Μελτέμι και φεγγάρι

Οι τελευταίες μέρες του Ιουλίου πέρασαν όμορφα, χωρίς καν να το καταλάβω πώς,σ' ένα υπέροχο καταπράσινο νησί, τη Σκόπελο που δεν την είχα δει παρά φευγαλέα στο παρελθόν. Αλλά όπως τους ανθρώπους, έτσι κι έναν τόπο για να τον γνωρίσεις πρέπει να τον ζήσεις αρκετά, να μάθεις για 'κεινες τις κρυφές γωνιές που δε μπορείς με την πρώτη ματιά να τις ανακαλύψεις, για εκείνες τις παραλίες τις καλά κρυμμένες, αλλά και τις άλλες με τον κόσμο που συρρέει κατά εκατοντάδες-κάτι θα ξέρουν για να πηγαίνουν εκεί-και για τις όμορφες βόλτες που σου προσφέρει η προκυμαία με αυτόν το ανεπαίσθητα ανατριχιαστικό παφλασμό από το κύμα, που μπορεί να γίνει νανούρισμα ή και ερωτική μελωδία ακόμα. Κι έτσι έζησα για λίγες μέρες σ' έναν τόπο που τον γνώρισα πολύ καλύτερα από εκείνες τις λίγες ώρες που τον είχα αντικρίσει τις προηγούμενες φορές και λέω πως μάλλον θέλω να τον γνωρίσω ακόμα παραπάνω. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, καθόλου τυχαία δεν το σκέφτομαι αυτό.

θέα στη χώρα της Σκοπέλου

Αρώματα αιωρούμενα

Τα βράδια στη Λάρισα είναι σκεπασμένα με ομίχλη.Αιθαλομίχλη. Βαριές μυρωδιές και δηλητήρια στον αέρα να μη σ' αφήνουν ν' αναπνεύσεις.Να θες να περπατήσεις και να αναρωτιέσαι αν στον αέρα που ρουφάς υπερισχύει το οξυγόνο ή το διοξείδιο του θείου. Και τελικά τι σου προσφέρει η βαθιά σου αναπνοή,αυτή που υπό άλλες συνθήκες θα ευχαριστιόσουν;Οξυγονώνεται ή διοξειδώνεται ο εγκέφαλος;

Δεν ξέρω αν ήταν της φαντασίας μου ή αν όντως συνέβη (ή αν επηρεάστηκαν κάποια κέντρα του εγκεφάλου από το πολύ δηλητήριο που λέγαμε) αλλά την πρώτη μέρα του χρόνου, 1η Ιανουαρίου βγήκα έξω, περπάτησα και τίποτα δυσάρεστο δεν υπήρχε στην ατμόσφαιρα.Στα ρουθούνια μου έφταναν μόνο αρώματα. Ρουφούσα αέρα κι όπου κι αν περπατούσα ένιωθα όλη την χημεία των αρωμάτων. Μόρια που αιωρούνται, οσμές σαν από κάποιο αρωματοποιείο, σαν από κάποιο παλιό μπουκαλάκια που ένα χέρι το άνοιξε μετά από χρόνια και αυτό άρχισε και πάλι να αναδίδει τις νότες του.

Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου...

Οι λίγοι μήνες εργασίας μου-λεγε-με-και-άσκηση- είχαν κάποια σκαμπανεβάσματα όμως πέρα απ' όσα έχω μάθει μέχρι στιγμής χρήσιμα ή όχι  μ' έκαναν να καταλάβω πως η δουλειά εκτός από το βιοπορισμό προσφέρει πολλά ακόμα στη ζωή και την ψυχολογία καθενός μας.

Ξέρω, πως ίσως ακούγομαι ρομαντική. Ίσως κάποιος από σας να σκεφτεί πως είμαι ακόμα μια εικοσιτριάχρονη που  ''δεν έχει βγει ακόμα στην κοινωνία'' και δεν ξέρει τα πραγματικά προβλήματα γι' αυτό και λέει αυτά που λέει. Πού χωράει η καλή διάθεση στη δουλειά; Είμαι φάουλ; Ελπίζω ο χρόνος να αποδείξει πως δεν είμαι.

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα σε μια ακόμη ορκωμοσία φιλενάδων μου. Εκεί μέσα στη ζέστη, στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ μαζεύτηκαμε για να χειροκροτήσουμε αυτά τα παιδιά που κάποια μέσα από πολλές δυσκολίες, κάποια υπερπηδώντας πολλά εμπόδια, κάποια επιστρατεύοντας όλο το πείσμα τους κατάφεραν να κρατήσουν στα χέρια τους το πολυπόθητο πτυχίο.

Δε θέλω να ονομάζω το πτυχίο ''το χαρτί''. Πήρα ''το χαρτί''. Θα κορνιζάρω ''το χαρτί''. ''Το χαρτί'' μου είναι άχρηστο. Γιατί πολύ απλά δεν αξίζει τέτοια απαξίωση ούτε το πανεπιστήμιό μου, ούτε οι δάσκαλοί μου και κυρίως οι κόποι μου όλα αυτά τα χρόνια.

22:57,14.10.2010

Ο κολλητός μου, μου είπε: ‘’Καταλαβαίνεις, ότι έπαψες να είσαι φοιτητής τη μέρα που κόβεις ολόκληρο εισιτήριο’’.Και χθες έβγαλα για πρώτη φορά από την τσέπη μου ολόκληρο εισιτήριο, το κοίταξα καλά καλά και μου φάνηκε τόσο παράξενο…

Έπειτα γυρνώντας σπίτι ξέθαψα ανάμεσα στους μικρούς θησαυρούς που έχω φυλαγμένους σε κουτάκια,φακελάκια, συρτάρια το πρώτο εισιτήριο που έκοψα στη Θεσσαλονίκη ως φοιτήτρια.Ήταν το πρώτο πάρτυ που είχα πάει.14 Οκτώβρη 2010,22:57.

To travel is to live!-Μια ταξιδιάρικη συνέντευξη!

“To move, to breathe, to fly, to float,

To gain all while you give,

To roam the roads of lands remote,

To travel is to live.”

(Hans Christian Andersen)

Σήμερα συνομιλούμε με μια ταξιδιώτισσα. Και δε μπορούσα να βρω καλύτερα λόγια παρά τα παραπάνω για να ξεκινήσω αυτή τη συνέντευξη. Η Μαρία Πετροπούλου ταξιδεύει και αποτυπώνει τις στιγμές των ταξιδιών τις σε αέρινα, ανάλαφρα άρθρα.Έτσι τουλάχιστον τα αισθάνομαι κάθε φορά που τα διαβάζω.Όλα αυτά μέσα από το blog της My landing runway.

H Μαρία στο Ντουμπάι

Να χορέψω τάνγκο!

Ποτέ δεν κάθομαι στο τέλος μια χρονιάς να δω τι έκανα τη χρονιά που πέρασε.Όχι ότι δε το σκέφτομαι καθόλου, αλλά δεν μου πολυαρέσουν οι απολογισμοί, ισολογισμοί, υπολογισμοί και κάθε είδους λογισμοί γιατί προϋποθέτουν και συλλογισμό και ο συλλογισμός με παραπέμπει σε κάτι πολύ μελαγχολικό και τα μελαγχολικά προσπαθώ να τα αποφεύγω.

Περνώντας τα σύνορα με τη Μαρία!

H Μαρία Κόφου είναι ένα κορίτσι που ταξιδεύει και που μας ταξιδεύει!Μέσα από τις αναρτήσεις τις και τις ταξιδιωτικές τις εμπειρίες μας πηγαίνει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα,

Άρθρα γραμμένα με το δικό της ιδιαίτερο τρόπο,υπέροχες φωτογραφίες και θετική διάθεση ξεπηδάνε μόλις κάνεις κλικ στο Travel Stories.Ήθελα πάρα πολύ να εξασφαλίσω μια συνέντευξή της και ιδού!!

Χέρια γεμάτα νόημα

''σ' αγαπώ'' στη νοηματική γλώσσα
via

Επιστρέφοντας τις προάλλες με το τρένο στη Θεσσαλονίκη δίπλα μου κάθονταν δυο νεαροί.Είχαν μαζί τα ποδήλατά τους,φορούσαν τις φούτερ τους,έμοιαζαν πολύ ενεργητικοί και συζητούσαν συνεχώς.Στη νοηματική γλώσσα.

Φύσηξε βαρδάρης...

Είναι κρύος,ψυχρός,παγωμένος και φέρνει μαζί του κάτι από χιόνι και πάγο.Όταν φυσάει κάνει το πρόσωπό μας να τσούζει κι εμάς να τυλίγουμε όλο και πιο σφιχτά τα παλτό γύρω από το σώμα μας.Στη Θεσσαλονίκη τον ξέρουμε καλά...Ο βαρδάρης.Αυτός ο βοριάς,που σε κάνει να καταλάβεις,τι πάει να πει ψύχος.

Δεν είναι νοτιάς.Γλυκός και μαλακός να φέρνει μαζί του βροχούλες και νοτισμένα μερόνυχτα.Να απλώνει μια τρεμουλιαστή ομίχλη πάνω από την πόλη,τόσο μελαγχολική που σε κάνει να θες να κλάψεις.

Ο βαρδάρης είναι σκληρός και δε σου χαρίζεται.

Όταν όμως φυσάει στην πόλη τότε μπορείς να συναντήσεις την πιο καθαρή ατμόσφαιρα.Αν κοιτάξεις προς τη θάλασσα θα μπορέσεις να δεις ως και το κυματάκι και η διαύγεια του αέρα θ' αφήσει το μάτι σου να φτάσει ως απέναντι στις βουνοκορφές της Πιερίας.

via

Σκέφτομαι,πως ένα βαρδάρη χρειαζόμαστε και στη ζωή μας κάποιες φορές.Αν θέλουμε να διώξουμε κάτι που μας βασανίζει και σαν το καυσαέριο κάνει αποπνικτική τη ζωή μας τότε πρέπει ν' αφήσουμε έναν τέτοιο αέρα να φυσήξει και να τα ξεδιαλύνει όλα.

Σίγουρα θα μας πονέσει,θα μας ταλαιπωρήσει ίσως και να μας παγώσει.Να παγώσει κάθε συναίσθημα μέσα μας.Και μπορεί και να φοβηθούμε το τσουχτερό κρύο και ν' αποζητήσουμε την γλύκα και την ζέστη του νοτιά.

Υπάρχουν καταστάσεις,που τις αφήνουμε και μεγεθύνονται και συσσωρεύονται και μας πνίγουν ασφυκτικά σαν τα καυσαέρια των αυτοκινήτων.Αν εμείς-σαν το νοτιά συνεχίσουμε ν' αδρανούμε και απλά αναπνέουμε τον ίδιο και τον ίδιο αέρα,ίσως να είμαστε φαινομενικά ήρεμοι όμως ο αέρας μας δε θα ανανεωθεί ποτέ.

Όταν πάρουμε τη μεγάλη (δύσκολη πιθανώς) απόφαση να διώξουμε όλα όσα μας απασχολούν είναι βέβαιο,πως θα πονέσουμε.Ακόμα κι αυτό που σε βασανίζει δεν το αποχωρίζεσαι εύκολα.Δε θες όμως να το αφήνεις να χρονίζει.Και τότε θα αφήσεις το βαρδάρη να φυσήξει και θα κρυώσεις πολύ.Θα τυλιχτείς με δυο παλτό και θα το μετανιώσεις ίσως για λίγο.Για δες όμως λίγο μετά.Ο αέρας θα 'ναι καθαρός και διαυγής.Θα λάμπει κι εσύ θα μπορείς να δεις όσο μακριά θες.Τίποτα δε θα 'ναι πια τυλιγμένο σε ομίχλη και τίποτα δε θα κρύβεται πίσω από σύννεφα καυσαερίων.Φύσηξε βαρδάρης στη ζωή μας...

You are the dancing queen!

Τελικά είμαστε γκρινιάρικα όντα οι άνθρωποι.Ε,δεν είμαστε;

Γκρινιάζουμε που θα ξυπνήσουμε νωρίς το πρωί για τη δουλειά,που δεν έχουμε τόσα λεφτά,όσα χρειάζονται για να ξεσηκώσουμε ένα εμπορικό κέντρο,που δε μας κάθισε το ''πολλά υποσχόμενο'' ειδύλλιο,που η ζυγαριά μας δείχνει τρία-τέσσερα κιλά παραπάνω (μπορεί και περισσότερα),που δε μας πέτυχε το φαγητό και με κόπο θα το κατεβάσουμε στο στομαχάκι μας και για χίλια δυο άλλα.Ψεγάδια,που εντοπίζουμε παντού μα παντού και τα κάνουμε να φαίνονται τόσο επικίνδυνα τερατώδη στο μυαλό μας και ικανά να μας επηρεάσουν την ψυχολογία με το χειρότερο τρόπο.

Καλλιτεχνικό αεράκι!-Georgina's breeze is here!

Σήμερα στο blog φιλοξενούμε ένα πολύ ταλαντούχο κορίτσι,ένα κορίτσι που-θα το δείτε και μόνοι σας-ξεχειλίζει από φαντασία και δημιουργικότητα!Είναι και συμπατριώτισσά μου (Λαρισαίες και οι δυο) οπότε η χαρά μου είναι διπλή!

Μαζί μας είναι η διακοσμήτρια Γεωργία Αργυράκη!

Ακούγοντας όπερα στα μπουζούκια...

Λοιπόν το γειτονάκι μου,το πάω πολύ!Και θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί.

Ξυπνάω το πρωί,ο γείτονας από δίπλα ακούει Μαζωνάκη-συνήθως το ''Έχω περάσει και χειρότερα...''

Πάει μεσημέρι θα το γυρίσει σε depeche mode-με ιδιαίτερη αγάπη στο Personal Jesus.

Το απόγευμα θα κάνει ένα πέρασμα από αυτό,που λέμε ''έντεχνη'' μουσική-αν και προσπαθώ ν' αποφεύγω τις ταμπέλες (δεν κάνουν καλό...)

Το βράδυ heavy metal και βγαίνουμε να χτυπηθούμε στα μπαλκόνια!

Κι αν τύχει και ξυπνήσουμε κατά τις τρεις τα ξημερώματα κόβουμε φλέβα με evanescense κι άλλα ψυχοπλακωτικά...

''Πρωτάκι,σχολιαρούδι,του κλέβουν το τραγούδι...''

Τότε το Σεπτέμβρη του ’98,που πήγα στην πρώτη δημοτικού δεν ήθελα ούτε τσάντα ροζ με κάποια πριγκίπισσα πάνω,ούτε καμια με ροδάκια,ούτε αυτή που είχε και φοβερό παγουρίνο δώρο!Ήθελα την τσάντα με τα φωτάκια,την space bag,όπως την άκουγα στη διαφήμιση ενώ έβλεπα στην οθόνη της τηλεόρασης το μικρό μαθητή να περπατάει με την τσάντα του χαλαρά μέσα στο σκοτάδι και τα λαμπάκια στο τσεπάκι να δίνουν ρέστα,ενώ αναβόσβηναν τρελά!

Ε….για πες!Δεν τραβάει το μάτι κάτι τέτοιο;

Μια ζωή με τζιν και πάνινα παπούτσια!

Έχουν περάσει ήδη τέσσερα χρόνια από τότε,που μπήκα στο πανεπιστήμιο και πολλές φορές σκέφτομαι ή ολόκληρη η παρέα καθόμαστε και σκεφτόμαστε πώς ήμασταν και πώς γίναμε.Οκ,θα μου πεις,είναι τέσσερα χρόνια,δεν έχει περάσει και αιώνας,όμως από τα δεκαοχτώ ως τα εικοσιδύο αλλάζει πολύ μπορώ να σου πω ο άνθρωπος.Δεν ξέρω αν έρχεται αυτό που λέμε ωριμότητα.Δε θα έλεγα αναγκαστικά,πως όλοι οι φίλοι μου ωρίμασαν-σοβάρεψαν δηλαδή,όπως νοείται η σοβαρότητα από ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας.Άσε που και η σοβαρότητα παρεξηγημένη έννοια είναι.Μπορώ άνετα να σκεφτώ πενηντάρηδες,που μπορεί να μην τραγουδούν ζαλισμένοι από το κρασί στο δρόμο,που δεν γελάνε χωρίς λόγο,που δεν αργούν στα ραντεβού τους (όπως εγώ καλή ώρα...) αλλά πάντως σοβαροί στη ζωή τους δεν είναι.

Οι φίλοι μου λένε,πως στο πρώτο και το δεύτερο έτος ήμουν ''μικρό σπίτι στο λιβάδι'' θέλοντας να τονίσουν την αφέλειά μου για πολλά απ' όσα συνέβαιναν γύρω.Δεν είχαν άδικο.Πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμουν καταστάσεις,που θα μπορούσαν να μου κάνουν κακό ή να με στενοχωρήσουν.ΌΛΟΙ ήταν καλοί,αθώοι και ροζ σύννεφα πετούσαν στον ουρανό της Θεσσαλονίκης.Φυσικά και αυτό δεν κράτησε για πάντα.Κάτι συμβαίνει και αλλάζουν όσα πιστεύεις και χωρίς καν να το θέλεις.Δεν το επιδιώκεις.Απλά γίνεται.

Πίκρα μεγάλη.Γιατί δε με νοιάζει,αν θα μεγαλώσω εξωτερικά.Προφανώς και η νεότητα του δέρματος,του σώματος δε μένει για πάντα.Είναι η εξέλιξη των πραγμάτων.Απλή βιολογία,οκ!Μέσα μου γίνεται να μείνω μια ζωή δεκαοχτώ;Κι ας τους βλέπω όλους καλοπροαίρετα,κι ας φοράω μια ζωή τζιν και πάνινα παπούτσια κι όχι ταγέρ και πουκάμισο,κι ας πηγαίνω για μπύρες στην παραλία κι όχι σε κυριλέ μαγαζιά.Γίνεται;

Γι' αλλού,γι' αλλού ξεκίνησα...

Ήταν τέσσερα χρόνια πριν.Το ζεστό καλοκαίρι του 2010,που με τα μηχανογραφικά στα χέρια,ετοιμαζόμασταν να κάνουμε τη ‘’μεγάλη επιλογή’’.Θα μου πεις,μα γιατί βάζεις εισαγωγικά;Δεν πρόκειται πράγματι για μια μεγάλη επιλογή;

Όταν φτάνεις στην Τρίτη λυκείου κι έρχεται η ώρα να αποφασίσεις τι θες ν’ ακολουθήσεις,η σκέψη που βρίσκεται μονίμως καρφωμένη στο μυαλό σου είναι: ‘’Αυτό που θα διαλέξω θα καθορίσει όλη μου τη ζωή’’Και δεν το πιστεύεις μόνο εσύ,μα και όλοι γύρω σου γονείς,καθηγητές,οι συμμαθητές σου.Όλοι μα όλοι.

Καληνύχτα Κεμάλ...

Ο Κεμάλ του Γκάτσου

Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ

ενός νεαρού πρίγκηπα,της ανατολής

απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,

που νόμισε ότι μπορέι να αλλάξει τον κόσμο.

αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ

και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων

Σ' αγαπώ σαν το γέλιο του Μάη

Σήμερα απλά θα φλυαρήσω.Ναι,γιατί σήμερα μπήκε ο Μάης και είναι (μαζί με τον Αύγουστο) ο αγαπημένος μου μήνας.Όχι πολύ κρύο πια,ούτε και πολύ ζέστη,να ψάχνουμε μια σκιά να δροσίσουμε το λιωμένο μας κορμί.Έχει λουλούδια παντού,έχει ένα προμήνυμα ‘’έρχεται το καλοκαίρι’’ ,έχει βέβαια και εξεταστική(αυτό το κάνω γαργάρα προς το παρόν…),έχει και μια μέρα αργία,οπότε ναι,ναι!είναι προνομιούχος μήνας.Κάτι λοιπόν το ανοιξιάτικο αεράκι,κάτι η γύρη και οι μελισσούλες,κάτι που όλα βρίσκονται στην αναγέννησή τους,οι καλλιτέχνες εμπνέονται κι αυτός ο μήνας υπήρξε τελικά η αφορμή για ‘’haute couture’’

new blossom story (έλα στον αληθινό κόσμο.θα σε περιμένω!)

Κυριακή του Πάσχα.Αυτή είχε ξυπνήσει από νωρίς και είχε βγει στο δρόμο να βοηθήσει με την προετοιμασία του ψησίματος.Ένιωθε ευτυχισμένη.Απλά ευτυχισμένη.Είχε ήλιο,οι πασχαλιές μοσχοβολούσαν,είχαν μαζευτεί φίλοι και συγγενείς για να γιορτάσουν,υπήρχε κέφι.Τι άλλο να θέλει;

Κάθισε στο πεζουλάκι του πεζοδρομίου,έκλεισε τα μάτια και κοίταξε προς τον ήλιο…άφηνε το φως του να τη χαϊδεύει,το απολάμβανε.Ρουφούσε κάθε αχτίδα με βουλιμία.Ήθελε να γεμίσει το κορμί της με τη ζεστασιά του ήλιου πριν βρεθεί πάλι στην κρύα Σουηδία,εκεί που ζούσε εδώ και δυο χρόνια.Έκοψε κι ένα ματσάκι πασχαλιές να το βάλει στη βαλίτσα της.Χίλιες δυο προσπάθειες για να φυλακίσει στιγμές από τη ζωή στην πατρίδα.Έβγαζε πολλές φωτογραφίες,έβγαινε συνεχώς έξω,έπινε τσίπουρα,ρετσίνες,κρασιά-ό,τι δε μπορούσε να βρει στο βορρά-έκανε μπάνια ακόμα κι αν ο καιρός δεν ήταν ακόμα ο πλέον κατάλληλος.Μικρά μικρά κομματάκια της ζωής της στην Ελλάδα,που αγωνιζόταν να τα στριμώξει σε μια βαλίτσα.

Πήρε το ματσάκι τις πασχαλιές και το έφερε κοντά της.Το μύρισε και προσπάθησε να κυλίσει τη μυρωδιά ως βαθιά στα πνευμόνια της.Κι ήταν αυτό το άρωμα τόσο μεθυστικό,αλλά και τόσο βαθιά επώδυνο…

''Τα όνειρά σου μετράνε!''

Διάβασα την εβδομάδα,που μας πέρασε πολλά άρθρα και ρεπορτάζ για την 86^η τελετή απονομής των Όσκαρ.Για αυτούς που κέρδισαν,για τους ‘’χαμένους’’,για το πώς ντύθηκαν οι ηθοποιοί και λοιποί ‘’celebrities’’ του Hollywood και για την περίφημη πια selfie,που έκανε το γύρο του διαδυκτίου.Τα τελευταία βέβαια δε μπορώ,να πω,πως με συγκινούν ιδιαίτερα.Μ’ αρέσει όμως πολύ να παρακολουθώ τα λογύδρια των βραβευμένων,όταν παραλαμβάνουν το χρυσό αγαλματίδιο.Ναι,ακούμε βέβαια τα ίδια πάνω-κάτω απ’ όλους-συνήθως ευχαριστίες-κι ίσως να φαίνονται κλισέ από κάποιο σημείο και μετά,αλλά πάντα σκέφτομαι,πως όταν κρατάς στα χέρια σου ένα τόσο σημαντικό βραβείο,είναι δυνατόν,να μην ευχαριστήσεις δημόσια τους ανθρώπους,που σου στάθηκαν;Βλέποντας λοιπόν τα βίντεο με το λόγο του καθενός βραβευμένου,αυτός που με συγκίνησε και με άγγιξε απίστευτα ήταν της Lupita Nyong’o,που βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στην ταινία Δώδεκα Χρόνια Σκλάβος.

Το πιο μεγάλο λάθος μου

Είναι φοβερό το πώς μπορεί,να σε εμπνεύσει ένα σύνθημα,που βλέπεις γραμμένο σ΄ένα τοίχο.Πολλές φορές μέσα σε μόνο λίγες λέξεις καταφέρνουν και κρύβουν μια ολόκληρη φιλοσοφία,μια κοσμοθεωρία.

Σήμερα πηγαίνοντας για φαγητό το μεσημέρι στη φοιτητική λέσχη δίπλα στη διανομή των δίσκων ήταν γραμμένο με κόκκινα γράμματα: ‘’Το πιο μεγάλο μου λάθος,το έκανα σωστά’’.Ήθελα να κάτσω και να το κοιτάξω πολύ ώρα,αν και δεν υπήρχε κάτι άλλο να διαβάσω πέρα απ’ αυτό.Ό,τι ήταν γραμμένο,ήταν αυτές οι λίγες λέξεις.