Κι από το ύψωμα σαν βγεις...

Τίτλος:Ύψωμα 33

Έτος:1998

Διάρκεια:40'

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κουτσαμπασιάκος

Καλοκαίρι στα ντουζένια του, ζέστη κι ένας ήλιος να μην σ' αφήνει να σκεφτείς όπως πρέπει, να σκεφτείς αυτά που πρέπει. Ίσως μάλιστα και να σου προκαλεί ψευδαισθήσεις σα δυνατό ναρκωτικό. Ή μπορεί πάλι και να μην είναι ο ήλιος, αλλά κάτι άλλο που σου ξυπνά τη φαντασία και αλωνίζει στο μυαλό σου.

Κι αν δεν είναι η φαντασία σου; Αυτό που δεν προκαλείται από τη φαντασία σου, ανήκει σίγουρα στην πραγματικότητα;

Στο Ύψωμα 33 η μόνη βέβαιη πραγματικότητα είναι η ρουτίνα της θητείας. Για άλλους η ρουτίνα αυτή διακόπτεται από μια έφοδο, για άλλους βρίσκεται στα όρια με την τρέλα. Για όλους όμως είναι βαμμένη στο χακί και εγκαταστημένη σ' ένα ακριτικό νησί, απομονωμένη.

Ένας νεαρός φαντάρος κοντράρεται μ' ένα δόκιμο κι αυτή τους η σχέση ένα βράδυ, μεσούσης μιας καταιγίδας φτάνει στα άκρα. Και κάθε τι που φτάνει στα άκρα και δεν πάει παραπέρα συνήθως αποκαλύπτεται ως το κόκκαλο.

The collector's gift!

Τα υποτιμάμε κάπως οι ενήλικες τα παραμύθια.Από τότε,που αρχίζει να χάνεται σιγά-σιγά η παιδική αθωότητα χάνονται κι αυτά από τη ζωή μας.Κι όμως τα παραμύθια πολλές φορές κρύβουν νοήματα βαθιά ή και απλά ακόμη,που ίσως τα θεωρούμε αυτονόητα αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουμε καθίσει και πολύ να τα σκεφτούμε.Γιατί ο ενήλικας πάντα θεωρεί,πως ό,τι απευθύνεται στα παιδιά είναι απλοϊκό και ενίοτε ούτε καν αξιόλογο προς θέαση ή ανάγνωση.

Addicted to life-Εθισμένοι στη ζωή

Τι γίνεται,όταν μας καταπίνει η ρουτίνα;Η μάλλον τι γίνεται,όταν εμείς αφήνουμε τη ρουτίνα,να μας καταπιεί;

Η ρουτίνα είναι πιστεύω πρόβλημα των ενηλίκων.Λογικό θα μου πει κάποιος.Ο ενήλικας είναι,που εργάζεται κάθε μέρα,ακόμα και σε εξαντλητικά ωράρια κάποιες φορές.Ο ενήλικας είναι,αυτός που έχει αναλάβει πλέον μόνος του να φροντίζει τον εαυτό του κι αυτό συνεπάγεται χίλιες δυο έννοιες.Ο ενήλικας είναι αυτός,που ίσως να έχει αποκτήσει και μια οικογένεια,που πρέπει να τη φροντίσει κι αυτή.

Οκ!Ναι!Αυτά και χίλια δυο άλλα μπορεί να δημιουργήσουν ένα συγκεκριμένο πρότυπο καθημερινότητας.Κουραστικό ίσως,μονότονο και αγχωτικό,χωρίς κάποια συνταρακτική αλλαγή.Μια τέτοια καθημερινότητα όμως μπορεί να καθορίσει και την ίδια μας τη ζωή;