Θαύμα θερινό...

H θάλασσα είναι λάδι. Σχεδόν, γιατί που και που έρχεται ένα μικρό αεράκι να ταράξει την επιφάνειά της. Σαν χάδι που ξυπνάει το σώμα, σαν ερωτικό σκίρτημα.

Ακίνητα σχεδόν και τα κλαδιά των πεύκων. Ρίχνω καμια κλεφτή ματιά προς τα πάνω. Αν δω τις πευκοβελόνες να κουνιούνται λιγάκι πάει να πει πως θα ρθει ένα μικρό φύσημα να μας δροσίσει από την κάψα της ημέρας.

Η θάλασσα με τα πεύκα μαζί έχουν ήδη φτιάξει το πιο όμορφο σκηνικό. Κάπου πάνω απ' τα πεύκα και πολύ πάνω από τη θάλασσα έχουμε και τον κατάδικό μας κι όλου του κόσμου  προβολέα. Φεγγάρι που ρίχνει τις ακτίνες του στη θάλασσα,γιατί τη γουστάρει και θέλει να την ομορφύνει κι άλλο. Όσο παίρνει δηλαδή να ομορφύνει.

Κάπου εκεί δίπλα στη θάλασσα και κάτω από τα πεύκα, λίγα τραπέζια στη σειρά έχουν στηθεί να υποδεχθούν παρέες. Παρέες αγαπημένες, γιατί οι παρέες του καλοκαιριού δε μπορεί παρά να είναι αγαπημένες. Τη χαλάρωση και την ξεγνοιασιά με συμβατικές παρέες δε μπορείς να τις βιώσεις. Αραγμένες αυτές κάτω απ' τα πεύκα τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους. Με παγωμένη μπύρα ή κρύο τσίπουρο, που σε καίει λιγάκι στον ουρανίσκο.

Μια σπίθα ανάβει ένα τσιγάρο. Τσαφ! Οι σπίθες του καλοκαιριού είναι υπεύθυνες για το άναμμα όχι μόνο των τσιγάρων, μα και των πνευμάτων. Ο καπνός κάνει λίγες βόλτες στον θερινό αέρα και σε λίγο η μυρωδιά του χάνεται. Τη θέση του παίρνει ένα σπιρτόζικο ανδρικό άρωμα που φέρνει το αεράκι που τώρα φυσά κάτω από τα ρουθούνια σου. Ταιριάζει απόλυτα με τη βραδιά. Σαν να το 'φτιαξαν σταγόνα σταγόνα γι' αυτή τη βραδιά.

Η θάλασσα παύει να είναι πια τόσο ήρεμη και νηφάλια. Σαν να την πότισαν κι αυτή αλκοόλ κι έχει αναστατωθεί. Ένα μικρό κυματάκι σκάει τώρα δίπλα μας. Και ο παφλασμός σα φιλί αργό που δίνουν χείλη δροσερά και ποτισμένα με αλμύρα. Τα χείλη που είναι άξια να δίνουν φιλιά τα καλοκαίρια. Αυτά και μόνο αυτά.

Κάνε το σωστό

Can't stand it...can't stand the heat

 Ζέστη, πολλή ζέστη. Καύσωνας. Νέοι και νέες που παίζουν με το νερό των πυροσβεστικών κρουνών, τρεις φίλοι που αράζουν (και σχολιάζουν) κάτω από μια μικρή ομπρέλα, παιδιά που τρέχουν να απολαύσουν μια γρανίτα, ένας ηλικιωμένος που κατεβάζει τις μπύρες τη μία μετά την άλλη. Ένα εικοσιτετράωρο στο Μπέντφορντ Στάιβεσαντ του Μπρούκλιν-μια από τις πιο κακόφημες περιοχές της Νέας Υόρκης-μέσα από τη ματιά του αφροαμερικανού ηθοποιού και σκηνοθέτη Spike Lee σε μια ταινία που καατάσσεται στα καλύτερα αμερικάνικα φιλμ όλων των εποχών και έχει θεωρηθεί ως ιδιαίτερα σημαντική πολιτισμικά από την ίδια τη Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου. 

  Do the right thing, προτρέπει ο τίτλος της ταινίας. Κάνε το σωστό. Ποιο είναι το σωστό, ο Lee δε μας το λέει. Μάλλον αφήνει εμάς να αποφασίσουμε εκεί προς το τέλος της ταινίας, όταν πια η ζέστη κορυφώνεται και μαζί και τα πάθη σ' αυτό το οικοδομικό τετράγωνο του Μπρούκλιν καταλήγοντας σε μια κορύφωση που σε κάνει κρατάς την ανάσα σου.

  Εκεί λοιπόν, στο Μπέντοφορν Στάιβεσαντ, μια πολυφυλετική γειτονιά, σε μια ιδιαίτερα ζεστή μέρα, κάθε προκάλυμμα του φυλετικού ρατσισμού και των στερεοτύπων δεν αντέχει και λιώνει. Η πλοκή διαδραματίζεται ανάμεσα σε πλήθος χαρακτήρων που ο καθένας κάτι προσφέρει-κανείς ρόλος δε φαίνεται να 'ναι άσκοπος, καμία προσωπική ιστορία δε μας αφήνει με την απορία της ύπαρξής της. Τρεις όμως είναι οι τόποι-σημεία αναφοράς. Ο ραδιοφωνικός σταθμός We Love Radio, το παντοπωλείο του ζευγαριού από την Κορέα και η πιτσαρία του ιταλοαμερικανού Σαλ, την οποία βρίσκουμε πια στο τέλος του φιλμ να 'ναι απλά αποκαΐδια. 

Μελτέμι και φεγγάρι

Οι τελευταίες μέρες του Ιουλίου πέρασαν όμορφα, χωρίς καν να το καταλάβω πώς,σ' ένα υπέροχο καταπράσινο νησί, τη Σκόπελο που δεν την είχα δει παρά φευγαλέα στο παρελθόν. Αλλά όπως τους ανθρώπους, έτσι κι έναν τόπο για να τον γνωρίσεις πρέπει να τον ζήσεις αρκετά, να μάθεις για 'κεινες τις κρυφές γωνιές που δε μπορείς με την πρώτη ματιά να τις ανακαλύψεις, για εκείνες τις παραλίες τις καλά κρυμμένες, αλλά και τις άλλες με τον κόσμο που συρρέει κατά εκατοντάδες-κάτι θα ξέρουν για να πηγαίνουν εκεί-και για τις όμορφες βόλτες που σου προσφέρει η προκυμαία με αυτόν το ανεπαίσθητα ανατριχιαστικό παφλασμό από το κύμα, που μπορεί να γίνει νανούρισμα ή και ερωτική μελωδία ακόμα. Κι έτσι έζησα για λίγες μέρες σ' έναν τόπο που τον γνώρισα πολύ καλύτερα από εκείνες τις λίγες ώρες που τον είχα αντικρίσει τις προηγούμενες φορές και λέω πως μάλλον θέλω να τον γνωρίσω ακόμα παραπάνω. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, καθόλου τυχαία δεν το σκέφτομαι αυτό.

θέα στη χώρα της Σκοπέλου

Noir καλοκαιρινά βράδια

Τα καλοκαιρινά βράδια δε τα λες και μυστηριώδη, ειδικά αν ζεις καταμεσής του θεσσαλικού κάμπου με τη ζέστη να μη σου αφήνει και πολλά περιθώρια για οποιαδήποτε δράση, ακόμη και σκέψη. Το καυτό σκοτάδι δεν κρύβει το παραμικρό,δεν είναι σαν την υποβλητική και επιβλητική παγωμένη ατμόσφαιρα του χειμώνα, σαν τον κρύο αέρα που σ' αναγκάζει να τυλίξεις το παλτό σου πιο σφιχτά πάνω στο κορμί. Κι ούτε υπάρχει κανένας αέρας να σφυρίζει άγρια ανάμεσα στα δέντρα, να ξεσκίζει τα κλαδιά, να κάνει τα παραθυρόφυλλα να τρίζουν. Κι έτσι, μ' όλα τούτα,σκεφτόμουν τι βιβλίο να ταιριάζει σε αυτή την κάπως πιο ράθυμη ατμόσφαιρα του καλοκαιριού, που δε μας γεννά κανένα μυστήριο, καμια ιδιαίτερη ιστορία δεν τρέφει.

Τα βιβλία του καλοκαιριού είναι μια ιστορία από μόνα τους. Τα παίρνουμε μαζί μας στην παραλία δίπλα στο κύμα, ίσως να μας συντροφεύσουν σε κάποιο πλοίο, σε κάποιο λεωφορείο, σε κάποιο σταθμό των τρένων ενώ από κάτω μας βράζει ο τόπος, ίσως στην αυλή που καθόμαστε δίπλα στο γιασεμί με το μεθυστικό άρωμα. Πάνε παντού τα βιβλία το καλοκαίρι και γι' αυτό θέλουμε κάτι ιδιαίτερο, να σπάει την πηχτή ζέστη, να φτιάχνει άλλους κόσμους, να 'ναι αυτό που θα φέρει το αίνιγμα στον πυρωμένο καλοκαιρινό κόσμο. Τι άλλο θα ήταν καταλληλότερο από ένα νουάρ μυθιστόρημα; Και μάλιστα ένα ελληνικό νουάρ μυθιστόρημα;

Το ομολογώ πως δεν ήμουν φαν του νουάρ και ούτε έχω διαβάσει αμέτρητα από τούτα τα μυθιστορήματα. Όταν ρούφηξα κυριολεκτικά το Μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας του Ζαν Κλοντ Ιζζό, τότε μπήκα στον κόσμο του νουάρ, στον κόσμο των παθών και του μυστηρίου, της νύχτας και των τραγικών ηρώων. Για το νουάρ, γράφονται πολλά. Μα κυρίως όσα γράφονται επιχειρούν να το διαχωρίσουν από το αστυνομικό μυθιστόρημα, εκεί δηλαδή που το έγκλημα και μόνο αυτό θα βρίσκεται σε πρώτο πλάνο.

Στο νουάρ συναντάμε συνήθως μια μοιραία γυναίκα, μια femme fatale,μια γυναίκα σύμβολο του πειρασμού και της ίντριγκας, κάποιον detective που ψάχνει τις ζωές των ηρώων ως τα έγκατά τους, μυστηριώδη ατμόσφαιρα, φυσικά νεκρούς, έναν ή και περισσότερους και ξεχασμένα πάθη, ιστορίες από το παρελθόν που έρχονται να δώσουν μια άλλη διάσταση και ένα καινούριο νόημα στο παρόν. Συνήθως καταλήγει το νουάρ μυθιστόρημα σ' ένα τέλος τραγικό, μακριά από οποιοδήποτε happy end.

Κι ας μου βγει και σε κακό...

Αποχαιρετάμε και τον Αύγουστο, το μήνα που αν ήταν άντρας είμαι σίγουρη θα τον ερωτευόμουν τρελά και απόλυτα.Θες γιατί είναι ανέμελος, γιατί είναι ρομαντικός, γιατί είναι και καυτός αλλά και αέρινος εκεί που πρέπει...Έχει πάντως όλο το πακέτο και εμείς απλά αφηνόμαστε να τον βιώνουμε νωχελικά και αισθησιακά όπως του αξίζει (και μας αξίζει)

Για τον-σε λίγο σας κουνάω το μαντίλι-Αύγουστο γράφουμε πολλά και τραγουδάμε ακόμα περισσότερα.Δε θέλω να κάνω παράθεση όλων των διηγημάτων, ποιημάτων, τραγουδιών, μελωδιών που υπάρχουν. Θα αναφερθώ όμως στον ίσως πιο διάσημο αυγουστιάτικο ''ύμνο'', τον Αύγουστο του Νίκου Παπάζογλου.

Νότια και ανατολικά στο χάρτη της Μεσογείου

πηγές Καλλιθέας

Νότια και ανατολικά εκεί κάτω στο χάρτη της Μεσογείου κολυμπάει εδώ και χιλιάδες χρόνια ένα νησί όμορφο και κοσμοπολίτικο, αέρινο και δροσερό, γοητευτικό και θελκτικό.  Είναι η Ρόδος και είναι ένα σκηνικό σχεδόν κινηματογραφικό, ιδανικό για να ρουφήξει ομορφιά και ζωντάνια το βλέμμα σου. Και για να σε κάνει να το θυμάσαι για καιρό...

Ο κόσμος στο νησί πολύς! Πάρα πολύς και γι΄αυτό όποιος θέλει απόλυτη ηρεμία και άκρα σιωπή καλύτερα να αφήσει τη Ρόδο το καλοκαίρι. Επίσης ο επισκέπτης σίγουρα θα βιώσει πολλά τουριστικά κλισέ: κράχτες στα μαγαζιά, πανάκριβο φαγητό, πανάκριβες ξαπλώστρες, κιτς βιτρίνες και νέον επιγραφές κατευθείαν από τα 80s. άπειρα γκρουπάκια να περιδιαβαίνουν την πόλη.

Όμως επειδή ξέρεις που πηγαίνεις πρώτον καλό είναι να μη γκρινιάξεις (εξάλλου σε διακοπές βρίσκεσαι) και δεύτερον να παραβλέψεις κάθε τι που αλλοιώνει την αυθεντική ομορφιά αυτής της κουκλάρας, της Ρόδου!

Διάβασε λοιπόν παρακάτω για τρεις στιγμές σαγηνευτικού κάλλους αν κι η Ρόδος έχει να σου χαρίσει ακόμα περισσότερες...

Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου...

Οι λίγοι μήνες εργασίας μου-λεγε-με-και-άσκηση- είχαν κάποια σκαμπανεβάσματα όμως πέρα απ' όσα έχω μάθει μέχρι στιγμής χρήσιμα ή όχι  μ' έκαναν να καταλάβω πως η δουλειά εκτός από το βιοπορισμό προσφέρει πολλά ακόμα στη ζωή και την ψυχολογία καθενός μας.

Ξέρω, πως ίσως ακούγομαι ρομαντική. Ίσως κάποιος από σας να σκεφτεί πως είμαι ακόμα μια εικοσιτριάχρονη που  ''δεν έχει βγει ακόμα στην κοινωνία'' και δεν ξέρει τα πραγματικά προβλήματα γι' αυτό και λέει αυτά που λέει. Πού χωράει η καλή διάθεση στη δουλειά; Είμαι φάουλ; Ελπίζω ο χρόνος να αποδείξει πως δεν είμαι.

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα σε μια ακόμη ορκωμοσία φιλενάδων μου. Εκεί μέσα στη ζέστη, στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ μαζεύτηκαμε για να χειροκροτήσουμε αυτά τα παιδιά που κάποια μέσα από πολλές δυσκολίες, κάποια υπερπηδώντας πολλά εμπόδια, κάποια επιστρατεύοντας όλο το πείσμα τους κατάφεραν να κρατήσουν στα χέρια τους το πολυπόθητο πτυχίο.

Δε θέλω να ονομάζω το πτυχίο ''το χαρτί''. Πήρα ''το χαρτί''. Θα κορνιζάρω ''το χαρτί''. ''Το χαρτί'' μου είναι άχρηστο. Γιατί πολύ απλά δεν αξίζει τέτοια απαξίωση ούτε το πανεπιστήμιό μου, ούτε οι δάσκαλοί μου και κυρίως οι κόποι μου όλα αυτά τα χρόνια.

From Poseidi with love...

Στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, στην Κασσάνδρα βρίσκεται η μοναδική πανεπιστημιακή κατασκήνωση της Ελλάδας, το camping στο Ποσείδι. Ποσειδάρααα!! (συγγνώμη, αυτό ήταν απλά παρεμβολές...)

Εκεί λοιπόν στο Ποσείδι στήνουν κάθε χρόνο τις σκηνές τους και απλώνουν τα sleeping bags τους χιλιάδες φοιτητές του Αριστοτελείου και μη.Κι αυτό που μου αρέσει περισσότερο απ' όλα και αυτό που κάνει το Ποσείδι να διαφέρει απ' όλες τις άλλες κατασκηνώσεις.Το απίστευτα νεανικό κλίμα!

Φέτος πήγα ξανά αν και πλέον δεν είμαι φοιτήτρια γιατί βλέπετε είναι αγαπημένη συνήθεια και δεν την αφήνεις εύκολα. Και γιατί να την αφήσεις κιόλας εδώ που τα λέμε!

Μπορεί να έχετε ακούσει διάφορες ιστορίες για το Ποσείδι και πως συμβαίνουν επικά πράγματα. Αν με ρωτήσεις θα σου πω πως ναι ισχύει αν και για εμένα το επικό δε συνίσταται στο ''ήπια το θερμαϊκό'' ή ''έριξα δέκα γκόμενες'' αλλά στο ότι η απελευθέρωση που σου χαρίζει ο τρόπος ζωής στο camping σε κάνει πιο επικοινωνιακό, όλοι γίνονται μια παρέα, χαίρεσαι τη θάλασσα, τον ήλιο, περνάς πραγματικά υπέροχα με τους φίλους σου, ξεφεύγεις από τα άγχη σου και κάνεις ωραίες τρέλες!

Αν και γενικά δε θέλω να γράφω λίστες με do's και dont's θα το κάνω τώρα κατά παράβαση των άγραφων κανόνων αυτού του blog.

Το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά

 Agiokampos, Larissa Greece

Αν ρωτήσεις κάποιον τι σχέση έχει η Λάρισα με τη θάλασσα το πιθανό είναι να σου πει ''Καμία''. Κι όμως η Λάρισα δεν είναι μόνο κάμπος.Τα ανατολικά του νομού διατρέχει μια ακτογραμμή πενήντα περίπου χιλιομέτρων και μάλιστα διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες συνεχόμενες παραλίες μήκους δεκατριών χιλιομέτρων.Τα παράλια στεφανώνει ο Κίσσαβος κι όσο για τα νερά δε θα πω και πολλά.Διάφανα, κρυστάλλινα και το μάτι φεύγει μακριά στην ανοιχτή θάλασσα.Μέρη, που σου χαρίζουν αξέχαστες καλοκαιρινές στιγμές.

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι!

Τώρα που μπήκε και το καλοκαίρι μαζί μ' όλα τα άλλα άρθρα για το ''ποιο μαγιό ταιριάζει στο σωματότυπό σου'' και ''πώς θα μαυρίσεις χωρίς να περνάς ατέλειωτες ώρες στον ήλιο'' έρχονται και τα άρθρα για τους ''Καλοκαιρινούς έρωτες'' τα οποία βέβαια είναι πολύ συνηθισμένα και στο τέλος του καλοκαιριού.

Είναι must λοιπόν για κάθε γυναικείο περιοδικό ή site, που σέβεται τον εαυτό του και την αναγνώστρια να της παρουσιάσει (ίσως για χιλιοστή φορά) τη μεγάλη μάστιγα του καλοκαιριού, τον καλοκαιρινό έρωτα και φυσικά να της προτείνει τρόπους για να προστατευθεί.

Σαν πανέμορφα,δροσάτα ηλιοτρόπια

Αγαπημένο μου λουλούδι δεν είναι ούτε τα χρυσάνθεμα,ούτε τα κρίνα,ούτε τα τριαντάφυλλα,που είναι λένε ο βασιλιάς των λουλουδιών.Λατρεύω τα ηλιοτρόπια.

Αύγουστος είναι...

Αύγουστος.Τον έχω στο μυαλό μου σαν τον απόλυτο μήνα του ελληνικού καλοκαιριού.Τότε,που όλη η Ελλάδα ξεχύνεται σε παραλίες,νησιά και βουνά καμιά φορά για να χαλαρώσει τις ημέρες της άδειας.Τότε που οι πόλεις αδειάζουν και δεν κυκλοφορεί ψυχή στους δρόμους.Τότε,που λες δε μπορεί...τώρα θα δροσίσει λίγο.Φυσάνε τα μελτεμάκια,το αναψοκοκκινισμένο τοπίο παίρνει μια ανάσα,ίσως κάποια βράδια να φοράς και ζακετούλα,αλλά μην ξεγελιέσαι τις έχει τις ζέστες του ο Αύγουστος.

Του θέρους τα βιβλία...

Λοιπόν...αυτό το άρθρο κανονικά θα έπρεπε να είχε γραφτεί στην αρχή του καλοκαιριού,κάπου εκεί τον Ιούνη,που σκεφτόμαστε,πώς θα περάσουμε το καλοκαίρι μας και πώς θα απολαύσουμε τους τρεις θερμότερους μήνες του χρόνου.Και πολλές φορές αναζητούμε και τα βιβλία,που θα μας κάνουν συντροφιά είτε σε μια όμορφη,ήρεμη παραλία με γαλανά νερά,είτε στην αυλή του σπιτιού μας με τα λουλούδια γύρω-γύρω,είτε σε κάποιο μπαλκόνι,που βλέπει ως μακρυά εκεί,που ενώνεται ο ουρανός με τη θάλασσα μ' ένα μπουκάλι παγωμένη μπύρα στο τραπέζι.

Λένε,πως κάθε καλοκαίρι έχει τη δική του ιστορία,εγώ λέω πως κάθε καλοκαίρι έχει και τα βιβλία του και σήμερα θα σας προτείνω κάποια από αυτά.Αρκετά απ' αυτά είναι βιβλία,που διάβασα στα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια,όμως δε σημαίνει,πως δε μπορεί να τα διαβάσει ευχάριστα κι ένας ενήλικας.Και θα τα διαβάσετε και θα τα ευχαριστηθείτε.Το υπόσχομαι!

Ο τόπος που λάμπει!

Καλοκαίρι και θεσσαλικός κάμπος.Σκέφτεσαι αυτομάτως:ΖΕΣΤΗ.Δε σε αδικώ.Το καλοκαίρι ο κάμπος μπορεί να σε κάψει.Είναι σίγουρο.Αν βγεις καταμεσήμερο έξω θα έρθει ο ήλιος και θα θρονιαστεί για τα καλά στο κεφάλι σου.Θ’ ανάψεις και θα ψάξεις να βρεις μια σκιά,ένα δέντρο,κάτι να σε δροσίσει.Θα ψάξεις πολύ.Εκεί που έχεις αρχίσει ν’ απελπίζεσαι θα βρεις ένα χαμηλό δεντράκι,ίσως και πιο ψηλό και δίπλα ένα μικρό σπιτάκι,ίσως κάτι σαν παραγκούλα.Ένα τσαρδάκι,που θα λέμε εδώ στη Θεσσαλία.Το σπιτάκι θα ανακαλύψεις,πως είναι κάτι σα μικρή αποθηκούλα,εκεί που οι αγρότες αφήνουν διάφορα εργαλεία της δουλειάς τους.Είναι ένα μικρό σπιτάκι στη μέση του πουθενά,μ’ ένα δέντρο στη μέση του πουθενά.Χωράφια έχει γύρω-γύρω.

Λευκό-ψάθινο-καλοκαιρινό

Είχα περιγράψει σε προηγούμενη ανάρτηση,πόσο εύκολα καίγομαι από τον ήλιο και ότι το μαύρισμα για εμένα είναι ένα άπιαστο όνειρο!Γι’ αυτό και πάντα και παντού έχω μαζί αντιηλιακό και καπέλο.Τα καπέλα βέβαια πρέπει,να σου πω πως παλαιότερα δεν τα είχα και σε ιδιαίτερη εκτίμηση.Ένιωθα πάντα,ότι μου έκλεβαν λίγο από το οπτικό μου πεδίο κι επειδή με τα γυαλιά μου δεν έβλεπα,που δεν έβλεπα πανοραμικά το να φοράω καπέλο ήταν ένα επιπλέον εμπόδιο για εμένα.Άσε που όταν έβαζα πλατύγυρο καπέλο ένιωθα σαν να έχω ένα μεγάλο ταψί πάνω από το κεφάλι μου,όταν φορούσα καπελάκι τζόκεϊ απ’ την άλλη ένιωθα έτοιμη,να πάω να ρίξω μπετά σε οικοδομή κι έτσι δε με ικανοποιούσε τίποτα!

Κορίτσια στον ήλιο

via

Λέξη από Μ,με οχτώ γράμματα,δηλώνει κάτι που θέλουμε πολύ το καλοκαίρι.

Ὢ σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ...

Καλοκαίρι στην Ελλάδα.Θάλασσα και φως.Άπλετο φως,αλήτικο να μη μπορείς να το σταματήσεις πουθενά και να τρυπώνει,μέσα από τις γρύλιες στα παράθυρα,κάτω από το γείσο του πλατύγυρου καπέλου και μέσα στο πιο στενό σοκάκι του νησιού.Κι είναι η ομορφιά μεγάλη,γιατί όλα βρίσκονται σε ρυθμούς ξέφρενους αψηφώντας τη ζέστη,που έχει συμμαχήσει με τη νωθρότητα.Ναι!τ’ αγαπάμε τα καλοκαίρια για χίλιους δυο λόγους,μα κυρίως γιατί είναι η εποχή,που σου δίνει την απόλυτη ελευθερία και η ελευθερία είναι το μεγαλύτερο αγαθό για έναν άνθρωπο,που θέλει να είναι ευτυχισμένος.Τα ελληνικά καλοκαίρια λοιπόν εμπνέουν και εξαιτίας τους ήταν,που γράφτηκαν και μερικά από τα ωραιότερα ποιήματα του 20^ου αιώνα.Αυτά,που ακόμα κι αν δεν είσαι δίπλα στη θάλασσα τα διαβάζεις και ως δια μαγείας βρίσκεσαι σ’ ένα ψηλό βράχο,που τη βάση του σιγοτρώει το κύμα,ενώ το αεράκι σου φιλάει το πρόσωπο.

Summer Wine-My summer memory #game

Πλαταμώνας Πιερίας-εκεί,που κοιτούσαμε το ηλιοβασίλεμα

Σκέφτεσαι καλοκαίρι.Καλοκαίρι ίσον ξεκούραση,πολλή ξεκούραση.Και ανεμελειά.Δε σε νοιάζει τίποτα.Και φυσικά διακοπές!Και τώρα που λέω διακοπές μου έρχεται στο μυαλό η μαγική λέξη!«camping»Camping με τις φίλες.