Μη με κοιτάς στα μάτια...

Πάει ένας χρόνος που ασχολούμαι με τους παραδοσιακούς χορούς.Κι είναι ένα ταξίδι. Σήμερα βρίσκεσαι στη Θεσσαλία, αύριο πλέεις προς τα νησιά, έπειτα πας μια βόλτα προς Ήπειρο,πετάγεσαι στη Μακεδονία, περνάς από Θράκη και καταλήγεις Μικρά Ασία. Είναι σαν να ζεις τους τόπους και την ιστορία τους μέσα από το τραγούδι γράφοντας τη δική σου ιστορία με τα πατήματά σου στο έδαφος. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να νιώσει κάποιος τι πάει να πει πολυπολιτισμικότητα,έχοντας μεν  τον ελληνικό πολιτισμό ως σημείο αναφοράς, προσεγγίζοντας όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τόπου ξεχωριστά, αναγνωρίζοντας τη γοητεία του διαφορετικού. 

''Χαλάσαμε; Χαλάσαμε;''

via pinterest

Όταν άκουσα από το μεγάφωνο τη λέξη αυτοκινητάμαξα έπρεπε να προετοιμαστώ ψυχολογικά. Αλλά όχι...Το πρόβλημα είναι πως σε όποιον δεν ταξιδεύει με τρένο η συγκεκριμένη λέξη θα του είχε φανεί περίεργη. Μα αυτοκινητάμαξα; Που έχει δεύτερο συνθετικό τη λέξη άμαξα; Άμαξα εν έτει 2016 στην αναπτυσσόμενη με ραγδαίους ρυθμούς Ελλάδα;

Φίλε αναγνώστη που δεν έχει χρειαστεί να ταξιδέψεις με τρένο ή έχεις ταξιδέψει μόνο με το καμάρι του ΟΣΕ το intercity να σε ενημερώσω ότι υπάρχει και αυτοκινητάμαξα. Ναι! Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ένας σύγχρονος καρβουνιάρης. (Δεν παίρνω κι όρκο για το σύγχρονος)

Πάρε την ταχεία...

via railheaven tumblr

Η βραδινή διαδρομή Θεσσαλονίκη-Λάρισα είναι ταυτόχρονα και το τελευταίο δρομολόγιο της ημέρας με τον προαστιακό. Είναι η ώρα της επιστροφής για μενα και για όλους τους υπόλοιπους επιβάτες. Στο τρένο έχει πολύ κόσμο και φασαρία, μετά το Πλατύ όμως τα βαγόνια αδειάζουν αισθητά και τα ντεσιμπέλ πέφτουν καθώς προχωράει και η ώρα.

Νότια και ανατολικά στο χάρτη της Μεσογείου

πηγές Καλλιθέας

Νότια και ανατολικά εκεί κάτω στο χάρτη της Μεσογείου κολυμπάει εδώ και χιλιάδες χρόνια ένα νησί όμορφο και κοσμοπολίτικο, αέρινο και δροσερό, γοητευτικό και θελκτικό.  Είναι η Ρόδος και είναι ένα σκηνικό σχεδόν κινηματογραφικό, ιδανικό για να ρουφήξει ομορφιά και ζωντάνια το βλέμμα σου. Και για να σε κάνει να το θυμάσαι για καιρό...

Ο κόσμος στο νησί πολύς! Πάρα πολύς και γι΄αυτό όποιος θέλει απόλυτη ηρεμία και άκρα σιωπή καλύτερα να αφήσει τη Ρόδο το καλοκαίρι. Επίσης ο επισκέπτης σίγουρα θα βιώσει πολλά τουριστικά κλισέ: κράχτες στα μαγαζιά, πανάκριβο φαγητό, πανάκριβες ξαπλώστρες, κιτς βιτρίνες και νέον επιγραφές κατευθείαν από τα 80s. άπειρα γκρουπάκια να περιδιαβαίνουν την πόλη.

Όμως επειδή ξέρεις που πηγαίνεις πρώτον καλό είναι να μη γκρινιάξεις (εξάλλου σε διακοπές βρίσκεσαι) και δεύτερον να παραβλέψεις κάθε τι που αλλοιώνει την αυθεντική ομορφιά αυτής της κουκλάρας, της Ρόδου!

Διάβασε λοιπόν παρακάτω για τρεις στιγμές σαγηνευτικού κάλλους αν κι η Ρόδος έχει να σου χαρίσει ακόμα περισσότερες...

Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα

Τι είναι τα ταξίδια; Απλά ο θαυμασμός ενός μνημείου, η επίσκεψη σ' ένα μουσείο, ένα σουβενίρ που πιάνει χώρο στη βαλίτσα σου ή μήπως κάτι άλλο, κάτι πιο βαθύ εκ πρώτης όψεως αντισυμβατικό;

Το κορίτσι που φιλοξενούμε σήμερα ταξιδεύει. Κι όχι μόνο ταξιδεύει, αλλά εξερευνεί, ψάχνοντας να ανακαλύψει την ουσία του τόπου που έχει επισκεφθεί, τη μαγεία της κουλτούρας του, τη ζεστασια των ανθρώπων του.
Κι όλες αυτές οι εξερευνήσεις περνάνε μέσα από το χέρι της, το χέρι της Λίλυ και γίνονται ιστορίες. Lilly's World Stories! και ελάτε να ταξιδέψουμε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

From Poseidi with love...

Στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, στην Κασσάνδρα βρίσκεται η μοναδική πανεπιστημιακή κατασκήνωση της Ελλάδας, το camping στο Ποσείδι. Ποσειδάρααα!! (συγγνώμη, αυτό ήταν απλά παρεμβολές...)

Εκεί λοιπόν στο Ποσείδι στήνουν κάθε χρόνο τις σκηνές τους και απλώνουν τα sleeping bags τους χιλιάδες φοιτητές του Αριστοτελείου και μη.Κι αυτό που μου αρέσει περισσότερο απ' όλα και αυτό που κάνει το Ποσείδι να διαφέρει απ' όλες τις άλλες κατασκηνώσεις.Το απίστευτα νεανικό κλίμα!

Φέτος πήγα ξανά αν και πλέον δεν είμαι φοιτήτρια γιατί βλέπετε είναι αγαπημένη συνήθεια και δεν την αφήνεις εύκολα. Και γιατί να την αφήσεις κιόλας εδώ που τα λέμε!

Μπορεί να έχετε ακούσει διάφορες ιστορίες για το Ποσείδι και πως συμβαίνουν επικά πράγματα. Αν με ρωτήσεις θα σου πω πως ναι ισχύει αν και για εμένα το επικό δε συνίσταται στο ''ήπια το θερμαϊκό'' ή ''έριξα δέκα γκόμενες'' αλλά στο ότι η απελευθέρωση που σου χαρίζει ο τρόπος ζωής στο camping σε κάνει πιο επικοινωνιακό, όλοι γίνονται μια παρέα, χαίρεσαι τη θάλασσα, τον ήλιο, περνάς πραγματικά υπέροχα με τους φίλους σου, ξεφεύγεις από τα άγχη σου και κάνεις ωραίες τρέλες!

Αν και γενικά δε θέλω να γράφω λίστες με do's και dont's θα το κάνω τώρα κατά παράβαση των άγραφων κανόνων αυτού του blog.

Είναι (και) η διαδρομή.

στο χιονισμένο σιδηροδρομικό σταθμό του Βόλου

Όταν διάβασα την είδηση για το τρένο στην Ιαπωνία που μπορεί να αγγίξει την ταχύτητα των 603 χλμ την ώρα αυτομάτως σκέφτηκα την κατάσταση στους δικούς μας ελληνικούς σιδηροδρόμους.Κι αυτό γιατί έχω χρησιμοποιήσει πολύ τα τρένα από τότε που ήμουν μικρό παιδάκι και έχω δει και ακούσει πολλά εκεί μέσα. Δε θα μιλήσω βέβαια για σταθμούς που πολλές φορές ψάχνεις να βρεις υπαλλήλους και φωνάζεις ''Είναι κανείς εδώ; Είναι κανείς εδώ;'' σαν να είσαι σε στοιχειωμένο σπίτι, όπου αναζητάς κάποια ίχνη ζωής. Ούτε για τα ''ακριβέστατα'' δρομολόγια.Ο ΟΣΕ φροντίζει να δημιουργεί πάντα σασπένς έτσι ώστε να αναρωτιέσαι ''Θα φτάσω στην ώρα μου, δε θα φτάσω;'' όταν χρειάζεται πραγματικά να είσαι στην ώρα σου. Γιατί υπήρξαν και τέτοιες περιπτώσεις, ενώ γενικά δε με νοιάζει αν θα φτάσω και είκοσι, τριάντα λεπτά αργότερα.

Με μια μπύρα στο χέρι... *Βέλγιο-Ολλανδία

Την Πέμπτη 7 Μαΐου ταξιδεύαμε για τις Βρυξέλλες.Πετούσαμε 9 το βράδυ. Τελικά φτάσαμε κάπως πιο αργά απ' ότι υπολογίζαμε γιατί η Θεσσαλονίκη ποτέ δε σ' αφήνει να βαρεθείς κι ενώ σ' όλη την Ελλάδα έβραζε ο τόπος εκεί είχε μια ωραιότατη καταιγίδα ακριβώς πάνω από το αεροδρόμιο. Κι έτσι φύγαμε με δυο-τρεις ώρες καθυστέρηση. Στο αεροπλάνο,αν και δε φοβάμαι, είχα δίπλα μου μια κυρία που μ' έκανε να φοβάμαι ή τέλος πάντων μου μετέδιδε απίστευτο εκνευρισμό καθώς είχε όλη την ώρα σκυμμένο το κεφάλι με την παλάμη της πάνω στο πρόσωπο σαν να βίωνε πραγματικά ένα δράμα. Γύρισε και με ρώτησε ''Are you afraid?'' ''No'' της είπα, αλλά στην πραγματικότητα ήθελα να της αλλάξω θέση για να ησυχάσω από τα ουφ και τα αχ βαχ και τους αναστεναγμούς και την έκφραση ηρωίδας αρχαίας τραγωδίας.(Αν και νομίζω, πως και η Αντιγόνη μπροστά στον Κρέοντα πιο ψύχραιμη ήταν.) Τέλος πάντων, ευτυχώς μετά από δυομιση ώρες ταξίδι είπα bye bye στην αγαπημένη μου συνταξιδιώτισσα.Επιτέλους!Επιτέλους!

Η πρώτη μου εικόνα από το Βέλγιο ήταν από ψηλά. Το Βέλγιο τη  νύχτα. Δε φωτογράφισα τη θέα.Απλώς την απολάμβανα.Σαν ένα μεγάλο ταμπλό με μικρά φωτάκια σπαρμένα εδώ κι εκεί. Άλλα μαζεμένα στις πόλεις κι άλλα να σχηματίζουν ατέλειωτα, στριφογυριστά φωτεινά φιδάκια. Δρόμοι, όλοι φωταγωγημένοι. (Δε νομίζω αυτό να γίνεται στην Ελλάδα, ούτε στις εθνικές οδούς)

Και από μέσα μου τραγουδούσα ''Σα δυο φωτάκια βραδινού αεροπλάνου, τα δυο σου μάτια και χαράζουν το αέρα...'' (συνειρμός με φώτα και αεροπλάνο...)

Στις τρεις το βράδυ οι δρόμοι των Βρυξελλών ήταν άδειοι. Την επομένη όμως που η περιήγησή μου θα ξεκινούσε από την Grand Place θα διαπίστωνα, πως σ' αυτή την πόλη τίποτα ποτέ, δεν είναι έρημο.

Η πόλη των πόλεων

Στέκεται σε δυο ηπείρους.Αγέρωχη, αν και χιλιοβασανισμένη.Κουβαλά τόνους ιστορίας και ομορφιάς πάνω της. Πάνω στα ελαφρά κύματα της θάλασσας, στα καλντερίμια , στις πλατείες και στους δρόμους, στις εκκλησίες, στα τζαμιά, στα παλάτια και τα παλιά ξύλινα σπίτια. 

Εκεί στους εφτά της λόφους ξεκίνησαν όλα πριν χιλιάδες χρόνια.Και είδαν τα μάτια της πολλά, πάρα πολλά.Ίσως μερικά από τα σημαντικότερα γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας.

Είναι σαν μια πανέμορφη γυναίκα, αρχοντική με μια θλίψη στο βλέμμα και με τα δάκρυά της έτοιμα να κυλήσουν στο Βόσπορο...

Είναι η πόλη των πόλεων.Η Πόλις.