Μη με κοιτάς στα μάτια...

Πάει ένας χρόνος που ασχολούμαι με τους παραδοσιακούς χορούς.Κι είναι ένα ταξίδι. Σήμερα βρίσκεσαι στη Θεσσαλία, αύριο πλέεις προς τα νησιά, έπειτα πας μια βόλτα προς Ήπειρο,πετάγεσαι στη Μακεδονία, περνάς από Θράκη και καταλήγεις Μικρά Ασία. Είναι σαν να ζεις τους τόπους και την ιστορία τους μέσα από το τραγούδι γράφοντας τη δική σου ιστορία με τα πατήματά σου στο έδαφος. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να νιώσει κάποιος τι πάει να πει πολυπολιτισμικότητα,έχοντας μεν  τον ελληνικό πολιτισμό ως σημείο αναφοράς, προσεγγίζοντας όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τόπου ξεχωριστά, αναγνωρίζοντας τη γοητεία του διαφορετικού. 

Φίνο άρωμα, εξαίσιο!

Αναζητάμε τη μαγεία. Λίγο πολύ όλοι νομίζω.Αναζητάμε αυτήν την αισθησιακή της ομορφιά, την ονειρική υπόσταση, ψάχνουμε γι' αυτό το κάτι που θα μας βγάλει για λίγο έξω από την πραγματικότητα. Τι είναι αυτό το κάτι; Για τον καθένα κάτι άλλο. Ίσως ο ήχος άγριων κυμάτων που σκάνε στα βράχια, η πρωτόγνωρη γεύση ενός φαγητού, η θέα ενός εντυπωσιακού κτηρίου. Κάτι μικρό, όπως συνηθίζουν να προτρέπουν οι σελίδες life coaching, ή κάτι μεγάλο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να την ανακαλύψουμε.

Έτυχε να μου θυμίσει κάτι αυτές τις μέρες κάποιες τέτοιες μαγικές στιγμές. Πάνε χρόνια από τότε, δεκαπέντε για την ακρίβεια κι εγώ ήμουν μόλις δέκα ετών. Ήταν η πρώτη φορά που πήγα να παρακολουθήσω θέατρο ''για μεγάλους'', το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ στο Θεσσαλικό Θέατρο. Και την ίδια θεατρική σεζόν πάλι στο Θεσσαλικό, το Γλάρο του Τσέχοφ.

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ-Θεσσαλικό Θέατρο 2001-2002

And the cotton is high...

Μεγάλωσα σ' ένα χωριό του θεσσαλικού κάμπου. Του απέραντου αυτού κάμπου, που τα καλοκαίρια γίνεται σχεδόν αδυσώπητος και σκληρός. Με μια πεδιάδα καυτή κάτω από τα πόδια σου, σαν να χει στα έγκατά της ηφαίστειο που βράζει, αλλά δεν είναι παρά ο ήλιος από πάνω που τη θερμαίνει και την κάνει πεδίο εχθρικό για αυτόν που τη διαβαίνει.

Γέφυρες προοπτικής

Ψέματα δε θα πω! Όταν πρωτοήρθα στη Λάρισα, για να εγκατασταθώ πια η ιδέα δε με έκανε και πολύ χαρούμενη. Απολύτως λογικό συναίσθημα για ένα μέρος που δεν είχα ζήσει ποτέ πριν. Κι εδώ που τε λέμε άφηνα πίσω μου και τη Θεσσαλονίκη.Τη Θεσσαλονίκη και δε χρειάζεται να πω περισσότερα.

via τι ρει;

Τη Λάρισα οι περισσότεροι την ξέρουν σαν την πόλη του καφέ. 1647 καφετέριες υπάρχουν στην πόλη και για να το λένε έτσι θα 'ναι. Κι αυτός ο-εξωφρενικά μεγάλος-όγκος καταστημάτων που σχετίζονται με τον καφέ στο μυαλό των περισσότερων σημαίνει καλοπέραση και αντιπαραγωγική ζωή. Βέβαια σ' όλη την Ελλάδα αγαπάμε τον καφέ και δεν εννοώ μόνο το καφετί ρόφημα (που εγώ δε μπορώ να πιω...) αλλά την όλη διαδικασία, ακόμα και τις ατέλειωτες ώρες που είμαστε μαζεμένοι γύρω από ένα τραπέζι κι ας έχει κρυώσει ο καφές στην κούπα προ πολλού και συζητάμε και φιλοσοφούμε αντίστοιχα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στη Λάρισα, αλλά το θέμα είναι πως δε συμβαίνει μόνο αυτό και οι Λαρισαίοι δεν είναι τακτικοί θαμώνες μόνο στις καφετέριες.

Αρώματα αιωρούμενα

Τα βράδια στη Λάρισα είναι σκεπασμένα με ομίχλη.Αιθαλομίχλη. Βαριές μυρωδιές και δηλητήρια στον αέρα να μη σ' αφήνουν ν' αναπνεύσεις.Να θες να περπατήσεις και να αναρωτιέσαι αν στον αέρα που ρουφάς υπερισχύει το οξυγόνο ή το διοξείδιο του θείου. Και τελικά τι σου προσφέρει η βαθιά σου αναπνοή,αυτή που υπό άλλες συνθήκες θα ευχαριστιόσουν;Οξυγονώνεται ή διοξειδώνεται ο εγκέφαλος;

Δεν ξέρω αν ήταν της φαντασίας μου ή αν όντως συνέβη (ή αν επηρεάστηκαν κάποια κέντρα του εγκεφάλου από το πολύ δηλητήριο που λέγαμε) αλλά την πρώτη μέρα του χρόνου, 1η Ιανουαρίου βγήκα έξω, περπάτησα και τίποτα δυσάρεστο δεν υπήρχε στην ατμόσφαιρα.Στα ρουθούνια μου έφταναν μόνο αρώματα. Ρουφούσα αέρα κι όπου κι αν περπατούσα ένιωθα όλη την χημεία των αρωμάτων. Μόρια που αιωρούνται, οσμές σαν από κάποιο αρωματοποιείο, σαν από κάποιο παλιό μπουκαλάκια που ένα χέρι το άνοιξε μετά από χρόνια και αυτό άρχισε και πάλι να αναδίδει τις νότες του.

Είναι κάτι στιγμές...

Είναι κάτι στιγμές που μοιάζουν με διαμαντάκια.Διαμαντάκια μικρά και αστραφτερά.Διακριτικά και ντελικάτα.Δε φωνάζουν με την παρουσία τους, παρά αιωρούνται σε κάποιο λαιμό και του δίνουν ένα απαλό φως. Έχουν αυτή τη συγκλονιστική ομορφιά της απλότητας.

Κι είναι κάποιες στιγμές ντελικάτες και ανάλαφρες κι αυτές. Που δεν φωνάζουν ‘’είμαι εδώ, πρόσεξέ με’’. Και σίγουρα δεν είναι οι στιγμές που θα ‘χεις μετά να διηγείσαι σε φίλους εκστασιασμένος.(Μπορεί όμως να γράψεις γι’ αυτές εκστασιασμένος). Είναι οι στιγμές-διαμαντάκια που δεν έχουν πυροτεχνήματα, αλλά μια γλυκιά ανατριχίλα, ανεπαίσθητη.

Μια τέτοια στιγμή, διαμαντένια ήρθε την περασμένη Δευτέρα. Στις 2 του Νοέμβρη.

Το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά

 Agiokampos, Larissa Greece

Αν ρωτήσεις κάποιον τι σχέση έχει η Λάρισα με τη θάλασσα το πιθανό είναι να σου πει ''Καμία''. Κι όμως η Λάρισα δεν είναι μόνο κάμπος.Τα ανατολικά του νομού διατρέχει μια ακτογραμμή πενήντα περίπου χιλιομέτρων και μάλιστα διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες συνεχόμενες παραλίες μήκους δεκατριών χιλιομέτρων.Τα παράλια στεφανώνει ο Κίσσαβος κι όσο για τα νερά δε θα πω και πολλά.Διάφανα, κρυστάλλινα και το μάτι φεύγει μακριά στην ανοιχτή θάλασσα.Μέρη, που σου χαρίζουν αξέχαστες καλοκαιρινές στιγμές.

Είναι (και) η διαδρομή.

στο χιονισμένο σιδηροδρομικό σταθμό του Βόλου

Όταν διάβασα την είδηση για το τρένο στην Ιαπωνία που μπορεί να αγγίξει την ταχύτητα των 603 χλμ την ώρα αυτομάτως σκέφτηκα την κατάσταση στους δικούς μας ελληνικούς σιδηροδρόμους.Κι αυτό γιατί έχω χρησιμοποιήσει πολύ τα τρένα από τότε που ήμουν μικρό παιδάκι και έχω δει και ακούσει πολλά εκεί μέσα. Δε θα μιλήσω βέβαια για σταθμούς που πολλές φορές ψάχνεις να βρεις υπαλλήλους και φωνάζεις ''Είναι κανείς εδώ; Είναι κανείς εδώ;'' σαν να είσαι σε στοιχειωμένο σπίτι, όπου αναζητάς κάποια ίχνη ζωής. Ούτε για τα ''ακριβέστατα'' δρομολόγια.Ο ΟΣΕ φροντίζει να δημιουργεί πάντα σασπένς έτσι ώστε να αναρωτιέσαι ''Θα φτάσω στην ώρα μου, δε θα φτάσω;'' όταν χρειάζεται πραγματικά να είσαι στην ώρα σου. Γιατί υπήρξαν και τέτοιες περιπτώσεις, ενώ γενικά δε με νοιάζει αν θα φτάσω και είκοσι, τριάντα λεπτά αργότερα.

Ο τόπος που λάμπει!

Καλοκαίρι και θεσσαλικός κάμπος.Σκέφτεσαι αυτομάτως:ΖΕΣΤΗ.Δε σε αδικώ.Το καλοκαίρι ο κάμπος μπορεί να σε κάψει.Είναι σίγουρο.Αν βγεις καταμεσήμερο έξω θα έρθει ο ήλιος και θα θρονιαστεί για τα καλά στο κεφάλι σου.Θ’ ανάψεις και θα ψάξεις να βρεις μια σκιά,ένα δέντρο,κάτι να σε δροσίσει.Θα ψάξεις πολύ.Εκεί που έχεις αρχίσει ν’ απελπίζεσαι θα βρεις ένα χαμηλό δεντράκι,ίσως και πιο ψηλό και δίπλα ένα μικρό σπιτάκι,ίσως κάτι σαν παραγκούλα.Ένα τσαρδάκι,που θα λέμε εδώ στη Θεσσαλία.Το σπιτάκι θα ανακαλύψεις,πως είναι κάτι σα μικρή αποθηκούλα,εκεί που οι αγρότες αφήνουν διάφορα εργαλεία της δουλειάς τους.Είναι ένα μικρό σπιτάκι στη μέση του πουθενά,μ’ ένα δέντρο στη μέση του πουθενά.Χωράφια έχει γύρω-γύρω.