''Μη γράψεις κι άλλη έκθεση αγάπη μου...Γράψε δυο λέξεις μόνο!''

Άκουγα προχθές ένα πολύ όμορφο τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά,την Τριτοδεσμίτισσα,όπου ο ερμηνευτής χιλιοπαρακαλάει την νεαρή μαθήτρια και υποψήφια της τρίτης δέσμης(η σημερινή θεωρητική κατεύθυνση που λέμε)ν' αφήσει έστω για λίγο τ' αρχαία της και τα λατινικά της στην άκρη και να του ρίξει μια ματιά...Να του πει ένα te amo βρε αδερφέ!Της αραδιάζει λοιπόν κάθε τρυφερότητα,που μπορεί να σκεφτεί,της πάει κι ανθοδέσμη και καταλήγει εκλιπαρώντας την ''μη γράψεις κι άλλην έκθεση αγάπη μου,γράψε δυο λέξεις μόνο...''

Εγώ είμαι ''το σύστημα''

Τρίτη λυκείου, μάθημα λογοτεχνίας. Ο καθηγητής μάς μοιράζει φωτοτυπίες με ανάλυση του κειμένου. Δεν είναι δικές του σημειώσεις, αλλά αντίτυπα από ένα από τα βοηθητικά βιβλία, που κυκλοφορούν στο εμπόριο. Μας πετάει σχεδόν τις φωτοτυπίες πάνω στο θρανίο και αυτό ήταν. Δε συζητάμε το κείμενο. Δε διαβάζουμε καν το κείμενο.

Κατακρεουργημένη λογοτεχνία

Πάνω-πάνω στη βιβλιοθήκη μου,στο πιο ψηλό ράφι έχω τ’ αγαπημένα μου βιβλία.Είναι βιβλία που τα έχω συνδέσει με συγκεκριμένες στιγμές και περιόδους της ζωής μου και μου φέρνουν στο μυαλό πάντα πολλές αναμνήσεις.Στριμωγμένο ανάμεσα στα άλλα βρίσκεται κι ένα σχολικό βιβλίο,η λογοτεχνία της θεωρητικής κατεύθυνσης.