Κάνε το σωστό

Can't stand it...can't stand the heat

 Ζέστη, πολλή ζέστη. Καύσωνας. Νέοι και νέες που παίζουν με το νερό των πυροσβεστικών κρουνών, τρεις φίλοι που αράζουν (και σχολιάζουν) κάτω από μια μικρή ομπρέλα, παιδιά που τρέχουν να απολαύσουν μια γρανίτα, ένας ηλικιωμένος που κατεβάζει τις μπύρες τη μία μετά την άλλη. Ένα εικοσιτετράωρο στο Μπέντφορντ Στάιβεσαντ του Μπρούκλιν-μια από τις πιο κακόφημες περιοχές της Νέας Υόρκης-μέσα από τη ματιά του αφροαμερικανού ηθοποιού και σκηνοθέτη Spike Lee σε μια ταινία που καατάσσεται στα καλύτερα αμερικάνικα φιλμ όλων των εποχών και έχει θεωρηθεί ως ιδιαίτερα σημαντική πολιτισμικά από την ίδια τη Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου. 

  Do the right thing, προτρέπει ο τίτλος της ταινίας. Κάνε το σωστό. Ποιο είναι το σωστό, ο Lee δε μας το λέει. Μάλλον αφήνει εμάς να αποφασίσουμε εκεί προς το τέλος της ταινίας, όταν πια η ζέστη κορυφώνεται και μαζί και τα πάθη σ' αυτό το οικοδομικό τετράγωνο του Μπρούκλιν καταλήγοντας σε μια κορύφωση που σε κάνει κρατάς την ανάσα σου.

  Εκεί λοιπόν, στο Μπέντοφορν Στάιβεσαντ, μια πολυφυλετική γειτονιά, σε μια ιδιαίτερα ζεστή μέρα, κάθε προκάλυμμα του φυλετικού ρατσισμού και των στερεοτύπων δεν αντέχει και λιώνει. Η πλοκή διαδραματίζεται ανάμεσα σε πλήθος χαρακτήρων που ο καθένας κάτι προσφέρει-κανείς ρόλος δε φαίνεται να 'ναι άσκοπος, καμία προσωπική ιστορία δε μας αφήνει με την απορία της ύπαρξής της. Τρεις όμως είναι οι τόποι-σημεία αναφοράς. Ο ραδιοφωνικός σταθμός We Love Radio, το παντοπωλείο του ζευγαριού από την Κορέα και η πιτσαρία του ιταλοαμερικανού Σαλ, την οποία βρίσκουμε πια στο τέλος του φιλμ να 'ναι απλά αποκαΐδια. 

''Εδώ δε χωράνε οπαδικά''

H νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη, γνωστού από την Πολίτικη Κουζίνα, φέρει για τίτλο μια χρονολογία,1968 και μας ταξιδεύει πενήντα χρόνια πίσω στην Ελλάδα της δεκαετίας του '60 για ν' αφηγηθεί ένα σπουδαίο αθλητικό γεγονός, τη νίκη της μπασκετικής ΑΕΚ επί της Σλάβια Πράγας και την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης. Ήταν 4 Απριλίου του 1968, όταν το Καλλιμάρμαρο στάδιο γέμισε με 80.000 κόσμο, για να υποστηρίξουν την Ένωση, αν και λέγεται ανεπίσημα ότι το πλήθος ήταν μεγαλύτερο.

Ίσως για όλους όσοι δεν υποστηρίζουν ή δε συνδέονται με κάποιον τρόπο με την ομάδα της ΑΕΚ να φαίνεται σα μια ταινία αδιάφορη. Για τους φανατικούς δε άλλων ομάδων ήταν μια αφορμή για να εκφράσουν για ακόμη μια φορά τη στενομυαλιά τους απειλώντας ιδιοκτήτες κινηματογράφων πως εάν προβάλλουν την ταινία θα τους βρούνε μπροστά τους.

Μη με κοιτάς στα μάτια...

Πάει ένας χρόνος που ασχολούμαι με τους παραδοσιακούς χορούς.Κι είναι ένα ταξίδι. Σήμερα βρίσκεσαι στη Θεσσαλία, αύριο πλέεις προς τα νησιά, έπειτα πας μια βόλτα προς Ήπειρο,πετάγεσαι στη Μακεδονία, περνάς από Θράκη και καταλήγεις Μικρά Ασία. Είναι σαν να ζεις τους τόπους και την ιστορία τους μέσα από το τραγούδι γράφοντας τη δική σου ιστορία με τα πατήματά σου στο έδαφος. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να νιώσει κάποιος τι πάει να πει πολυπολιτισμικότητα,έχοντας μεν  τον ελληνικό πολιτισμό ως σημείο αναφοράς, προσεγγίζοντας όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τόπου ξεχωριστά, αναγνωρίζοντας τη γοητεία του διαφορετικού. 

Φίνο άρωμα, εξαίσιο!

Αναζητάμε τη μαγεία. Λίγο πολύ όλοι νομίζω.Αναζητάμε αυτήν την αισθησιακή της ομορφιά, την ονειρική υπόσταση, ψάχνουμε γι' αυτό το κάτι που θα μας βγάλει για λίγο έξω από την πραγματικότητα. Τι είναι αυτό το κάτι; Για τον καθένα κάτι άλλο. Ίσως ο ήχος άγριων κυμάτων που σκάνε στα βράχια, η πρωτόγνωρη γεύση ενός φαγητού, η θέα ενός εντυπωσιακού κτηρίου. Κάτι μικρό, όπως συνηθίζουν να προτρέπουν οι σελίδες life coaching, ή κάτι μεγάλο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να την ανακαλύψουμε.

Έτυχε να μου θυμίσει κάτι αυτές τις μέρες κάποιες τέτοιες μαγικές στιγμές. Πάνε χρόνια από τότε, δεκαπέντε για την ακρίβεια κι εγώ ήμουν μόλις δέκα ετών. Ήταν η πρώτη φορά που πήγα να παρακολουθήσω θέατρο ''για μεγάλους'', το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ στο Θεσσαλικό Θέατρο. Και την ίδια θεατρική σεζόν πάλι στο Θεσσαλικό, το Γλάρο του Τσέχοφ.

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ-Θεσσαλικό Θέατρο 2001-2002

Ε καλά...δε με σινεπήρες!

Έπεσε στο μάτι μου και λέω δε μπορεί, όχι δε γίνεται, δεν είναι δυνατόν! Mα τελικά είναι... Ναι, αυτό το Φεβρουάριο θα κατακλυστούμε και πάλι από ερωτισμό της πλάκας, στερεοτυπικά κλισέ και δαγκωμένα χείλη. Πάλι θα βλέπουμε παντού το σποτάκι με το ζεύγος που θα προσπαθεί να πείσει για παθιασμένο, αλλά θα το υποστούμε κι αυτό το μαρτύριο. Και τώρα που το συνειδητοποιώ δεν έχω αναφερθεί καν στο όνομα της ταινίας, αλλά δε χρειάζεται θα 'χετε καταλάβει. Το hint με τα δαγκωμένα χείλη φτάνει από μόνο του, γιατί εξάλλου ήταν και το μόνο που έκανε η πρωταγωνίστρια. Δαγκωνόταν. Της είπαν ότι είναι σέξι και λέει τώρα που βρήκαμε πιπέρι ας βάλουμε και στα λάχανα. 

Το Φεβρουάριο λοιπόν θα προβληθούν οι Πενήντα πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι. Προετοιμαστείτε! Αυτό το πενήντα πιο σκοτεινές μου κάνει πολύ άγριο και πρόστυχο. Τσουτσουριάσαμε!

Αυτή η νύχτα μένει;

Αυτή η νύχτα μένει. Απομένει δηλαδή; Ή μήπως παραμένει ως ξεχωριστή κι ιδιαίτερη, αλλιώτικη από τις άλλες νύχτες στη σκέψη μας και στη συνείδησή μας;
Το πρώτο δίνει την αίσθηση του επικείμενου τέλους. Το δεύτερο την ιδέα του σημαντικού, αυτού που για κάποιο λόγο μας σημάδεψε.
Τι ισχύει απ' τα δύο, τι ενσαρκώνει τελικά αυτή η νύχτα που ''μένει'' δεν έχει και πολλή σημασία. Κάθετι διπλής ανάγνωσης είναι πιο μυστηριώδες και ιντριγκαδόρικο και επιδέχεται την ερμηνεία που εμείς θα του δώσουμε. Αυτή, που ασυναίσθητα ίσως επιλέγουμε.

via greekbooks

Τα σκεφτόμουν όλα τούτα παρακολουθώντας ακόμη μια φορά την ταινία του Παναγιωτόπουλου. Αυτή η νύχτα μένει. Τελεία και δεν έχει παρακάτω. Το παρακάτω το συμπληρώνουμε εμείς. Αν είσαι στα χωρίσματα θα δανειστείς το λαϊκό άσμα και θα πεις ''αυτή η νύχτα μένει που θα μαστε μαζί...''. Μπορεί και να χορέψεις για να κυλήσει η πίκρα μέσα από τα βήματα και να φύγει μακριά.
Έτσι και στο φιλμ του Παναγιωτόπουλου. Δύο νέοι προσπαθούν να συμπληρώσουν αυτό το κάτι που λείπει από τη ζωή τους. Έχει τα όνειρά του ο καθένας. Μα αδυσώπητες οι εποχές κι έπειτα είναι και ο έρωτας, ''ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν δυο άνθρωποι'' όπως έχει γράψει κι ο Λειβαδίτης.

Από το Πρωινό Άστρο στον Ελληναρά

via yannisritsos.gr

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου-κι ένα από τα πιο γνωστά του-είναι το Πρωινό Άστρο γραμμένο για την κόρη του, Έρη, όταν αυτή ήρθε στον κόσμο. Το Πρωινό Άστρο είναι ένας πατρικός μονόλογος, ξέχειλος από τρυφερότητα και στοργή, χωρίς όμως να κρύβει από το παιδί τα δεινά της ανθρωπότητας. Στα παιδιά εξάλλου, λένε, πρέπει να μιλάμε πάντα με ειλικρίνεια.

Στη Χιροσίμα, κοριτσάκι,

είταν κάτι παιδάκια, κοριτσάκι,

είταν κάτι μανούλες, κοριτσάκι,

– όχι, δε θέλω να σου πω –

είταν κάτι παιδάκια, κοριτσάκι…

Κατερίνα

Σάββατο βράδυ βγαίνω από το θέατρο Εγνατία με δάκρυα στα μάτια, κάτι μέσα μου τρέμει. Όχι γιατί παρακολούθησα κάτι δακρύβρεχτο και μελό, μα κάτι αληθινό. Μια ιστορία όχι απλώς βασισμένη  σε "αληθινά γεγονότα'', αλλά μια ιστορία αμιγώς πραγματική, όπως ξεκίνησε κάποιες δεκαετίες πριν. Είναι η ιστορία της Κατερίνας. Της Κατερίνας, της μαμά του Πέτρου.

Η Κατερίνα έχει μόλις αυτοκτονήσει. Έχει πιει ασύλληπτα πολλά χάπια και ο γιος της τη βρίσκει νεκρή και γυμνή πάνω στο κρεβάτι. Εδώ ξεκινάει και η ιστορία της. 

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του '50, σε μια τυπική αστική οικογένεια, η Κατερίνα από πολύ νωρίς διαπιστώνει πως κάτι δεν εξελίσσεται φυσιολογικά στο μυαλό της.  Σκέψεις τρομακτικές, κρίσεις και ένας συνεχής φόβος μήπως κάνει κακό στον εαυτό της. Ζώντας σε μια οικογένεια χτυπημένη από τις ψυχικές διαταραχές η Κατερίνα αγωνίζεται ήδη από παιδί να διαπιστώσει τι είναι αυτό που τη βασανίζει, η οικογένεια όμως ξέρει να κρύβεται καλά και κρύβει και το πρόβλημα της κόρης τους κάτω από το χαλί. ''Μόνο να μη το μάθει ο κόσμος...''

Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου

Το 1985 ο Woody Allen σκηνοθετεί το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου. Μια ταινία που έχει μέσα της μια ακόμη ταινία, κάτι σα μια μπάμπουσκα. O Allen φέρνει αντιμέτωπες τη φαντασία με την πραγματικότητα, το παραμύθι με την άχαρη καθημερινότητα. 

Στα χρόνια της οικονομικής ύφεσης του Μεσοπολέμου η Σεσίλια, μια φτωχή σερβιτόρα στο Νιου Τζερσι παντρεμένη μ' έναν αλκοολικό σύζυγο που της τρώει τα λεφτά στα ζάρια, περνά τον ελεύθερο της χρόνο και ξεχνάει τις έγνοιες της στο σινεμά. Κάθε απόγευμα βρίσκεται εκεί και παρακολουθεί το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου, γοητευμένη και μαγεμένη από τη ζωή που διαδραματίζεται στο σελιλόιντ. Την πέμπτη φορά όμως που θα βρεθεί εκεί, ο Τομ Μπάξτερ, ένας από τους ήρωες της ταινίας- αρχαιολόγος, ποιητής και εξερευνητής όπως του αρέσει να συστήνεται- απλά κάνει ένα βήμα έξω από την οθόνη και αρπάζει τη Σεσίλια ερωτευμένος και τρελαμένος, με τους υπόλοιπους ρόλους να κοιτάνε εμβρόντητοι.

Η Σεσίλια βρίσκεται πια με τον ήρωα που έβλεπε απλά στο πανί. Ξαφνιασμένη, αφήνεται να ζήσει το όνειρο και έναν έρωτα κινηματογραφικό. Μα ναι! Είναι πραγματικά αυτό που λέμε κινηματογραφικός έρωτας. Κάπου εκεί εμφανίζεται και ο ηθοποιός που ενσαρκώνει τον ήρωα της ταινίας Τομ Μπάξτερ, φοβούμενος μη γίνουν τίποτα παρεξηγήσεις εξαιτίας του σωσία του που κυκλοφορεί ελεύθερος (και ερωτευμένος να μην ξεχνάμε!). 

Alkisti Jewelry*μικροί πανέμορφοι κόσμοι

Κόσμημα·από τη λέξη κόσμος. Γιατί κάθε κόσμημα είναι ένας μικρός κόσμος. Είναι μια μετουσίωση του ταλέντου του δημιουργού, ένα κομμάτι της ψυχής του. 

Έργα που προορίζονται να ομορφύνουν έναν άλλο κόσμο τώρα πια, το κόσμο των άλλων, αυτών που θα τα ακουμπήσουν στο λαιμό, στον καρπό ή στα δάχτυλά τους.

Τέτοιους μικρούς, πανέμορφους κόσμους δημιουργεί και η Άλκηστις. Κοσμήματα λεπτά, φινετσάτα, ιδιαίτερα, μοναδικά. Δημιουργίες ξεχωριστές μέσα στην απλότητά τους, σμιλεμένες στον κυκλαδίτικο αέρα.

Σημασία έχει όμως να γνωρίσουμε το δημιουργό, το μικρό μάγο που πλάθει τους μικρούς πανέμορφους κόσμους. Σήμερα μαζί μας, από την καρδιά των Κυκλάδων, η Άλκηστις.

Άλκηστις από πότε ξεκινά η αγάπη και η ενασχόλησή σου με το κόσμημα;

Από πολύ μικρή ηλικία , ξεκίνησα με χάντρες, σύρμα και πηλό. Στο δημοτικό παρακολουθούσα καλλιτεχνικά μαθήματα καλλιτεχνικής έκφρασης στη ΧΑΝΘ Θεσσαλονίκης. Στη Β και Γ λυκείου δειγμάτιζα κάτι τελείως φευγάτα κομμάτια από ύφασμα στις καθηγήτριες κ συμμαθήτριες μου, στα μαθήματα ελεύθερου και γραμμικού σχεδίου!

Καθείς εφ' ω ετάχθη

Στη σημερινή συναυλία της Νατάσας Μποφίλιου στη Λάρισα μια κοπέλα που καθόταν δίπλα μου σκέφτηκε φωναχτά. ''Μα πώς γίνεται κάθε φορά να νιώθει αυτά που τραγουδάει; Κοίτα την...δεν είναι φτιαχτό, δεν είναι ψεύτικο. Το ζει.''

Κι είναι πραγματικά να απορείς όχι για την τόση ενέργεια, αλλά για το συναίσθημα. Για αυτές τις ιδιαίτερες αποχρώσεις στη φωνή και στις κινήσεις, που δε χάνονται ακόμα κι αν αυτά τα τραγούδια έχουν ερμηνευθεί χιλιάδες φορές.

Νομίζω πως δεν υπάρχει κάποιο φοβερό μυστικό ή κάποια μυστική συνταγή, αλλά είναι κάτι πολύ απλό. Η Μποφίλιου κάνει αυτό που αγαπά κι αυτό που είναι ''ταγμένη'' να κάνει.

Μην παρεξηγηθώ μ' αυτό το ''ταγμένη''. Γενικά πιστεύω πολύ στις κλίσεις που έχουμε ως άνθρωποι, ως προσωπικότητες. Σ' αυτό το περίφημο ''καθείς εφ' ω ετάχθη''. Θέλουμε δε θέλουμε δεν είμαστε όλοι για όλα, μα στην πραγματικότητα καθόλου δε μας πειράζει που δεν κάνουμε για τα πάντα.

And the cotton is high...

Μεγάλωσα σ' ένα χωριό του θεσσαλικού κάμπου. Του απέραντου αυτού κάμπου, που τα καλοκαίρια γίνεται σχεδόν αδυσώπητος και σκληρός. Με μια πεδιάδα καυτή κάτω από τα πόδια σου, σαν να χει στα έγκατά της ηφαίστειο που βράζει, αλλά δεν είναι παρά ο ήλιος από πάνω που τη θερμαίνει και την κάνει πεδίο εχθρικό για αυτόν που τη διαβαίνει.

Κι από το ύψωμα σαν βγεις...

Τίτλος:Ύψωμα 33

Έτος:1998

Διάρκεια:40'

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κουτσαμπασιάκος

Καλοκαίρι στα ντουζένια του, ζέστη κι ένας ήλιος να μην σ' αφήνει να σκεφτείς όπως πρέπει, να σκεφτείς αυτά που πρέπει. Ίσως μάλιστα και να σου προκαλεί ψευδαισθήσεις σα δυνατό ναρκωτικό. Ή μπορεί πάλι και να μην είναι ο ήλιος, αλλά κάτι άλλο που σου ξυπνά τη φαντασία και αλωνίζει στο μυαλό σου.

Κι αν δεν είναι η φαντασία σου; Αυτό που δεν προκαλείται από τη φαντασία σου, ανήκει σίγουρα στην πραγματικότητα;

Στο Ύψωμα 33 η μόνη βέβαιη πραγματικότητα είναι η ρουτίνα της θητείας. Για άλλους η ρουτίνα αυτή διακόπτεται από μια έφοδο, για άλλους βρίσκεται στα όρια με την τρέλα. Για όλους όμως είναι βαμμένη στο χακί και εγκαταστημένη σ' ένα ακριτικό νησί, απομονωμένη.

Ένας νεαρός φαντάρος κοντράρεται μ' ένα δόκιμο κι αυτή τους η σχέση ένα βράδυ, μεσούσης μιας καταιγίδας φτάνει στα άκρα. Και κάθε τι που φτάνει στα άκρα και δεν πάει παραπέρα συνήθως αποκαλύπτεται ως το κόκκαλο.

Δίπλα μου...

Τρίτη λυκείου πρέπει να 'μασταν. Ναι, τρίτη λυκείου σ' ένα από αυτά τα μαθήματα γενικής παιδείας που κάθεσαι και πετάς χαρτάκια με φυσοκάλαμα στο ταβάνι. Μάλλον εκείνη τη μέρα μας είχε πιάσει ένας φιλοσοφικός οίστρος γιατί σαν τώρα τη θυμάμαι τη φράση που ειπώθηκε. Την είχε πει ένας από τους συμμαθητές μου με ύφος βαθυστόχαστο "Τελικά οι ανθρώπινες σχέσεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα...'' Κι όλοι κουνήσαμε τα κεφάλια μας καταφατικά κι ίσως μέσα μας να λέγαμε ''Πω ρε! Τι είπε ο άνθρωπος!'', αλλά αρκεστήκαμε στο να επιδοκιμάσουμε λες και ξέραμε...

Δεν ξέραμε και μέσα στα επόμενα έξι χρόνια μάθαμε. Ε, ναι μάθαμε. Κι απ' την καλή κι απ' την ανάποδη. Τραβήξαμε και στο δρόμο με τα ροδοπέταλα και στον άλλον με τα κάρβουνα.

Όχι, όχι δεν είναι κείμενο κλάψας. Γιατί θα μου πεις: '' Κοπέλα μου ενηλικιώθηκες πια παρ' το απόφαση, τι ήθελες; Να παίζεις με τα κουβαδάκια σου στην άμμο;''΄Δεν ανακάλυψα δα και την Αμερική το ξέρω, αλλά αυτό το θέμα με τις ανθρώπινες σχέσεις ιδίως στα φοιτητικά μας χρόνια αλλά και μετά μας τρώει άπειρες εργατοώρες και ψαχνόμαστε λες και υπάρχει λύση.

The basketball diaries

Πολύ πριν ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο υποδυθεί τον Hugh Glass στο Revenant, είχε ενσαρκώσει τον Jim Carroll στο The basketball diaries. Στα ελληνικά αν το ψάξετε θα βρείτε την ταινία με το όνομα ''Το τέλος της αθωότητας''.Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είναι ο λόγος που δίνεις αυτόν τον τίτλο σε μια ταινία που πραγματεύεται το θέμα της εξάρτησης από τα ναρκωτικά.Εμένα χωρίς να ξέρω την υπόθεση θα με παρέπεμπε περισσότερο σε ταινία τύπου "βρετανική ύπαιθρος του 19ου αιώνα όπου η ηρωίδα ερωτεύεται απελπισμένα τον άντρα της αδερφής της''. 

Το Basketball diaries όμως είναι μια αληθινή ιστορία. Η ιστορία του Jim Carroll, ποιητή και μουσικού όπως την αποτύπωσε αυτοβιογραφικά ο ίδιος. Και σαν αυτοβιογραφικό έργο κάνει αυτό που πρέπει.Δε χρυσώνει το χάπι κανενός. Είναι ωμό όσο πρέπει και αληθινό όσο δε γίνεται άλλο.

Γέφυρες προοπτικής

Ψέματα δε θα πω! Όταν πρωτοήρθα στη Λάρισα, για να εγκατασταθώ πια η ιδέα δε με έκανε και πολύ χαρούμενη. Απολύτως λογικό συναίσθημα για ένα μέρος που δεν είχα ζήσει ποτέ πριν. Κι εδώ που τε λέμε άφηνα πίσω μου και τη Θεσσαλονίκη.Τη Θεσσαλονίκη και δε χρειάζεται να πω περισσότερα.

via τι ρει;

Τη Λάρισα οι περισσότεροι την ξέρουν σαν την πόλη του καφέ. 1647 καφετέριες υπάρχουν στην πόλη και για να το λένε έτσι θα 'ναι. Κι αυτός ο-εξωφρενικά μεγάλος-όγκος καταστημάτων που σχετίζονται με τον καφέ στο μυαλό των περισσότερων σημαίνει καλοπέραση και αντιπαραγωγική ζωή. Βέβαια σ' όλη την Ελλάδα αγαπάμε τον καφέ και δεν εννοώ μόνο το καφετί ρόφημα (που εγώ δε μπορώ να πιω...) αλλά την όλη διαδικασία, ακόμα και τις ατέλειωτες ώρες που είμαστε μαζεμένοι γύρω από ένα τραπέζι κι ας έχει κρυώσει ο καφές στην κούπα προ πολλού και συζητάμε και φιλοσοφούμε αντίστοιχα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στη Λάρισα, αλλά το θέμα είναι πως δε συμβαίνει μόνο αυτό και οι Λαρισαίοι δεν είναι τακτικοί θαμώνες μόνο στις καφετέριες.

Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας #bookhangover

Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας-Ζαν Κλοντ Ιζζό

εκδόσεις:Πόλις

Το νουάρ είναι το μαύρο.Το μαύρο επέλεξε κι ο Ιζζό για να χρωματίσει αυτό του βιβλίο. Κι όμως είναι ένα μαύρο που λάμπει σαν να ΄χει περαστεί πάνω από χρυσαφί που το κάνει να στραφταλίζει.

Στο μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας ο Ιζζό φτιάχνει το ωραιότερο πορτρέτο της Μασσαλίας. Ίσως αυτό να ακούγεται οξύμωρο αν σκεφτούμε, ότι μιλάει για όλα τα σοβαρά προβλήματα αυτής της πόλης. Το οργανωμένο έγκλημα, το ρατσισμό και το ναζισμό, τη φτώχεια, τη βία. Πόσο όμορφη μπορεί να είναι μια πόλη που βράζουν τα σπλάχνα της από το κακό; Κι όμως αν αφού ολοκλήρωσα την ανάγνωση αυτού του βιβλίου με ρωτούσε κάποιος ''Ποια πόλη της Γαλλίας, θα ήθελες να επισκεφθείς;'' θα απαντούσα χωρίς δεύτερη σκέψη ''Τη Μασσαλία''

Μέλι και Κανέλα-ο πιο ακαταμάχητος συνδυασμός

Θαυμάζω πραγματικά ανθρώπους που έχουν μια έφεση προς το χειροποίητο. Είτε αυτό έχει να κάνει λόγου χάριν με τη ζωγραφική, με τη φωτογραφία,είτε με τη μαγειρική.

Και σήμερα έχουμε μαζί μας ένα κορίτσι που έχει ενώσει φωτογραφία και μαγειρική σε ένα απίστευτα καλαίσθητο και κομψό συνδυασμό. Όπως καλαίσθητος και γευστικός είναι ο συνδυασμός του μελιού και της κανέλας που πήρε και το ρόλο του ονόματος του πεντανόστιμου ιστολογίου της.

Η Μαρία και το Μέλι και Κανέλα είναι σήμερα μαζί μας.

Πρωινό στο νησί.-Μια από τις εξαιρετικές δημιουργίες φωτογραφικές και όχι μόνο της Μαρίας

Η απάντηση στο παράλογο (#bookhangover)

Όταν οι νεκροί χορεύουν

''Από εκεί προέρχεται όλη η δυσπιστία μου για τη μέθοδο των λογικών συμπερασμάτων.Είπα στη δικηγόρο μου να μη σε προσλάβει αν πρώτα δε σιγουρευτεί ότι ήσουν απολύτως παράλογος, φίλε''

Σε μια χώρα εντελώς παράλογη ποιος είναι ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσεις την τρέλα; Μα να είσαι παράλογος κι εσύ. Ο Paco Ignacio Taibo II γράφει για το Μεξικό των αρχών της δεκαετίας του '90 στο background μιας αστυνομικής ιστορίας.Ο μονόφθαλμος ντετέκτιβ Έκτορ Μπελασκοαράν Σαϋν προσλαμβάνεται από την ακτιβίστρια, νέα δικηγόρο Μαρισέλα Καλντερόν Γκαλβάν για να βρει ένα νεκρό. Ναι, καλά διαβάσατε, ένα νεκρό. Έναν νεκρό, που πίνει μπύρες και χορεύει στις ντισκοτέκ του Σαν Αντρές.

Αγάπες και μίση (the book edition)

Η ζέστη των τελευταίων ημερών μου έχει καταφέρει σοβαρά πλήγματα. Μην ξεχνάμε, ότι βρίσκομαι και σε μια από τις πιο ζεστές πόλεις της Ελλάδας. Λάρισα. Η πιο ''hot'' πόλη. (Αυτό πάρτε το και μεταφορικά.)

Ενώ λοιπόν το θερμόμετρο σκαρφαλώνει επικίνδυνα, οι αντιστάσεις πέφτουν επίσης επικίνδυνα ειδικά όταν το βράδυ δε μπορείς να κοιμηθείς εξαιτίας του καύσωνα και αρχίζεις τις δεήσεις για να φυσήξει ένα αμυδρό δροσερό αεράκι.

Με τέτοια ζέστη λοιπόν δεν το κρύβω πως ό,τι πιο έντονο μπορώ να κάνω είναι να ατενίζω ταβάνι και να σκέφτομαι. Και το χειρότερο είναι πως σκέφτομαι ό,τι πιο άσχετο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους.

Ενώ λοιπόν ελπίζω, παρά τις αντίθετες μετεωρολογικές προβλέψεις πως κάποια στιγμή θα δροσιστούμε κι εμείς οι ξεροψημένοι Λαρισαίοι κατά τη διάρκεια προσεκτικής παρατήρησης ταβανιού σκεφτόμουν τα βιβλία που είχα φάει κόλλημα, τα βιβλία που έχω διαβάσει παρά πολλές φορές, τα βιβλία που με άφησαν αδιάφορη και αυτά που παράτησα είτε ήδη στο ξεκίνημα, είτε ακόμα και λίγες σελίδες πριν το τέλος.

Και ξεκινάω με βιβλία που έχω διαβάσει πολλές φορές. Κι όταν λέω πολλές, το εννοώ.