Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας #bookhangover

Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας-Ζαν Κλοντ Ιζζό

εκδόσεις:Πόλις

Το νουάρ είναι το μαύρο.Το μαύρο επέλεξε κι ο Ιζζό για να χρωματίσει αυτό του βιβλίο. Κι όμως είναι ένα μαύρο που λάμπει σαν να ΄χει περαστεί πάνω από χρυσαφί που το κάνει να στραφταλίζει.

Στο μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας ο Ιζζό φτιάχνει το ωραιότερο πορτρέτο της Μασσαλίας. Ίσως αυτό να ακούγεται οξύμωρο αν σκεφτούμε, ότι μιλάει για όλα τα σοβαρά προβλήματα αυτής της πόλης. Το οργανωμένο έγκλημα, το ρατσισμό και το ναζισμό, τη φτώχεια, τη βία. Πόσο όμορφη μπορεί να είναι μια πόλη που βράζουν τα σπλάχνα της από το κακό; Κι όμως αν αφού ολοκλήρωσα την ανάγνωση αυτού του βιβλίου με ρωτούσε κάποιος ''Ποια πόλη της Γαλλίας, θα ήθελες να επισκεφθείς;'' θα απαντούσα χωρίς δεύτερη σκέψη ''Τη Μασσαλία''

Ινές, ψυχή μου...

Όταν διάβασα τον τίτλο ''Ινές ψυχή μου'' ομολογώ, πως πίστεψα ότι κρατούσα στα χέρια μου κάποιο μυθιστόρημα τύπου σαπουνόπερα απ' αυτά που είναι σαν καθημερινά, κλαψιάρικα και ''γεμάτα ίντριγκα και πάθος'' σίριαλ. Και καθώς τώρα τελευταία έχω το κακό χούι να μη διαβάζω ούτε την περίληψη του οπισθόφυλλου άρχισα να καταλαβαίνω με τι έχω να κάνω μόνο αφού διάβασα τις πρώτες σελίδες.

Η Χιλιανή Ιζαμπέλ Αλιέντε μας προϊδεάζει ήδη από το ξεκίνημα ''Το έργο αυτό είναι προϊόν φαντασίας, αλλά οποιαδήποτε ομοιότητα με γεγονότα ή πρόσωπα της κατάκτησης της Χιλής δεν είναι τυχαία''. Επίσης στο τέλος του βιβλίου παραθέτει βιβλιογραφία συμπεριλαμβάνοντας πολλά έργα για την ιστορία της Χιλής όπως και κάποια ιστορικά μυθιστορήματα καθώς όπως γράφει η Αλιέντε η ίδια η λογοτεχνική της πράκτορας την προειδοποίησε πως χωρίς βιβλιογραφία ό,τι μας αφηγείται αυτό το βιβλίο δε θα μοιάζει παρά με παθολογική φαντασία.

Και δεν είναι ψέματα αυτό. Έχουμε ουσιαστικά να κάνουμε με ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Η ιστορία της Ινές Σουάρεθ , της φτωχής ράφτρας από την Εξτρεμαδούρα της Ισπανίας είναι σίγουρο υλικό για ένα συναρπαστικό βιβλίο. Κι ίσως αν δεν τυπωνόταν στα φύλλα ενός βιβλίου, αν η Αλιέντε δε μας παρέθετε στο τέλος δυο-τρία βιβλία-πηγές της ζωής της Ινές όλα τα γεγονότα να έμοιαζαν περισσότερο με κάτι αστικούς μύθους που αποδεικνύονται φούσκες ή με θρύλους που πάντα συνοδεύουν τη μνήμη των προσώπων που στιγμάτισαν με την παρουσία τους το μέλλον μια χώρας και ενός πολιτισμού.

Το κορίτσι με το σκουλαρίκι

Ποιο είναι αυτό το κορίτσι;
Και γιατί κοιτάζει έτσι;

Το κορίτσι με το σκουλαρίκι, ένας από τους διασημότερους πίνακες του Βερμέερ ήταν πάντα από τους αγαπημένους μου.Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Απλώς μου άρεσε η αίσθηση που μου άφηνε όταν τον κοιτούσα.

Αυτό το βλέμμα του κοριτσιού.

Το βιβλίο που έγινε αιωρούμενο σωματίδιο

via:women reading tumblr

Αγαπούσα και αγαπάω τόσο τα βιβλία. Μικρή όταν ήμουν πολύ συχνά κατέληγα να κοιμάμαι μ’ ένα βιβλίο στο μούτρο, έτσι όπως διάβαζα ξαπλωμένη. Τώρα απλά το αφήνω πλάι στο μαξιλάρι μου, όταν τα μάτια αρχίσουν να βαραίνουν.

Ήταν και μερικά βιβλία, που τα διάβαζα ξανά και ξανά γιατί η μία φορά δεν αρκούσε και γιατί κάθε ανάγνωση μ’ έκανε να νιώθω μια απίστευτη ζεστασιά και οικειότητα.Σαν να γνώριζα από χρόνια όχι μόνο τους ήρωες, αλλά και το συγγραφέα, αυτόν τον ίδιο τον άνθρωπο που τους έπλαθε.Ήταν εκστατικές αυτές οι στιγμές.

Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;

- Μπορεί στ’ αλήθεια, παππού, να πετάξει καμιά φορά ο άνθρωπος; - ρώτησα.

- Σαχλαμάρες ! – είπε η Μυρτώ.

- Μπορεί. Αν περάσουν πενήντα, ίσως εκατό χρόνια, μπορεί να γίνει κι αυτό. Τώρα έχουμε Γενάρη του 1936, μπορεί ως το Γενάρη του 1986 οι άνθρωποι να πετάνε κοντά στον ήλιο, χωρίς όμως να ξεκολλάνε τα φτερά τους.

- Ούουου, ως τότε τι να το κάνουμε; - λέει η Μυρτώ. Εμείς θα είμαστε γριές κι έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούμε να πετάμε.

Ο παππούς τη μάλωσε πως είναι εγωίστρια. Αν σκέφτονταν όλοι έτσι, δεν θα ’χε γίνει καμία ανακάλυψη στον κόσμο. Οι επιστήμονες δεν θα κουράζονταν να βρουν τούτο ή εκείνο, αφού, ώσπου να τελειοποιηθεί η εφεύρεσή τους, αυτοί θα έχουν πεθάνει.

(Το καπλάνι της βιτρίνας)

Το καπλάνι της βιτρίνας.Το πρώτο από τα βιβλία της Άλκη Ζέη που διάβασα.

Λίγη μαγεία...

Τα βιβλία μας δε χωράνε στο σπίτι.Λείπουν οι βιβλιοθήκες και δεν έχουμε πού να τα βάλουμε.Στο παλιό μας σπίτι κανα δυο είχαν σπάσει με τόσο βάρος που είχαν πάνω τους-τρεις σειρές βιβλία είναι απαγορευτικές για μια ξύλινη βιβλιοθήκη.

Τώρα μετά τη μετακόμιση τα έχουμε βολέψει στα πιο ακατάλληλα μέρη.Σε ντουλάπες και δυστυχώς αρκετά από αυτά βρίσκονται στο υπόγειο.Και ακόμα πιο δυστυχώς στο υπόγειο δε βρίσκονται οι πολύτομες εγκυκλοπαίδειες ή τα λογοτεχνικά ''για μεγάλους'', αλλά τα παραμύθια.Τα υπέροχα εκείνα παραμύθια βρίσκονται μέσα σε χάρτινες κούτες, σ' ένα κρύο, πολύ κρύο δωμάτιο όπως είναι όλα τα υπόγεια.

Ο τελευταίος κύκνος

Γράφω αυτή την ανάρτηση πλημμυρισμένη κυριολεκτικά από ενθουσιασμό.Γιατί μετά από πολύ καιρό μπορώ να γράψω για ένα βιβλίο,που όχι απλά μου άρεσε πολύ,που με ξεσήκωσε ίσως,που το βρήκα καλογραμμένο και θα το πρότεινα άνετα και σε άλλους αναγνώστες,αλλά για ένα βιβλίο,που έκανε τον εγκέφαλο μου να μη μπορεί να δώσει εντολές στο χέρι μου,γιατί πολύ απλά δε μπορούσα να το αφήσω κάτω αυτό το βιβλίο,το χέρι δεν κατέβαινε και τα μάτια δεν έκλειναν όσο κι αν νύσταζα.Είχα μπροστά μου διακόσιες σαράντα μία σελίδες κι έπρεπε όχι απλά να τις διαβάσω,αλλά να βρω έναν τρόπο να τις εισάγω στο σώμα μου,να κάνω τούτο το βιβλίο δικό μου.

''Μη γράψεις κι άλλη έκθεση αγάπη μου...Γράψε δυο λέξεις μόνο!''

Άκουγα προχθές ένα πολύ όμορφο τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά,την Τριτοδεσμίτισσα,όπου ο ερμηνευτής χιλιοπαρακαλάει την νεαρή μαθήτρια και υποψήφια της τρίτης δέσμης(η σημερινή θεωρητική κατεύθυνση που λέμε)ν' αφήσει έστω για λίγο τ' αρχαία της και τα λατινικά της στην άκρη και να του ρίξει μια ματιά...Να του πει ένα te amo βρε αδερφέ!Της αραδιάζει λοιπόν κάθε τρυφερότητα,που μπορεί να σκεφτεί,της πάει κι ανθοδέσμη και καταλήγει εκλιπαρώντας την ''μη γράψεις κι άλλην έκθεση αγάπη μου,γράψε δυο λέξεις μόνο...''

Από τη χώρα των θαυμάτων στη χώρα των βιβλίων #Αυγουστιάτικες_Επισκέψεις vol.3

Σήμερα στo Διαβά-ΖΩ φιλοξενούμε μια blogger,που ζει στη χώρα των βιβλιών!Είναι η Αλίκη,Η Αλίκη στη Χώρα των βιβλιών και θα μας ταξιδέψει με μια ιστορία φαντασίας και εξερεύνησης σε μαγικά μονοπάτια και παραμυθένιους δρόμους.

Ελάτε να τη γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από μια συνέντευξη και το υπέροχο κείμενό της!

Του θέρους τα βιβλία...

Λοιπόν...αυτό το άρθρο κανονικά θα έπρεπε να είχε γραφτεί στην αρχή του καλοκαιριού,κάπου εκεί τον Ιούνη,που σκεφτόμαστε,πώς θα περάσουμε το καλοκαίρι μας και πώς θα απολαύσουμε τους τρεις θερμότερους μήνες του χρόνου.Και πολλές φορές αναζητούμε και τα βιβλία,που θα μας κάνουν συντροφιά είτε σε μια όμορφη,ήρεμη παραλία με γαλανά νερά,είτε στην αυλή του σπιτιού μας με τα λουλούδια γύρω-γύρω,είτε σε κάποιο μπαλκόνι,που βλέπει ως μακρυά εκεί,που ενώνεται ο ουρανός με τη θάλασσα μ' ένα μπουκάλι παγωμένη μπύρα στο τραπέζι.

Λένε,πως κάθε καλοκαίρι έχει τη δική του ιστορία,εγώ λέω πως κάθε καλοκαίρι έχει και τα βιβλία του και σήμερα θα σας προτείνω κάποια από αυτά.Αρκετά απ' αυτά είναι βιβλία,που διάβασα στα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια,όμως δε σημαίνει,πως δε μπορεί να τα διαβάσει ευχάριστα κι ένας ενήλικας.Και θα τα διαβάσετε και θα τα ευχαριστηθείτε.Το υπόσχομαι!

Λευκό-ψάθινο-καλοκαιρινό

Είχα περιγράψει σε προηγούμενη ανάρτηση,πόσο εύκολα καίγομαι από τον ήλιο και ότι το μαύρισμα για εμένα είναι ένα άπιαστο όνειρο!Γι’ αυτό και πάντα και παντού έχω μαζί αντιηλιακό και καπέλο.Τα καπέλα βέβαια πρέπει,να σου πω πως παλαιότερα δεν τα είχα και σε ιδιαίτερη εκτίμηση.Ένιωθα πάντα,ότι μου έκλεβαν λίγο από το οπτικό μου πεδίο κι επειδή με τα γυαλιά μου δεν έβλεπα,που δεν έβλεπα πανοραμικά το να φοράω καπέλο ήταν ένα επιπλέον εμπόδιο για εμένα.Άσε που όταν έβαζα πλατύγυρο καπέλο ένιωθα σαν να έχω ένα μεγάλο ταψί πάνω από το κεφάλι μου,όταν φορούσα καπελάκι τζόκεϊ απ’ την άλλη ένιωθα έτοιμη,να πάω να ρίξω μπετά σε οικοδομή κι έτσι δε με ικανοποιούσε τίποτα!

Στην Αίθουσα του Θρόνου...

''η Αίθουσα του Θρόνου''

Υπάρχει άνθρωπος,που να μην κρατάει μέσα του κάτι μυστικό;Ένα κρυφό συναίσθημα,μια κρυφή σκέψη,ένα κρυφό στόχο,ένα κρυφό του λόγο ή ακόμα και μια κρυφή ζωή;

Ένα καυτό ελληνικό καλοκαίρι,σ’ ένα κυκλαδίτικο νησί τα μυστικά των ηρώων της αίθουσας του θρόνου,δε θα αντέξουν κάτω από το ανελέητο φως του ήλιου και θα αναδυθούν στην επιφάνεια κάνοντας τους,να παλεύουν ακόμα και με τον ίδιο τους τον εαυτό.

‘’Τούτη την ώρα που το νησί ξεκόβει σα γαλέρα απ’ την καταχνιά με λατίνια και μύλους και τρούλους,μοιάζει να ταξιδεύει σε καιρούς του Αιγαίου παλιούς,όταν οι κρινοδάχτυλες πριγκιπέσσες της Παροναξιάς το παίρναν προίκα μαζί μ’ ένα ρόδι για γούρι…’’

Η τριακοστή πρώτη σελίδα

via

Μ’ αρέσει πολύ,να διαβάζω.Τα πάντα,όχι μόνο λογοτεχνία.Διαβάζω όλα τα έντυπα,που θα πέσουν στα χέρια μου,ακόμα και τα φυλλάδια των delivery ή τα διαφημιστικά των super market.Πείτε το και ανωμαλία,δεν ξέρω…αλλά ακόμα κι αυτά τα βρίσκω ενδιαφέροντα.

Η λογοτεχνία είναι βέβαια η μεγάλη μου λατρεία,ο εθισμός μου…Στην Τρίτη λυκείου,ανάμεσα στη φιλοσοφία,τα λατινικά και την έκθεση έβρισκα κάθε μέρα λίγο χρόνο να διαβάσω έστω και λίγο από ένα μυθιστόρημα.Θυμάμαι,πως προς το τέλος-κοντά στις εξετάσεις,διάβαζα την Ακολουθία της Οξφόρδης.Δε το λες και ελαφρύ,αλλά εμένα με ξεκούραζε.Ήταν κάτι διαφορετικό,απ’ αυτά,που γέμιζαν τις υπόλοιπες ώρες της μέρας μου.

Από τότε,που ξεκίνησα,να διαβάζω μόνη μου βιβλία,έως και σήμερα έχω διαβάσει αρκετά.Γι’ αυτό που λυπάμαι,αλλά το αναγνωρίζω και ως μια φυσική συνέχεια των πραγμάτων,είναι,ότι πλέον ενθουσιάζομαι πολύ πολύ δύσκολα,από ένα βιβλίο.Πάνε οι εποχές,που με την αδερφή μου τρελαινόμασταν τόσο πολύ για το ‘’Βαγγέλη,το αρκουδάκι των Χριστουγέννων’’,που το ξέραμε απ’ έξω!!

Για πάντα(;)

Τα βιβλία,που διαβάζουμε στη εφηβεία είναι πολλές φορές και μέσα στο top ten των πιο αγαπημένων αλλά κι αυτών που μας άφησαν το σημαδάκι τους.Φταίει ίσως,που είναι περίεργη ηλικία η εφηβεία,είμαστε και κάπως πιο ευαίσθητοι...ε,δε θέλει πολύ!

Ένα βιβλίο,που διάβασα στα δεκαπέντε μου,το λάτρεψα και συνεχίζω να το λατρεύω είναι το ‘’Γεύση Πικραμύγδαλου’’ του εξαιρετικού Μάνου Κοντολέων.Και πραγματεύεται ένα θέμα δύσκολο:τη μάστιγα του aids.Θα περίμενε κάποιος ένα μυθιστόρημα,που πραγματεύεται ένα τέτοιο θέμα να είναι ωμό,σκληρό στη διήγηση και τις περιγραφές του.Αλλά όχι.Είναι γραμμένο με τρυφερότητα και διακριτικότητα,όπως απαιτεί ο χειρισμός ενός τέτοιου ζητήματος

Τα βιβλία,που είχαν ρόδες

Πήγα σχολείο στο δημοτικό ενός χωριού οχτακοσίων κατοίκων.Ήταν ένα σχολείο μικρό,επαρχιακό,που όμως το λάτρεψα.Ας μην είχαμε καθηγητές μουσικής,ξένων γλωσσών…Δε με πείραζε γιατί ζούσα υπέροχες στιγμές.Μία από αυτές τις πολύ ωραίες αναμνήσεις,μου ήρθε στο μυαλό αυτές τις ημέρες διαβάζοντας για το συνταξιούχο δάσκαλο στην Ιταλία,που με ένα τρίτροχο-βιβλιοθήκη γυρίζει στα χωριά για να δανειστούν τα παιδιά βιβλία.Θυμήθηκα αμέσως την κινητή μονάδα της δημοτικής βιβλιοθήκης Λάρισας,που ανά τακτά χρονικά διαστήματα ερχόταν στο σχολείο μας και στα σχολεία άλλων χωριών.

Σαν νερό για ζεστή σοκολάτα (ή αλλιώς ''ο έρωτας περνάει απ' το στομάχι'')

Δεν τα πάω καλά με τη μαγειρική.Καθόλου καλά.Τα τελευταία χρόνια,που ζω μόνη έχω κάψει σχεδόν τα πάντα και αρκετές φορές έχω αφήσει το στομάχι μου να διαμαρτύρεται γουργουρίζοντας.Και η αλήθεια είναι,πως το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό απλά γιατί δε νοιάζομαι.Η μαγειρική ποτέ δεν ήταν το παθος μου.Διαβάζοντας,όμως το Σα νερό για σοκολάτα της Λάουρα Εσκιβέλ ευχήθηκα να είχα έστω το ένα δέκατο από το ταλέντο της ηρωίδας,της Τίτα!