Πάσχα του 2001

Νικηφόρος Λύτρας, Το ωόν του Πάσχα (1874-1875)

Ήταν Πάσχα. Του 2001 νομίζω κι ήμουνα εννιά. Τότε ακόμη καθόμουν τα βράδια της Μεγάλης Εβδομάδας με την αδερφή μου και παρακολουθούσαμε τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, όπως έχει συμβεί με γενιές και γενιές. Είχαμε μια μικρή, ασπρόμαυρη τηλεόραση που έπιανε σήμα με δική της κεραία, δώρο στο γάμο των γονιών μου κι εκεί παρακολουθούσαμε τα πάντα.

το καρέ

via national geographic.com

  

 Είδα μια κοπέλα στο δρόμο, που είχε τα μαλλιά της ένα υπέροχο καρέ. Μ' έπιασε εκείνη τη στιγμή μια ακατανίκητη επιθυμία να πάω να κόψω τα μαλλιά μου καρέ κι εγώ, αλλά ήταν μία το βράδυ και διανυκτερεύοντα κομμωτήρια δυστυχώς δεν έχουμε ακόμα, να κάνουμε την τρέλα μας πράξη εκείνη ακριβώς τη στιγμή που θα μας γίνει το κλικ στο μυαλό. 

   Το καρέ το λατρεύω, αν και η παιδική μου ηλικία θα μπορούσε να γίνει η πιο εύλογη αιτία για να το μισήσω, καθώς ήταν το δικό μου statement κούρεμα από τα τέσσερα και σ' όλο το δημοτικό και εδώ πρέπει να πω, πως με κούρευε η μαμά μου.

Spring lovers tag (άνοιξη λέμε...)

Αυτές τις ημέρες δε τις λες και πολύ ανοιξιάτικες-τουλάχιστον εδώ στη συμπρωτεύουσα.Και τις βροχές μας τις έχουμε και τις συννεφιές μας και αεράκι-δυνατό ενίοτε.Την άνοιξη όμως τις λατρεύουμε και για χάρη της έχουμε και παιχνιδάκι για εμάς τους φαν της.So…spring lovers tag is here!

Στο παιχνίδι με προσκάλεσαν οι Κική(ΕΚΦΡΑΣΟΥ) και η Ελεάνα(My home My memories)

Στην αρχή της άνοιξης...

Μπήκε και η άνοιξη!Πραγματικά αγαπώ πολύ όλες τις εποχές,αλλά η άνοιξη έχει κάτι μαγικό.Είναι ίσως,που η φύση ξαναγεννιέται,αναγεννάται μετά το μικρό θάνατο του χειμώνα.Αγαπώ την άνοιξη για τα χρώματά της.Λατρεύω τα χρώματα κι ας μη φαίνεται αυτό στα ρούχα μου ή στο δωμάτιό μου.Αυτά τα χρώματα της άνοιξης είναι εξωπραγματικά!

Μέχρι τα δεκαοχτώ μου ζούσα σ’ ένα μικρό χωριό.Εκεί να δεις χαμός με τα λουλούδια!Το οικόπεδό μας γέμιζε με χαμομήλια.Παντού χαμομήλια.Πηγαίναμε με την αδερφή μου και περπατούσαμε ανάμεσα τους και μετά μας έπιανε φαγούρα,γιατί όλο και κάποιο έντομο θα άφηνε τη σφραγίδα του πάνω μας,αλλά μας άρεσε τόσο πολύ!Βγάζαμε φωτογραφίες και μετά τις εμφανίζαμε-δεν είχαμε τις ψηφιακές κάμερες ακόμα-και φαινόμασταν σα δυο μικροί μπόμπιρες στο τεράστιο ασπρο-κίτρινο χαλί!Όσο για το άρωμα…κρίμα,που δε μπορεί να ενσωματωθεί σ’ αυτό το post!

photo via:http://imgfave.com/view/1183104