σου ή μήπως κάτι άλλο, κάτι πιο βαθύ εκ πρώτης όψεως αντισυμβατικό;
Το κορίτσι που φιλοξενούμε σήμερα ταξιδεύει. Κι όχι μόνο ταξιδεύει, αλλά εξερευνεί, ψάχνοντας να ανακαλύψει την ουσία του τόπου που έχει επισκεφθεί, τη μαγεία της κουλτούρας του, τη ζεστασια των ανθρώπων του.
Κι όλες αυτές οι εξερευνήσεις περνάνε μέσα από το χέρι της, το χέρι της Λίλυ και γίνονται ιστορίες. Lilly's World Stories! και ελάτε να ταξιδέψουμε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Σάββατο 20 Ιουνίου 2015

Ινές, ψυχή μου...

Όταν διάβασα τον τίτλο ''Ινές ψυχή μου'' ομολογώ, πως πίστεψα ότι κρατούσα στα χέρια μου κάποιο μυθιστόρημα τύπου σαπουνόπερα απ' αυτά που είναι σαν καθημερινά, κλαψιάρικα και ''γεμάτα ίντριγκα και πάθος'' σίριαλ. Και καθώς τώρα τελευταία έχω το κακό χούι να μη διαβάζω ούτε την περίληψη του οπισθόφυλλου άρχισα να καταλαβαίνω με τι έχω να κάνω μόνο αφού διάβασα τις πρώτες σελίδες.
Η Χιλιανή Ιζαμπέλ Αλιέντε μας προϊδεάζει ήδη από το ξεκίνημα ''Το έργο αυτό είναι προϊόν φαντασίας, αλλά οποιαδήποτε ομοιότητα με γεγονότα ή πρόσωπα της κατάκτησης της Χιλής δεν είναι τυχαία''. Επίσης στο τέλος του βιβλίου παραθέτει βιβλιογραφία συμπεριλαμβάνοντας πολλά έργα για την ιστορία της Χιλής όπως και κάποια ιστορικά μυθιστορήματα καθώς όπως γράφει η Αλιέντε η ίδια η λογοτεχνική της πράκτορας την προειδοποίησε πως χωρίς βιβλιογραφία ό,τι μας αφηγείται αυτό το βιβλίο δε θα μοιάζει παρά με παθολογική φαντασία.
Και δεν είναι ψέματα αυτό. Έχουμε ουσιαστικά να κάνουμε με ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Η ιστορία της Ινές Σουάρεθ , της φτωχής ράφτρας από την Εξτρεμαδούρα της Ισπανίας είναι σίγουρο υλικό για ένα συναρπαστικό βιβλίο. Κι ίσως αν δεν τυπωνόταν στα φύλλα ενός βιβλίου, αν η Αλιέντε δε μας παρέθετε στο τέλος δυο-τρία βιβλία-πηγές της ζωής της Ινές όλα τα γεγονότα να έμοιαζαν περισσότερο με κάτι αστικούς μύθους που αποδεικνύονται φούσκες ή με θρύλους που πάντα συνοδεύουν τη μνήμη των προσώπων που στιγμάτισαν με την παρουσία τους το μέλλον μια χώρας και ενός πολιτισμού.

Παρασκευή 15 Μαΐου 2015

Με μια μπύρα στο χέρι... *Βέλγιο-Ολλανδία

Την Πέμπτη 7 Μαΐου ταξιδεύαμε για τις Βρυξέλλες.Πετούσαμε 9 το βράδυ. Τελικά φτάσαμε κάπως πιο αργά απ' ότι υπολογίζαμε γιατί η Θεσσαλονίκη ποτέ δε σ' αφήνει να βαρεθείς κι ενώ σ' όλη την Ελλάδα έβραζε ο τόπος εκεί είχε μια ωραιότατη καταιγίδα ακριβώς πάνω από το αεροδρόμιο. Κι έτσι φύγαμε με δυο-τρεις ώρες καθυστέρηση. Στο αεροπλάνο,αν και δε φοβάμαι, είχα δίπλα μου μια κυρία που μ' έκανε να φοβάμαι ή τέλος πάντων μου μετέδιδε απίστευτο εκνευρισμό καθώς είχε όλη την ώρα σκυμμένο το κεφάλι με την παλάμη της πάνω στο πρόσωπο σαν να βίωνε πραγματικά ένα δράμα. Γύρισε και με ρώτησε ''Are you afraid?'' ''No'' της είπα, αλλά στην πραγματικότητα ήθελα να της αλλάξω θέση για να ησυχάσω από τα ουφ και τα αχ βαχ και τους αναστεναγμούς και την έκφραση ηρωίδας αρχαίας τραγωδίας.(Αν και νομίζω, πως και η Αντιγόνη μπροστά στον Κρέοντα πιο ψύχραιμη ήταν.) Τέλος πάντων, ευτυχώς μετά από δυομιση ώρες ταξίδι είπα bye bye στην αγαπημένη μου συνταξιδιώτισσα.Επιτέλους!Επιτέλους!
Η πρώτη μου εικόνα από το Βέλγιο ήταν από ψηλά. Το Βέλγιο τη  νύχτα. Δε φωτογράφισα τη θέα.Απλώς την απολάμβανα.Σαν ένα μεγάλο ταμπλό με μικρά φωτάκια σπαρμένα εδώ κι εκεί. Άλλα μαζεμένα στις πόλεις κι άλλα να σχηματίζουν ατέλειωτα, στριφογυριστά φωτεινά φιδάκια. Δρόμοι, όλοι φωταγωγημένοι. (Δε νομίζω αυτό να γίνεται στην Ελλάδα, ούτε στις εθνικές οδούς)
Και από μέσα μου τραγουδούσα ''Σα δυο φωτάκια βραδινού αεροπλάνου, τα δυο σου μάτια και χαράζουν το αέρα...'' (συνειρμός με φώτα και αεροπλάνο...)
Στις τρεις το βράδυ οι δρόμοι των Βρυξελλών ήταν άδειοι. Την επομένη όμως που η περιήγησή μου θα ξεκινούσε από την Grand Place θα διαπίστωνα, πως σ' αυτή την πόλη τίποτα ποτέ, δεν είναι έρημο.


Παρασκευή 10 Απριλίου 2015

Το βιβλίο που έγινε αιωρούμενο σωματίδιο


via:women reading tumblr

Αγαπούσα και αγαπάω τόσο τα βιβλία. Μικρή όταν ήμουν πολύ συχνά κατέληγα να κοιμάμαι μ’ ένα βιβλίο στο μούτρο, έτσι όπως διάβαζα ξαπλωμένη. Τώρα απλά το αφήνω πλάι στο μαξιλάρι μου, όταν τα μάτια αρχίσουν να βαραίνουν.
Ήταν και μερικά βιβλία, που τα διάβαζα ξανά και ξανά γιατί η μία φορά δεν αρκούσε και γιατί κάθε ανάγνωση μ’ έκανε να νιώθω μια απίστευτη ζεστασιά και οικειότητα.Σαν να γνώριζα από χρόνια όχι μόνο τους ήρωες, αλλά και το συγγραφέα, αυτόν τον ίδιο τον άνθρωπο που τους έπλαθε.Ήταν εκστατικές αυτές οι στιγμές.

Τρίτη 7 Απριλίου 2015

Το προσόν μου, το πατριωτικό...

Σκεφτείτε, ότι ετοιμάζετε το βιογραφικό σας.
Τι θα γράφατε; Ποια θα ήταν κυρίως εκείνα τα προσόντα που θα προσπαθούσατε να εξάρετε,ώστε να πείσετε τον μελλοντικό ίσως εργοδότη σας, πως είστε ο καταλληλότερος για αυτή τη θέση;
Μα φυσικά θα μου πείτε τα προσόντα τα οποία είναι απολύτως σχετικά με τη θέση κατ’ αρχάς και τα οποία είναι πολύ πιθανόν να έχουν τεθεί και από τον ίδιο τον εργοδότη ως αναγκαία προϋπόθεση για τη διεκδίκηση της θέσης.
Αν για παράδειγμα μια εταιρία ζητάει οικονομολόγο δε μπορώ να πάω με πτυχίο φιλολόγου και να τους πω ‘’Γεια σας ήρθα και πιάνω και δουλειά αμέσως!’’
Ούτε μπορώ να γίνω δασκάλα με πτυχίο μηχανικού.
Υπάρχουν έτσι κι αλλιώς κάποια standards τα οποία είναι λογικά και κατανοητά από όλους.
Επιπλέον θα συμπεριλάβουμε σίγουρα στο βιογραφικό και άλλα προσόντα τα οποία είναι ενδεχομένως απαραίτητα ή και προαιρετικά για την άσκηση της εργασίας μας. Κάποιο μεταπτυχιακό, γνώση ξένων γλωσσών και χειρισμού Η/Υ είναι σίγουρα ένα plus.
Πάντως ανεξάρτητα από τη θέση που διεκδικούμε και σε ποιον απευθυνόμαστε,η ουσία είναι, ότι μέσα από ένα βιογραφικό ‘’πουλάμε’’ τον εαυτό μας και προβάλουμε εκείνα ακριβώς τα προσόντα που θα πείσουν το δέκτη ότι είμαστε οι καταλληλότεροι για τη δουλειά,ώστε τελικά να μας τη δώσει.


Σάββατο 21 Μαρτίου 2015

Η πόλη των πόλεων

Στέκεται σε δυο ηπείρους.Αγέρωχη, αν και χιλιοβασανισμένη.Κουβαλά τόνους ιστορίας και ομορφιάς πάνω της. Πάνω στα ελαφρά κύματα της θάλασσας, στα καλντερίμια , στις πλατείες και στους δρόμους, στις εκκλησίες, στα τζαμιά, στα παλάτια και τα παλιά ξύλινα σπίτια. 
Εκεί στους εφτά της λόφους ξεκίνησαν όλα πριν χιλιάδες χρόνια.Και είδαν τα μάτια της πολλά, πάρα πολλά.Ίσως μερικά από τα σημαντικότερα γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας.
Είναι σαν μια πανέμορφη γυναίκα, αρχοντική με μια θλίψη στο βλέμμα και με τα δάκρυά της έτοιμα να κυλήσουν στο Βόσπορο...
Είναι η πόλη των πόλεων.Η Πόλις.



Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015

''Άνοιξη''-απ' το ανοίγω

Άνοιξη-από το ανοίγω.Ένα ρήμα που υποδηλώνει κίνηση, ενέργεια, ένα ξεκίνημα.
Και είναι και η άνοιξη εξάλλου ένα ξεκίνημα.Διόλου τυχαίο το όνομά της.Συμβολικό και πλήρως αντιπροσωπευτικό.
Και το ξεκίνημα γίνεται με το Μάρτη.Αυτό το μήνα που κάνει λίγο σαν κυκλοθυμικό και πεισματάρικο κοριτσάκι και που ξέρει να ξεγελάει με τον καλύτερο τρόπο.

Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2015

Πού πάνε οι παλιές αγάπες;

Δύσκολο πράγμα ο χωρισμός.Ειδικά αν αποτελεί το τέλος μια έντονης σχέσης-ανεξάρτητα από το αν ήταν μακροχρόνια ή όχι.Επίσης δύσκολο πράγμα να υπάρξει ''καλός'' χωρισμός.Να μπορείς να πεις ρε παιδί μου ναι,χωρίσαμε πολιτισμένα κι όμορφα και τώρα δεν τριγυρίζω με τις φίλες μου στα μπαρ με το national geographic ανά χείρας ώστε να μη μένω μόνο στους συνήθεις χαρακτηρισμούς ''γουρούνι,βόδι...'' και τέτοια,αλλά να βάλω και λίγο ζούγκλα στο ρεπερτόριό μου,όταν τον βρίζω.Ούτε ο άλλος θα τραγουδάει φάλτσα ''αχάριστη κι αλήτισσα για πες μου τι σου ζήτησα'' κακοποιώντας τη μουσική και τ' αυτιά του μπάρμαν που βάζει τα ουίσκια.
Σπάνιος λοιπόν ο πολιτισμένος χωρισμός, όσο κι αν είναι ο απολύτως ευκταίος.Γιατί συχνά ο ένας από τους δύο δε θα θέλει να χωρίσει.Ή γιατί έχουν φτάσει να νιώθουν ότι μισούν ο ένας τον άλλο.(Αυτό είναι το χειρότερο!)
Όπως και να έχει ο χωρισμός είναι βέβαια το τέλος μια σχέσης, αλλά δεν παύει να είναι κομμάτι της.Έστω η τελευταία πράξη της παράστασης.Κι όσο χάλια κι αν ήταν μια παράσταση θα είχε και καλές στιγμές,δε μπορεί...Αυτές οι καλές στιγμές,λίγες οι πολλές δεν έχει σημασία είναι κι αυτό που θα μας μείνει μετά.Και το πιο όμορφο είναι να μπορείς να πεις,πως ναι μ' αυτόν τον άνθρωπο δεν είμαστε πια μαζί μου χάρισε και του χάρισα όμως εμπειρίες μοναδικές και γι' αυτό και μόνο, γι' αυτό που μ' έκανε να νιώσω τον εκτιμώ ως και σήμερα. 

Τετάρτη 11 Ιουνίου 2014

Καληνύχτα Κεμάλ...

Ο Κεμάλ του Γκάτσου






Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ
ενός νεαρού πρίγκηπα,της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορέι να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων

Παρασκευή 23 Μαΐου 2014

κι άλλη βία;

Η είδηση ‘’σκότωσε τη σύζυγο του επειδή του έφτιαξε φακές ενώ του είχε τάξει κρέας’’ θα μπορούσε να ακουστεί σαν ένα από αυτά τα αστεία μεταξύ των φοιτητών του τύπου ‘’Η μάνα μου,μου έφτιαξε μπάμιες και ρεβύθια.Αν θέλει,να με διώξει απ’ το σπίτι,ας το πει καθαρά!’’.Μα δεν είναι αστείο.Είναι πραγματικότητα,θλιβερή,που ξεπερνάει ίσως και τα όρια της φαντασίας.
75χρονος στο Μπρούκλιν κατηγορείται ότι σκότωσε τη γυναίκα του επειδή του έφτιαξε φακές ενώ του είχε τάξει κατσικίσιο κρέας.   Ο Νούρ Χουσείν δικάζεται τώρα για τον φόνο που έκανε το 2012, χτυπώντας πολλές φορές με σφυρί την 66χρονη σύζυγό του Ναζάρ. via

Σάββατο 10 Μαΐου 2014

Δεν είμαστε προς πώληση!

ΔΕΝ ΕΊΜΑΣΤΕ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΗ
via


Για τη γιορτή της μητέρας ήθελα,να γράψω.Για τις μητέρες,αν και δεν είμαι μητέρα κι έτσι δε θα μπορούσα,να περιγράψω ούτε τα συναισθήματα μιας εγκυμοσύνης,ενός τοκετού και την εμπειρία της ανατροφής ενός παιδιού.Κι ίσως να έγραφα μια ‘’γλυκούλα’’ ανάρτηση,για το πόσο μας αγαπάνε οι μαμάδες μας,παρόλο που μαλώνουμε(κυρίως γιατί δε φάγαμε όλο μας το φαγητό.) και πόσα τους οφείλουμε για τις θυσίες,που έχουν κάνει για εμάς-αν και καμιά μητέρα δε θα έλεγε στο παιδί της,πως της χρωστάει κάτι.Αλήθειες βέβαια,αλλά σήμερα θα γράψω για άλλες μητέρες.Τις μητέρες των 300 περίπου κοριτσιών,που απήχθησαν ήδη στα μέσα Απριλίου στη Νιγηρία,ενώ βρίσκονταν στο σχολείο τους.