''Τα όνειρά σου μετράνε!''

Διάβασα την εβδομάδα,που μας πέρασε πολλά άρθρα και ρεπορτάζ για την 86^η τελετή απονομής των Όσκαρ.Για αυτούς που κέρδισαν,για τους ‘’χαμένους’’,για το πώς ντύθηκαν οι ηθοποιοί και λοιποί ‘’celebrities’’ του Hollywood και για την περίφημη πια selfie,που έκανε το γύρο του διαδυκτίου.Τα τελευταία βέβαια δε μπορώ,να πω,πως με συγκινούν ιδιαίτερα.Μ’ αρέσει όμως πολύ να παρακολουθώ τα λογύδρια των βραβευμένων,όταν παραλαμβάνουν το χρυσό αγαλματίδιο.Ναι,ακούμε βέβαια τα ίδια πάνω-κάτω απ’ όλους-συνήθως ευχαριστίες-κι ίσως να φαίνονται κλισέ από κάποιο σημείο και μετά,αλλά πάντα σκέφτομαι,πως όταν κρατάς στα χέρια σου ένα τόσο σημαντικό βραβείο,είναι δυνατόν,να μην ευχαριστήσεις δημόσια τους ανθρώπους,που σου στάθηκαν;Βλέποντας λοιπόν τα βίντεο με το λόγο του καθενός βραβευμένου,αυτός που με συγκίνησε και με άγγιξε απίστευτα ήταν της Lupita Nyong’o,που βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στην ταινία Δώδεκα Χρόνια Σκλάβος.