Για την απόφαση 660/2018 ΣτΕ

Ένα σύντομο κείμενο και λίγες σκέψεις που αποτύπωσα στη σελίδα μου στο facebook για την απόφαση 660/2018 του Συμβουλίου της Επικρατείας. Από νομικής άποψης αποτελεί μια απόφαση που σίγουρα θα σχολιαστεί πολύ έντονα. Ωστόσο, τη θεωρώ χρήσιμη. Μας θυμίζει πως ζούμε σε μια βαθιά συντηρητική κοινωνία που δε σέβεται εν τοις πράγμασι το διαφορετικό και την ελευθερία της έκφρασης.

Αρχίζει το ματς

Ο λόγος περί ποδοσφαίρου και συγκεκριμένα περί ομάδων ποδοσφαίρου. Στην Ελλάδα λένε το αγαπάμε το άθλημα. Δε θα 'λεγα ακριβώς ότι το αγαπάμε, μάλλον η ''αγάπη'' μας παρασιτεί πλάι στο παρηκμασμένο και ξεπεσμένο πρωτάθλημα. Το πρωτάθλημα που κάθε χρόνο βουλιάζει κι ακόμα περισσότερα στη βρόμα και τη λάσπη.

Αναρωτιόμουν και έχει τύχει να συζητήσω και με φίλους για ποιο λόγο υποστηρίζουμε κάποια συγκεκριμένη ομάδα. Γιατί να χαιρόμαστε επειδή ''σήμερα κερδίσαμε'' και να κατεβάζουμε τα μούτρα γιατί ''παίξαμε άθλια και μας έστησαν στον τοίχο''; Από πού πηγάζει αυτό το α' πληθυντικό;

Οι λόγοι μπορεί να 'ναι ίδιοι μ' αυτούς που κάνουν κάποιους να ακολουθούν ένα πολιτικό κόμμα. Η οικογενειακή παράδοση και κάποιο συναισθηματικό δέσιμο με την ομάδα. Tην υποστήριζε ο παππούς, μετά ο μπαμπάς, την υποστηρίζω κι εγώ και κάπως έτσι προχωράει το πράγμα. Βέβαια στο να υποστηρίζεις τυφλά μια ομάδα επειδή το έκαναν και οι πρόγονοί σου δεν υπάρχει και κάτι τραγικά κακό, όσο το να εφαρμόζεις την ίδια τακτική σ' ένα κόμμα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

''Εδώ δε χωράνε οπαδικά''

H νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη, γνωστού από την Πολίτικη Κουζίνα, φέρει για τίτλο μια χρονολογία,1968 και μας ταξιδεύει πενήντα χρόνια πίσω στην Ελλάδα της δεκαετίας του '60 για ν' αφηγηθεί ένα σπουδαίο αθλητικό γεγονός, τη νίκη της μπασκετικής ΑΕΚ επί της Σλάβια Πράγας και την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης. Ήταν 4 Απριλίου του 1968, όταν το Καλλιμάρμαρο στάδιο γέμισε με 80.000 κόσμο, για να υποστηρίξουν την Ένωση, αν και λέγεται ανεπίσημα ότι το πλήθος ήταν μεγαλύτερο.

Ίσως για όλους όσοι δεν υποστηρίζουν ή δε συνδέονται με κάποιον τρόπο με την ομάδα της ΑΕΚ να φαίνεται σα μια ταινία αδιάφορη. Για τους φανατικούς δε άλλων ομάδων ήταν μια αφορμή για να εκφράσουν για ακόμη μια φορά τη στενομυαλιά τους απειλώντας ιδιοκτήτες κινηματογράφων πως εάν προβάλλουν την ταινία θα τους βρούνε μπροστά τους.

Πρόληψη και διαδικτυακές καρδιές

Την προηγούμενη εβδομάδα έβλεπα το χρονολόγιο μου στο facebook να γεμίζει με καρδούλες που πόσταραν γυναίκες διαδικτυακές φίλες. Ομολογώ πως δεν έδωσα σημασία. Στο facebook κατά καιρούς εμφανίζονται διάφορα trends που δεν αφορούν και ιδιαιτέρως σημαντικά ζητήματα. Κι έπειτα είχα αγωνία για δυο θέματα. Την περασμένη Τρίτη το πρωί έκανα το πρώτο μου δικαστήριο και το απόγευμα τον πρώτο μου υπέρηχο στο στήθος.

Το επαγγελματικό ζήτημα βέβαια σαφώς και δε μου φαινόταν τόσο σημαντικό όσο το ζήτημα υγείας. Απλώς υπήρχε εκεί ως κάτι καινούριο για 'μενα. Όπως και ο υπέρηχος που έκανα στο συγκεκριμένο σημείο του σώματός μου. Ήταν κι αυτός κάτι πρωτόγνωρο για 'μενα. 

Δυο βδομάδες πριν σε μια εξέταση για μια γρίπη που περνάω καθώς η παθολόγος με ψηλάφισε με ενημέρωσε πως οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες μου είναι πρησμένοι και καλό θα ήταν να κάνω έναν υπέρηχο στο στήθος. Δεν είναι κάτι σημαντικό, μου λέει, είσαι και μόνο εικοσιπέντε, αλλά καλό είναι να κάνεις έναν υπέρηχο.

Να πω πως δε θορυβήθηκα, πως δεν με αγχώθηκα; Έκλεισα ραντεβού την ίδια κιολας μέρα. Λίγες μέρες μετά έκανα την εξέταση κι ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

I 'm driving home for Christmas

Τριανταεννέα χρόνια πριν, Χριστούγεννα του 1978. Αγγλία, πολύ χιόνι κι ένας νέος μουσικός που πρέπει να πάει από το Λονδίνο, στο σπίτι του που βρίσκεται στο Μίντλεσμπρο. Η δισκογραφική του εταιρία δεν πληρώνει το εισιτήριο για το τρένο, ενώ η οδήγηση του έχει απαγορευτεί. Τότε, η σύντροφός του ξεκινάει μ' ένα παλιό austin mini και κάνει όλο το δρόμο από το Μίντλεσμπρο ως το Λονδίνο για να τον πάρει και να γυρίσουν μαζί σπίτι. 

Στη διαδρομή το χιόνι πυκνώνει, το ζευγάρι κολλημένο στην κίνηση κι ο νεαρός μουσικός σκαρώνει ένα τραγουδάκι.''We 're driving home for Christmas...''. Κάθε φορά που τα φώτα του δρόμου αφήνουν λίγες αχτίδες μες στο παλιό mini, αυτός γράφει σ' ένα σημειωματάριο τους στίχους.

Μη με κοιτάς στα μάτια...

Πάει ένας χρόνος που ασχολούμαι με τους παραδοσιακούς χορούς.Κι είναι ένα ταξίδι. Σήμερα βρίσκεσαι στη Θεσσαλία, αύριο πλέεις προς τα νησιά, έπειτα πας μια βόλτα προς Ήπειρο,πετάγεσαι στη Μακεδονία, περνάς από Θράκη και καταλήγεις Μικρά Ασία. Είναι σαν να ζεις τους τόπους και την ιστορία τους μέσα από το τραγούδι γράφοντας τη δική σου ιστορία με τα πατήματά σου στο έδαφος. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να νιώσει κάποιος τι πάει να πει πολυπολιτισμικότητα,έχοντας μεν  τον ελληνικό πολιτισμό ως σημείο αναφοράς, προσεγγίζοντας όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τόπου ξεχωριστά, αναγνωρίζοντας τη γοητεία του διαφορετικού. 

Φίνο άρωμα, εξαίσιο!

Αναζητάμε τη μαγεία. Λίγο πολύ όλοι νομίζω.Αναζητάμε αυτήν την αισθησιακή της ομορφιά, την ονειρική υπόσταση, ψάχνουμε γι' αυτό το κάτι που θα μας βγάλει για λίγο έξω από την πραγματικότητα. Τι είναι αυτό το κάτι; Για τον καθένα κάτι άλλο. Ίσως ο ήχος άγριων κυμάτων που σκάνε στα βράχια, η πρωτόγνωρη γεύση ενός φαγητού, η θέα ενός εντυπωσιακού κτηρίου. Κάτι μικρό, όπως συνηθίζουν να προτρέπουν οι σελίδες life coaching, ή κάτι μεγάλο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να την ανακαλύψουμε.

Έτυχε να μου θυμίσει κάτι αυτές τις μέρες κάποιες τέτοιες μαγικές στιγμές. Πάνε χρόνια από τότε, δεκαπέντε για την ακρίβεια κι εγώ ήμουν μόλις δέκα ετών. Ήταν η πρώτη φορά που πήγα να παρακολουθήσω θέατρο ''για μεγάλους'', το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ στο Θεσσαλικό Θέατρο. Και την ίδια θεατρική σεζόν πάλι στο Θεσσαλικό, το Γλάρο του Τσέχοφ.

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ-Θεσσαλικό Θέατρο 2001-2002

Μετά τα μεσάνυχτα (ένα αγαπημένο top5)

Το καλοκαίρι εδώ στη Λάρισα είναι κάπως ζεστό (το ζεστό είναι κατ' ευφημισμό για να μη γράψω χειρότερα) και τα βράδια μια δυσκολία για να κοιμηθούμε την έχουμε. Πρέπει λοιπόν κάπως να περάσει η ώρα. Θα πας μια βολτίτσα να δροσιστείς ή να κάνεις πως δροσίζεσαι τέλος πάντων, ενώ κατά τα άλλα το βρακί σού έχει γίνει δεύτερο δέρμα, θα διαβάσεις και το βιβλίο σου, θα χαζέψεις λίγο στο διαδίκτυο...τι γίνεται όμως όταν βαρεθείς με όλα αυτά ή πολύ απλά η ζέστη σε έχει-όπως λέμε και στην καθαρεύουσα-ζαβλακώσει; Θα ανοίξεις την τι βι σου και θα κάνεις ανελέητο ζαπινγκ που δεν απαιτεί και καμια ιδιαίτερη πνευματική κόπωση. 

Οι μεταμεσονύχτιες ώρες,μετά από ίδια πείρα, μπορώ να σας πω ότι κρύβουν πραγματικά τα πιο ενδιαφέροντα τηλεοπτικά προγράμματα. Μπορείς να πετύχεις από καμένες τηλεοπτικές σειρές των αρχών της δεκαετίας του '90, όπου οι ηθοποιοί κυκλοφορούσαν με μαλλί-κάσκα-χελιδονοφωλιά ως ψαγμένα ντοκιμαντέρ που δεν υπάρχει περίπτωση να προβληθούν σε κανονική ροή προγράμματος.

Έτσι μετά από κάποια χρόνια πείρας στο χώρο των μεταμεσονύχτιων τηλεοπτικών προγραμμάτων έχω να καταθέσω το εξής top 5. 

Μελτέμι και φεγγάρι

Οι τελευταίες μέρες του Ιουλίου πέρασαν όμορφα, χωρίς καν να το καταλάβω πώς,σ' ένα υπέροχο καταπράσινο νησί, τη Σκόπελο που δεν την είχα δει παρά φευγαλέα στο παρελθόν. Αλλά όπως τους ανθρώπους, έτσι κι έναν τόπο για να τον γνωρίσεις πρέπει να τον ζήσεις αρκετά, να μάθεις για 'κεινες τις κρυφές γωνιές που δε μπορείς με την πρώτη ματιά να τις ανακαλύψεις, για εκείνες τις παραλίες τις καλά κρυμμένες, αλλά και τις άλλες με τον κόσμο που συρρέει κατά εκατοντάδες-κάτι θα ξέρουν για να πηγαίνουν εκεί-και για τις όμορφες βόλτες που σου προσφέρει η προκυμαία με αυτόν το ανεπαίσθητα ανατριχιαστικό παφλασμό από το κύμα, που μπορεί να γίνει νανούρισμα ή και ερωτική μελωδία ακόμα. Κι έτσι έζησα για λίγες μέρες σ' έναν τόπο που τον γνώρισα πολύ καλύτερα από εκείνες τις λίγες ώρες που τον είχα αντικρίσει τις προηγούμενες φορές και λέω πως μάλλον θέλω να τον γνωρίσω ακόμα παραπάνω. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, καθόλου τυχαία δεν το σκέφτομαι αυτό.

θέα στη χώρα της Σκοπέλου

Ναρκωτικά στο Αριστοτέλειο

Βρισκόμουν στο δεύτερο έτος, όταν στα πλαίσια ενός μαθήματος ποινικού δικαίου επισκεφθήκαμε το ΚΕΘΕΑ Ιθάκη. Και μπορώ να πω πως ήταν από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έχω ποτέ ζήσει και σίγουρα από τις πιο αξιόλογες στα χρόνια του πανεπιστημίου. Συναντήσαμε ανθρώπους αγωνιστές, που πάλευαν με όλη τους την ψυχή όχι μόνο να ξεφύγουν από την εξάρτηση αλλά και να αποκτήσουν τις βάσεις για την κοινωνικοποίησή τους, όταν πια θα έβγαιναν από το κέντρο. Θυμάμαι που κάποιος τους ρώτησε ''γιατί;''.Γιατί ξεκίνησαν τη χρήση ναρκωτικών, ποια ήταν αρχή αυτού του νήματος; Και τα δύο παιδιά που μας ξεναγούσαν μας άνοιξαν την καρδιά τους και είχαν να μας αφηγηθούν σκληρές ιστορίες οικογενειακής εγκατάλειψης. Δεν ήταν οι ''αλήτες'', όπως του χαρακτηρίζει η κοινωνία, ήταν παιδιά πικραμένα και πονεμένα, που δε μπόρεσαν να διαχειριστούν σωστά τα προσωπικά τους βιώματα.

Πάσχα του 2001

Νικηφόρος Λύτρας, Το ωόν του Πάσχα (1874-1875)

Ήταν Πάσχα. Του 2001 νομίζω κι ήμουνα εννιά. Τότε ακόμη καθόμουν τα βράδια της Μεγάλης Εβδομάδας με την αδερφή μου και παρακολουθούσαμε τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, όπως έχει συμβεί με γενιές και γενιές. Είχαμε μια μικρή, ασπρόμαυρη τηλεόραση που έπιανε σήμα με δική της κεραία, δώρο στο γάμο των γονιών μου κι εκεί παρακολουθούσαμε τα πάντα.

''Αυτή είναι φεμινίστρια!''

Αυτό το κείμενο θα πρεπε να είχε γραφτεί για τη μέρα της γυναίκας. Τη μέρα που οι περισσότεροι άνδρες μας εύχονται ''Χρόνια Πολλά''. Δεν είναι όμως γιορτή, είναι επέτειος και ημέρα μνήμης.Στις 8 Μαρτίου του 1857, εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη σε μια εκδήλωση διαμαρτυρίας ζητούν για πρώτη φορά καλύτερες εργασιακές συνθήκες και εργασιακά δικαιώματα. Γυναίκες που εργάζονταν σε κάτεργα για λίγα ψίχουλα όρθωσαν το ανάστημά τους.Αυτό πρέπει να θυμόμαστε. Τα ''Χρόνια Πολλά'', τα λουλούδια, τις αγκαλίτσες, συγγνώμη αλλά τα έχω γραμμένα εκεί που δεν πιάνει μελάνι. 

Ε καλά...δε με σινεπήρες!

Έπεσε στο μάτι μου και λέω δε μπορεί, όχι δε γίνεται, δεν είναι δυνατόν! Mα τελικά είναι... Ναι, αυτό το Φεβρουάριο θα κατακλυστούμε και πάλι από ερωτισμό της πλάκας, στερεοτυπικά κλισέ και δαγκωμένα χείλη. Πάλι θα βλέπουμε παντού το σποτάκι με το ζεύγος που θα προσπαθεί να πείσει για παθιασμένο, αλλά θα το υποστούμε κι αυτό το μαρτύριο. Και τώρα που το συνειδητοποιώ δεν έχω αναφερθεί καν στο όνομα της ταινίας, αλλά δε χρειάζεται θα 'χετε καταλάβει. Το hint με τα δαγκωμένα χείλη φτάνει από μόνο του, γιατί εξάλλου ήταν και το μόνο που έκανε η πρωταγωνίστρια. Δαγκωνόταν. Της είπαν ότι είναι σέξι και λέει τώρα που βρήκαμε πιπέρι ας βάλουμε και στα λάχανα. 

Το Φεβρουάριο λοιπόν θα προβληθούν οι Πενήντα πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι. Προετοιμαστείτε! Αυτό το πενήντα πιο σκοτεινές μου κάνει πολύ άγριο και πρόστυχο. Τσουτσουριάσαμε!

Ο μισθός δεν είναι χάρη

Η δεκαετία των twenties που διανύω και η γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα (αυτό δε νομίζω ότι επιδέχεται περαιτέρω σχολιασμού) με φέρνουν πολλές φορές στη θέση να συζητάω με συνομηλίκους μου για το επαγγελματικό μέλλον του καθενός μας. Άλλοι μπορεί να έχουν σταθεί πιο τυχεροί, άλλοι όχι. Το δεδομένο είναι πως η κατάσταση είναι όντως δυσάρεστη, πιο δυσάρεστες όμως είναι διάφορες απόψεις που ακούω. Απόψεις που σε τελική ανάλυση είναι τρομακτικές και επικίνδυνες.Και θα εξηγηθώ αμέσως τώρα.

Από το Πρωινό Άστρο στον Ελληναρά

via yannisritsos.gr

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου-κι ένα από τα πιο γνωστά του-είναι το Πρωινό Άστρο γραμμένο για την κόρη του, Έρη, όταν αυτή ήρθε στον κόσμο. Το Πρωινό Άστρο είναι ένας πατρικός μονόλογος, ξέχειλος από τρυφερότητα και στοργή, χωρίς όμως να κρύβει από το παιδί τα δεινά της ανθρωπότητας. Στα παιδιά εξάλλου, λένε, πρέπει να μιλάμε πάντα με ειλικρίνεια.

Στη Χιροσίμα, κοριτσάκι,

είταν κάτι παιδάκια, κοριτσάκι,

είταν κάτι μανούλες, κοριτσάκι,

– όχι, δε θέλω να σου πω –

είταν κάτι παιδάκια, κοριτσάκι…

Μόνο και μόνο επειδή είσαι γυναίκα!

Μ' ένα γρήγορο σκρολάρισμα στο newsfeed των social media (αγνοήστε προς το παρόν τις πολλές ξένες λέξεις) τα μάτια μας βλέπουν χίλια δυο. Από ειδήσεις, ειδήσεις hoaxes, τις φωτογραφίες των φίλων μας έως τα εκατοντάδες αποφθέγματα (τα quotes ντε!μην ξεχάσω και τα αγγλικά μου). Άλλα με τάση ''διδακτική'', άλλα χιουμοριστική κι άλλα απλά μισογυνιστική... Μοιάζει κάπως άκυρος ο χαρακτηρισμός; Όχι και τόσο.
Τα αποφθέγματα είναι δομημένα σε λίγες λέξεις. Με ύφος αξιωματικό και λακωνικότητα επιχειρούν μέσα από το περιορισμένο λεξιλογικά περιεχόμενο να περάσουν υψηλά νοήματα. Κι άντε όταν διαβάζεις ''Η κόλαση είναι άδεια και όλοι οι διάβολοι είναι εδώ'' (Shakespeare στην Τρικυμία) κάπου πας να σκεφτείς την αλληγορία, τι να θελε άραγε να πει ο Wiliiam;
 Όταν όμως την αρχική σου σελίδα δεν κοσμεί ο Shakespeare, αλλά ο oneman πώς στο καλό τον ελένε τότε τι;

Κατερίνα

Σάββατο βράδυ βγαίνω από το θέατρο Εγνατία με δάκρυα στα μάτια, κάτι μέσα μου τρέμει. Όχι γιατί παρακολούθησα κάτι δακρύβρεχτο και μελό, μα κάτι αληθινό. Μια ιστορία όχι απλώς βασισμένη  σε "αληθινά γεγονότα'', αλλά μια ιστορία αμιγώς πραγματική, όπως ξεκίνησε κάποιες δεκαετίες πριν. Είναι η ιστορία της Κατερίνας. Της Κατερίνας, της μαμά του Πέτρου.

Η Κατερίνα έχει μόλις αυτοκτονήσει. Έχει πιει ασύλληπτα πολλά χάπια και ο γιος της τη βρίσκει νεκρή και γυμνή πάνω στο κρεβάτι. Εδώ ξεκινάει και η ιστορία της. 

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του '50, σε μια τυπική αστική οικογένεια, η Κατερίνα από πολύ νωρίς διαπιστώνει πως κάτι δεν εξελίσσεται φυσιολογικά στο μυαλό της.  Σκέψεις τρομακτικές, κρίσεις και ένας συνεχής φόβος μήπως κάνει κακό στον εαυτό της. Ζώντας σε μια οικογένεια χτυπημένη από τις ψυχικές διαταραχές η Κατερίνα αγωνίζεται ήδη από παιδί να διαπιστώσει τι είναι αυτό που τη βασανίζει, η οικογένεια όμως ξέρει να κρύβεται καλά και κρύβει και το πρόβλημα της κόρης τους κάτω από το χαλί. ''Μόνο να μη το μάθει ο κόσμος...''

Κι εγώ στη Μυροβόλο...

Βρέθηκα στην Καβάλα. Ήπια κοκτέιλ στο Παλλάδιο (τρώγοντας παράλληλα κεφτεδάκια, έμπνευση της φίλης μου της Μανώλιας να τα παραγγείλουμε και ναι, διαπίστωσα ότι το λάιμ της μαργαρίτας ταιριάζει εξαιρετικά με το κεφτεδάκι), περπάτησα κάτω στην παραλία, ανέβηκα στην παλιά πόλη και στο κάστρο και μετά μου καρφώθηκε να βρω και τη Μυροβόλο. Το καφέ του πολλαπλού ειδώλου... Θα τον ξέρετε εξάλλου τον στίχο. Συχνάζεις στο Μικρό Καφέ και εγώ στη Μυροβόλο...
Το τραγούδι αυτό ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά από τους Χειμερινούς Κολυμβητές, εγώ όμως, όπως και πολύς κόσμος φαντάζομαι, το γνώρισα μέσα από την ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα. Αργότερα, όταν άκουσα και την ερμηνεία του Αργύρη Μπακιρτζή, (ήμουν ακόμη μικρή, ίσως ούτε καν έφηβη) κάπως μου ξένισε. Η φωνή του Μπακιρτζή βλέπετε είναι μπάσα και ιδιαίτερη. Μεγαλώνοντας όμως αλλάζουμε και γούστα. Και αυτό που ζητάω πια στη μουσική και γενικότερα στη ζωή μου είναι η αυθεντικότητα κι ας μη συνοδεύεται πάντα από κάποια υποτιθέμενη ''αρτιότητα''. Και ειδικά στη μουσική, το συναίσθημα που αγκαλιάζει τη μελωδία είναι αυτό που θα κάνει την ερμηνεία ξεχωριστή, όχι ντε και καλά οι αλάνθαστες νότες.

Η δικτατορία της μανούλας

Με μια αναζήτηση σε social media και γενικά στο διαδίκτυο εύκολα διαπιστώνει κανείς τη δικτατορία της ''μανούλας''. Ούτε καν της μητέρας, της ''μανούλας''. 

Στο facebook δεκάδες ομάδες: ''Μανούλες του facebook'', ''Νέες μανούλες'', ''Ελληνίδες μανούλες'', blogs που ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο και η βασική τους θεματολογία αφορά αποκλειστικά στη μητρότητα, μαιευτήρες που φωτογραφίζουν τα νεογέννητα στην αγκαλιά της μαμάς και μας τα κοτσάρουν στο facebook με κάποια μελιστάλαχτη και δακρύβρεχτη λεζάντα που πάντα μα πάντα θα μιλάει για το θαύμα της φύσης και το πόσο ευλογημένοι από το Θεό νιώθουν που τελούν αυτό το λειτούργημα.

Λοιπόν, η μητρότητα είναι κάτι πράγματι πολύ σημαντικό και σίγουρα δε μπορώ να μιλήσω με πλήρη γνώση, γιατί δεν έχω γίνει μητέρα και δεν έχω κυοφορήσει. Θαυμάζω τις μητέρες, όπως θαυμάζω τη δική μου για όλα όσα μου έχει προσφέρει στα εικοσιτέσσερα χρόνια της ζωής μου. Όλος αυτός ο ντόρος όμως που γίνεται στο διαδίκτυο μου γεννά ενστάσεις που σε καμιά περίπτωση δεν αφορούν τη μητρότητα αυτή καθεαυτή, αλλά τον τρόπο που αντιμετωπίζεται από την κοινωνία.

Καθείς εφ' ω ετάχθη

Στη σημερινή συναυλία της Νατάσας Μποφίλιου στη Λάρισα μια κοπέλα που καθόταν δίπλα μου σκέφτηκε φωναχτά. ''Μα πώς γίνεται κάθε φορά να νιώθει αυτά που τραγουδάει; Κοίτα την...δεν είναι φτιαχτό, δεν είναι ψεύτικο. Το ζει.''

Κι είναι πραγματικά να απορείς όχι για την τόση ενέργεια, αλλά για το συναίσθημα. Για αυτές τις ιδιαίτερες αποχρώσεις στη φωνή και στις κινήσεις, που δε χάνονται ακόμα κι αν αυτά τα τραγούδια έχουν ερμηνευθεί χιλιάδες φορές.

Νομίζω πως δεν υπάρχει κάποιο φοβερό μυστικό ή κάποια μυστική συνταγή, αλλά είναι κάτι πολύ απλό. Η Μποφίλιου κάνει αυτό που αγαπά κι αυτό που είναι ''ταγμένη'' να κάνει.

Μην παρεξηγηθώ μ' αυτό το ''ταγμένη''. Γενικά πιστεύω πολύ στις κλίσεις που έχουμε ως άνθρωποι, ως προσωπικότητες. Σ' αυτό το περίφημο ''καθείς εφ' ω ετάχθη''. Θέλουμε δε θέλουμε δεν είμαστε όλοι για όλα, μα στην πραγματικότητα καθόλου δε μας πειράζει που δεν κάνουμε για τα πάντα.