Καθείς εφ' ω ετάχθη

Στη σημερινή συναυλία της Νατάσας Μποφίλιου στη Λάρισα μια κοπέλα που καθόταν δίπλα μου σκέφτηκε φωναχτά. ''Μα πώς γίνεται κάθε φορά να νιώθει αυτά που τραγουδάει; Κοίτα την...δεν είναι φτιαχτό, δεν είναι ψεύτικο. Το ζει.''

Κι είναι πραγματικά να απορείς όχι για την τόση ενέργεια, αλλά για το συναίσθημα. Για αυτές τις ιδιαίτερες αποχρώσεις στη φωνή και στις κινήσεις, που δε χάνονται ακόμα κι αν αυτά τα τραγούδια έχουν ερμηνευθεί χιλιάδες φορές.

Νομίζω πως δεν υπάρχει κάποιο φοβερό μυστικό ή κάποια μυστική συνταγή, αλλά είναι κάτι πολύ απλό. Η Μποφίλιου κάνει αυτό που αγαπά κι αυτό που είναι ''ταγμένη'' να κάνει.

Μην παρεξηγηθώ μ' αυτό το ''ταγμένη''. Γενικά πιστεύω πολύ στις κλίσεις που έχουμε ως άνθρωποι, ως προσωπικότητες. Σ' αυτό το περίφημο ''καθείς εφ' ω ετάχθη''. Θέλουμε δε θέλουμε δεν είμαστε όλοι για όλα, μα στην πραγματικότητα καθόλου δε μας πειράζει που δεν κάνουμε για τα πάντα.

το καρέ

via national geographic.com

  

 Είδα μια κοπέλα στο δρόμο, που είχε τα μαλλιά της ένα υπέροχο καρέ. Μ' έπιασε εκείνη τη στιγμή μια ακατανίκητη επιθυμία να πάω να κόψω τα μαλλιά μου καρέ κι εγώ, αλλά ήταν μία το βράδυ και διανυκτερεύοντα κομμωτήρια δυστυχώς δεν έχουμε ακόμα, να κάνουμε την τρέλα μας πράξη εκείνη ακριβώς τη στιγμή που θα μας γίνει το κλικ στο μυαλό. 

   Το καρέ το λατρεύω, αν και η παιδική μου ηλικία θα μπορούσε να γίνει η πιο εύλογη αιτία για να το μισήσω, καθώς ήταν το δικό μου statement κούρεμα από τα τέσσερα και σ' όλο το δημοτικό και εδώ πρέπει να πω, πως με κούρευε η μαμά μου.

The basketball diaries

Πολύ πριν ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο υποδυθεί τον Hugh Glass στο Revenant, είχε ενσαρκώσει τον Jim Carroll στο The basketball diaries. Στα ελληνικά αν το ψάξετε θα βρείτε την ταινία με το όνομα ''Το τέλος της αθωότητας''.Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είναι ο λόγος που δίνεις αυτόν τον τίτλο σε μια ταινία που πραγματεύεται το θέμα της εξάρτησης από τα ναρκωτικά.Εμένα χωρίς να ξέρω την υπόθεση θα με παρέπεμπε περισσότερο σε ταινία τύπου "βρετανική ύπαιθρος του 19ου αιώνα όπου η ηρωίδα ερωτεύεται απελπισμένα τον άντρα της αδερφής της''. 

Το Basketball diaries όμως είναι μια αληθινή ιστορία. Η ιστορία του Jim Carroll, ποιητή και μουσικού όπως την αποτύπωσε αυτοβιογραφικά ο ίδιος. Και σαν αυτοβιογραφικό έργο κάνει αυτό που πρέπει.Δε χρυσώνει το χάπι κανενός. Είναι ωμό όσο πρέπει και αληθινό όσο δε γίνεται άλλο.

Αρώματα αιωρούμενα

Τα βράδια στη Λάρισα είναι σκεπασμένα με ομίχλη.Αιθαλομίχλη. Βαριές μυρωδιές και δηλητήρια στον αέρα να μη σ' αφήνουν ν' αναπνεύσεις.Να θες να περπατήσεις και να αναρωτιέσαι αν στον αέρα που ρουφάς υπερισχύει το οξυγόνο ή το διοξείδιο του θείου. Και τελικά τι σου προσφέρει η βαθιά σου αναπνοή,αυτή που υπό άλλες συνθήκες θα ευχαριστιόσουν;Οξυγονώνεται ή διοξειδώνεται ο εγκέφαλος;

Δεν ξέρω αν ήταν της φαντασίας μου ή αν όντως συνέβη (ή αν επηρεάστηκαν κάποια κέντρα του εγκεφάλου από το πολύ δηλητήριο που λέγαμε) αλλά την πρώτη μέρα του χρόνου, 1η Ιανουαρίου βγήκα έξω, περπάτησα και τίποτα δυσάρεστο δεν υπήρχε στην ατμόσφαιρα.Στα ρουθούνια μου έφταναν μόνο αρώματα. Ρουφούσα αέρα κι όπου κι αν περπατούσα ένιωθα όλη την χημεία των αρωμάτων. Μόρια που αιωρούνται, οσμές σαν από κάποιο αρωματοποιείο, σαν από κάποιο παλιό μπουκαλάκια που ένα χέρι το άνοιξε μετά από χρόνια και αυτό άρχισε και πάλι να αναδίδει τις νότες του.

Είναι κάτι στιγμές...

Είναι κάτι στιγμές που μοιάζουν με διαμαντάκια.Διαμαντάκια μικρά και αστραφτερά.Διακριτικά και ντελικάτα.Δε φωνάζουν με την παρουσία τους, παρά αιωρούνται σε κάποιο λαιμό και του δίνουν ένα απαλό φως. Έχουν αυτή τη συγκλονιστική ομορφιά της απλότητας.

Κι είναι κάποιες στιγμές ντελικάτες και ανάλαφρες κι αυτές. Που δεν φωνάζουν ‘’είμαι εδώ, πρόσεξέ με’’. Και σίγουρα δεν είναι οι στιγμές που θα ‘χεις μετά να διηγείσαι σε φίλους εκστασιασμένος.(Μπορεί όμως να γράψεις γι’ αυτές εκστασιασμένος). Είναι οι στιγμές-διαμαντάκια που δεν έχουν πυροτεχνήματα, αλλά μια γλυκιά ανατριχίλα, ανεπαίσθητη.

Μια τέτοια στιγμή, διαμαντένια ήρθε την περασμένη Δευτέρα. Στις 2 του Νοέμβρη.

Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας #bookhangover

Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας-Ζαν Κλοντ Ιζζό

εκδόσεις:Πόλις

Το νουάρ είναι το μαύρο.Το μαύρο επέλεξε κι ο Ιζζό για να χρωματίσει αυτό του βιβλίο. Κι όμως είναι ένα μαύρο που λάμπει σαν να ΄χει περαστεί πάνω από χρυσαφί που το κάνει να στραφταλίζει.

Στο μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας ο Ιζζό φτιάχνει το ωραιότερο πορτρέτο της Μασσαλίας. Ίσως αυτό να ακούγεται οξύμωρο αν σκεφτούμε, ότι μιλάει για όλα τα σοβαρά προβλήματα αυτής της πόλης. Το οργανωμένο έγκλημα, το ρατσισμό και το ναζισμό, τη φτώχεια, τη βία. Πόσο όμορφη μπορεί να είναι μια πόλη που βράζουν τα σπλάχνα της από το κακό; Κι όμως αν αφού ολοκλήρωσα την ανάγνωση αυτού του βιβλίου με ρωτούσε κάποιος ''Ποια πόλη της Γαλλίας, θα ήθελες να επισκεφθείς;'' θα απαντούσα χωρίς δεύτερη σκέψη ''Τη Μασσαλία''

Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου...

Οι λίγοι μήνες εργασίας μου-λεγε-με-και-άσκηση- είχαν κάποια σκαμπανεβάσματα όμως πέρα απ' όσα έχω μάθει μέχρι στιγμής χρήσιμα ή όχι  μ' έκαναν να καταλάβω πως η δουλειά εκτός από το βιοπορισμό προσφέρει πολλά ακόμα στη ζωή και την ψυχολογία καθενός μας.

Ξέρω, πως ίσως ακούγομαι ρομαντική. Ίσως κάποιος από σας να σκεφτεί πως είμαι ακόμα μια εικοσιτριάχρονη που  ''δεν έχει βγει ακόμα στην κοινωνία'' και δεν ξέρει τα πραγματικά προβλήματα γι' αυτό και λέει αυτά που λέει. Πού χωράει η καλή διάθεση στη δουλειά; Είμαι φάουλ; Ελπίζω ο χρόνος να αποδείξει πως δεν είμαι.

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα σε μια ακόμη ορκωμοσία φιλενάδων μου. Εκεί μέσα στη ζέστη, στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ μαζεύτηκαμε για να χειροκροτήσουμε αυτά τα παιδιά που κάποια μέσα από πολλές δυσκολίες, κάποια υπερπηδώντας πολλά εμπόδια, κάποια επιστρατεύοντας όλο το πείσμα τους κατάφεραν να κρατήσουν στα χέρια τους το πολυπόθητο πτυχίο.

Δε θέλω να ονομάζω το πτυχίο ''το χαρτί''. Πήρα ''το χαρτί''. Θα κορνιζάρω ''το χαρτί''. ''Το χαρτί'' μου είναι άχρηστο. Γιατί πολύ απλά δεν αξίζει τέτοια απαξίωση ούτε το πανεπιστήμιό μου, ούτε οι δάσκαλοί μου και κυρίως οι κόποι μου όλα αυτά τα χρόνια.

Μήπως σας ενοχλούμε;

Περπατάς εντελώς αμέριμνα στο δρόμο και (κλασικά) εισαι αφηρημένη. Το μυαλό είναι χαμένο καπου στη στρατόσφαιρα. Βλέπεις σε κάποια φάση μπροστά σου μια ομάδα παιδιών αλλά δε δίνεις σημασία- το μυαλό ακόμα αερόστατο... Δεν τα ακούς καν που τραγουδάνε κι ας έχει απόλυτη ησυχία. Ξαφνικά γυρνάει ένα απ' αυτά: "Αχ συγγνώμη ΣΑΣ ενοχλούμε; " Πρώτα κοιτάς γύρω σου για να δεις αν είστε πολλοί. Τι να μ' ενοχλεί αναρωτιεσαι; Μα που τραγουδούσαμε λέει το κορίτσι! "Βρε παιδιά ούτε τα είκοσι τρία δεν έχω κλείσει ακόμα!!" Τόσο έχω μεγαλωσει; Αυτό το λες από μέσα σου... "Τραγουδάμε γιατί σήμερα τελειωσαμε πανελληνιες" λέει το κορίτσι! Και ενθουσιάζεσαι μαζί τους! "Καλά αποτελέσματα! " Εσύ επιταχύνεις κι η παρέα συνεχίζει να τραγουδά...

Η παγίδα των ονείρων...

Διάβασα στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑgazino μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Τζούλιαν Μουρ-πρόσφατα βραβευμένης με oscar Α γυναικείου ρόλου για την εξαιρετική της ερμηνεία στο Still Alice.Και η Μουρ είπε κάτι που μου κέντρισε τη σκέψη.Κάτι που δε μοιάζει να είναι ξεχωριστό ή κάποιο wow quote απ' αυτά που κατακλύζουν τις αρχικές σελίδες των social media, αλλά για κάποιους ανθρώπους αντικατοπτρίζει μια ολόκληρη στάση ζωής.

''Το σήμερα, το τώρα είναι το μόνο που στην πραγματικότητα έχουμε.'' Είναι αυτό που είπε η ηθοποιός μια παράφραση του ''ουδέν μονιμότερον του προσωρινού''.

Παλιότερα κάτι τέτοιες θεωρίες τις έβρισκα τουλάχιστον πεζές. Το τώρα είναι το μόνο που έχουμε; Δηλαδή η ζωή είναι τσιγκούνα;  Και μήπως κάτι τέτοιες απόψεις μας προτρέπουν να σκοτώσουμε τα όνειρά μας και να αρκούμαστε ταπεινά στο παρόν; Δεν είναι άδικο να καταστρέψουμε την έκσταση που μας προσφέρουν τα όνειρα και 'κεινη την υπέροχη συνήθεια να είμαστε eye-opened dreamers;

...και μη διστάζεις να χαμογελάσεις!

Είναι πολύπλοκες οι ανθρώπινες σχέσεις.Εκ των πραγμάτων αφού και οι άνθρωποι είμαστε πολύπλοκα όντα.Το θέμα είναι , πως αντί να προσπαθήσουμε να τις κάνουμε πιο απλές (όχι απλοϊκές...) σαν νερό που κυλάει μαλάκα σ' ένα ρυάκι-που λέει κι ένας φίλος μου-εμείς πάμε και προσθέτουμε εμπόδια το ένα πάνω στο άλλο.Πάμε και τους βάζουμε φορτία.Και το πιο υπέρβαρο απ' αυτά είναι η καχυποψία.Ξέρετε...αυτό που υποπτεύεσαι, πως όλοι μα όλοι θέλουν το κακό σου και πως θα στήσουν τρικούβερτο γλέντι έτσι και πας και φας τα μούτρα σου.

Νιώθω πως η καχυποψία έχει θρονιαστεί για τα καλά ανάμεσά μας.Είναι σαν ενοχλητικός επισκέπτης που δε λέει να φύγει.

Και φέρνω και παραδείγματα....μόνιμα στάτους που διαβάζω στο facebook (αφού από εκεί έχουμε καταλήξει να εκφραζόμαστε πλέον...) είναι του τύπου: ''Χαμογέλα και κάνε τους άλλους να αναρωτιούνται τι χάπια παίρνεις'' ''Δείξε χαρούμενος-κάνει τους πάντες να ανησυχούν''

Αυτά τα βαρυσήμαντα ποστ μου έφεραν στο μυαλό τις παρακάτω σκέψεις...

Λίγη μαγεία...

Τα βιβλία μας δε χωράνε στο σπίτι.Λείπουν οι βιβλιοθήκες και δεν έχουμε πού να τα βάλουμε.Στο παλιό μας σπίτι κανα δυο είχαν σπάσει με τόσο βάρος που είχαν πάνω τους-τρεις σειρές βιβλία είναι απαγορευτικές για μια ξύλινη βιβλιοθήκη.

Τώρα μετά τη μετακόμιση τα έχουμε βολέψει στα πιο ακατάλληλα μέρη.Σε ντουλάπες και δυστυχώς αρκετά από αυτά βρίσκονται στο υπόγειο.Και ακόμα πιο δυστυχώς στο υπόγειο δε βρίσκονται οι πολύτομες εγκυκλοπαίδειες ή τα λογοτεχνικά ''για μεγάλους'', αλλά τα παραμύθια.Τα υπέροχα εκείνα παραμύθια βρίσκονται μέσα σε χάρτινες κούτες, σ' ένα κρύο, πολύ κρύο δωμάτιο όπως είναι όλα τα υπόγεια.

Περνώντας τα σύνορα με τη Μαρία!

H Μαρία Κόφου είναι ένα κορίτσι που ταξιδεύει και που μας ταξιδεύει!Μέσα από τις αναρτήσεις τις και τις ταξιδιωτικές τις εμπειρίες μας πηγαίνει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα,

Άρθρα γραμμένα με το δικό της ιδιαίτερο τρόπο,υπέροχες φωτογραφίες και θετική διάθεση ξεπηδάνε μόλις κάνεις κλικ στο Travel Stories.Ήθελα πάρα πολύ να εξασφαλίσω μια συνέντευξή της και ιδού!!

Χέρια γεμάτα νόημα

''σ' αγαπώ'' στη νοηματική γλώσσα
via

Επιστρέφοντας τις προάλλες με το τρένο στη Θεσσαλονίκη δίπλα μου κάθονταν δυο νεαροί.Είχαν μαζί τα ποδήλατά τους,φορούσαν τις φούτερ τους,έμοιαζαν πολύ ενεργητικοί και συζητούσαν συνεχώς.Στη νοηματική γλώσσα.

Φύσηξε βαρδάρης...

Είναι κρύος,ψυχρός,παγωμένος και φέρνει μαζί του κάτι από χιόνι και πάγο.Όταν φυσάει κάνει το πρόσωπό μας να τσούζει κι εμάς να τυλίγουμε όλο και πιο σφιχτά τα παλτό γύρω από το σώμα μας.Στη Θεσσαλονίκη τον ξέρουμε καλά...Ο βαρδάρης.Αυτός ο βοριάς,που σε κάνει να καταλάβεις,τι πάει να πει ψύχος.

Δεν είναι νοτιάς.Γλυκός και μαλακός να φέρνει μαζί του βροχούλες και νοτισμένα μερόνυχτα.Να απλώνει μια τρεμουλιαστή ομίχλη πάνω από την πόλη,τόσο μελαγχολική που σε κάνει να θες να κλάψεις.

Ο βαρδάρης είναι σκληρός και δε σου χαρίζεται.

Όταν όμως φυσάει στην πόλη τότε μπορείς να συναντήσεις την πιο καθαρή ατμόσφαιρα.Αν κοιτάξεις προς τη θάλασσα θα μπορέσεις να δεις ως και το κυματάκι και η διαύγεια του αέρα θ' αφήσει το μάτι σου να φτάσει ως απέναντι στις βουνοκορφές της Πιερίας.

via

Σκέφτομαι,πως ένα βαρδάρη χρειαζόμαστε και στη ζωή μας κάποιες φορές.Αν θέλουμε να διώξουμε κάτι που μας βασανίζει και σαν το καυσαέριο κάνει αποπνικτική τη ζωή μας τότε πρέπει ν' αφήσουμε έναν τέτοιο αέρα να φυσήξει και να τα ξεδιαλύνει όλα.

Σίγουρα θα μας πονέσει,θα μας ταλαιπωρήσει ίσως και να μας παγώσει.Να παγώσει κάθε συναίσθημα μέσα μας.Και μπορεί και να φοβηθούμε το τσουχτερό κρύο και ν' αποζητήσουμε την γλύκα και την ζέστη του νοτιά.

Υπάρχουν καταστάσεις,που τις αφήνουμε και μεγεθύνονται και συσσωρεύονται και μας πνίγουν ασφυκτικά σαν τα καυσαέρια των αυτοκινήτων.Αν εμείς-σαν το νοτιά συνεχίσουμε ν' αδρανούμε και απλά αναπνέουμε τον ίδιο και τον ίδιο αέρα,ίσως να είμαστε φαινομενικά ήρεμοι όμως ο αέρας μας δε θα ανανεωθεί ποτέ.

Όταν πάρουμε τη μεγάλη (δύσκολη πιθανώς) απόφαση να διώξουμε όλα όσα μας απασχολούν είναι βέβαιο,πως θα πονέσουμε.Ακόμα κι αυτό που σε βασανίζει δεν το αποχωρίζεσαι εύκολα.Δε θες όμως να το αφήνεις να χρονίζει.Και τότε θα αφήσεις το βαρδάρη να φυσήξει και θα κρυώσεις πολύ.Θα τυλιχτείς με δυο παλτό και θα το μετανιώσεις ίσως για λίγο.Για δες όμως λίγο μετά.Ο αέρας θα 'ναι καθαρός και διαυγής.Θα λάμπει κι εσύ θα μπορείς να δεις όσο μακριά θες.Τίποτα δε θα 'ναι πια τυλιγμένο σε ομίχλη και τίποτα δε θα κρύβεται πίσω από σύννεφα καυσαερίων.Φύσηξε βαρδάρης στη ζωή μας...

You are the dancing queen!

Τελικά είμαστε γκρινιάρικα όντα οι άνθρωποι.Ε,δεν είμαστε;

Γκρινιάζουμε που θα ξυπνήσουμε νωρίς το πρωί για τη δουλειά,που δεν έχουμε τόσα λεφτά,όσα χρειάζονται για να ξεσηκώσουμε ένα εμπορικό κέντρο,που δε μας κάθισε το ''πολλά υποσχόμενο'' ειδύλλιο,που η ζυγαριά μας δείχνει τρία-τέσσερα κιλά παραπάνω (μπορεί και περισσότερα),που δε μας πέτυχε το φαγητό και με κόπο θα το κατεβάσουμε στο στομαχάκι μας και για χίλια δυο άλλα.Ψεγάδια,που εντοπίζουμε παντού μα παντού και τα κάνουμε να φαίνονται τόσο επικίνδυνα τερατώδη στο μυαλό μας και ικανά να μας επηρεάσουν την ψυχολογία με το χειρότερο τρόπο.

Τέσσερα χρόνια...

Αυτές τις ημέρες βλέποντας πολλούς πρωτοετείς φοιτητές να έχουν πλέον γεμίσει τους δρόμους,τις πλατείες,τα λεωφορεία και τις καφετέριες της Θεσσαλονίκης προσπαθώ να θυμηθώ την πρώτη μου μέρα στο πανεπιστήμιο.Κι ειλικρινά μου φαίνεται σαν να είναι χθες!Θα ακουστεί τραβηγμένο,αλλά μπορώ να θυμηθώ ακριβώς ακόμα και τα ρούχα,που φόρεσα εκείνη τη μέρα.

Εντάξει ήμουν εντελώς χαμένη.Απολύτως χαμένη και φυσικά απίστευτα ψαρωμένη.

οι παλάμες,που καίνε...

Τον κοιτούσε.Απλά τον κοιτούσε.Ήταν λίγα εκατοστά μακριά της και απλά τον κοιτούσε.Αυτό ήταν που την σκότωνε.Που ήταν κοντά της και ταυτόχρονα μακριά της.Τώρα καταλάβαινε αυτό το ''μου λείπεις κι ας είσαι δίπλα μου...''Συμβαίνει!Ναι,τελικά συμβαίνει!

Συνέχιζε απλά να τον κοιτάει.Που και που μιλούσε σαν υπνωτισμένη.Το 'ξερε ότι θα φαινόταν αυτό κι ευχόταν οι υπόλοιποι της παρέας να μην το καταλάβουν.

Τα μάτια της έκαναν βόλτα στο πρόσωπό του.Κοιτούσε τα μάτια του...Μα τι χρώμα είναι;Αυτή που παίζει τόσο καλά με τις λέξεις,τώρα δε μπορεί να βρει μια περιγραφή,ένα χρώμα μόνο να περιγράψει τούτα τα μάτια.

Γι' αυτό συνεχίζει και κοιτάει...για να βρει τις λέξεις!

Κοιτάει και σκέφτεται,σκέφτεται και αρχίζει να ζεσταίνεται...Όχι...δε ζεσταίνεται,βράζει!Σαν νερό στους εκατό βαθμούς κελσίου...''Πρέπει να 'χω πυρετό...''Είναι σίγουρη!Έχει πυρετό...39,40...ποιος ξέρει;

Έχει πυρετό και λιώνει.Το νιώθει τώρα.Νιώθει τα κύτταρα του κορμιού της,που λιώνουν και κυλάνε,από το λαιμό της,την πλάτη,τα χέρια της.Κάνει να τα πιάσει,αλλά αυτά κυλάνε κάτω στον πεζόδρομο,μπαίνουν ανάμεσα στους αρμούς στις πλάκες και κυλάνε...

Αρχίζουν τώρα να εξατμίζονται.Εξατμίζονται και ανεβαίνουν ψηλά.Πιο ψηλά.Και φτιάχνουν ένα συννεφάκι πάνω από το κεφάλι της.Βρέχει τώρα το συννεφάκι.Βρέχει πόθο.Την λούζει,την καταβρέχει από πάνω ως κάτω.

Κι αυτή απλά συνεχίζει και τον κοιτάει.Ακουμπάει τότε το χέρι της στο γόνατο του.Η παλάμη της καμπυλώνει.Καίνε τώρα οι παλάμες της.Τσουρουφλάνε.Μα πραγματικά;Μπορεί ένα άγγιγμα να σε κάψει;Μπορεί.Κοιτάζει τώρα τις παλάμες της.Έχουν εγκαύματα.Κάηκαν.Κάηκε κι εκείνη.

The collector's gift!

Τα υποτιμάμε κάπως οι ενήλικες τα παραμύθια.Από τότε,που αρχίζει να χάνεται σιγά-σιγά η παιδική αθωότητα χάνονται κι αυτά από τη ζωή μας.Κι όμως τα παραμύθια πολλές φορές κρύβουν νοήματα βαθιά ή και απλά ακόμη,που ίσως τα θεωρούμε αυτονόητα αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουμε καθίσει και πολύ να τα σκεφτούμε.Γιατί ο ενήλικας πάντα θεωρεί,πως ό,τι απευθύνεται στα παιδιά είναι απλοϊκό και ενίοτε ούτε καν αξιόλογο προς θέαση ή ανάγνωση.

η τηλεόραση πάει πανεπιστήμιο!

Ξεκινάει νέα σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά σε λίγες μέρες.Η γειτονιά μου έχει ήδη κατακλυστεί από φοιτητές,που ψάχνουν να βρουν το ''παλατάκι''.Γιατί όσο μικρό και όσο στενάχωρο και να 'ναι το φοιτητικό σπίτι,για τον ίδιο το φοιτητή είναι και θα είναι για πάντα το ωραιότερο σπίτι,που έχει ζήσει!Ξεκινάνε τώρα λοιπόν τα ωραία!Τα πολύ πολύ ωραία για την ακρίβεια!Και γι' αυτό τα φοιτητικά χρόνια αποτυπώθηκαν και στην τηλεόραση.Πέρυσι τέτοιο καιρό είχα γράψει αυτό το κείμενο για ένα φοιτητικό περιοδικό.Εν τέλει δε δημοσιεύθηκε,αλλά το είχα τόσο λατρέψει,που δε θα μπορούσα να μην το δημοσιεύσω στο blog!

εντός κι εκτός τροχιάς...

Διαβάζω,ότι τέθηκαν σε λάθος τροχιά δυο δορυφόροι και γυρίζουν τώρα σε λημέρια,που δε θα έπρεπε.Για αλλού ξεκίνησαν,άλλο δρόμο έπρεπε να πάρουν,αλλά ο προορισμός χάθηκε,έσβησε στην απεραντοσύνη του διαστήματος.

Ήταν προγραμματισμένοι,να πάνε ν’ ανταμώσουν την τροχιά τους.

Ο δορυφόρος και η τροχιά του-βαθιά ερωτευμένοι και εξαρτημένοι.Πώς θα υπάρξουν ο ένας χωρίς τον άλλον;Πώς θα αποκτήσουν λόγο ύπαρξης,αν δεν ανταμωθούν;

Και το πάλεψαν πολύ.Το ήθελαν πολύ.Η τροχιά περίμενε το δορυφόρο της να έρθει κοντά της,τον λάτρευε κι ήθελε να τον νιώσει πάνω στις γραμμές της.Κι ο δορυφόρος πετούσε με ταχύτητα φωτός προς το μέρος της,γεμάτος ανυπομονησία.

Κι ύστερα έτσι ξαφνικά,ίσως και όχι ξαφνικά η τροχιά κάπου θα χάθηκε για λίγο,ο δορυφόρος κάπου πήρε άλλο διαστημικό μονοπάτι.Η τροχιά κόντεψε να σκάσει και να γίνει σκόνη διαστημική.Ο δορυφόρος σκέφτηκε να γυρίσει στη γη και να μείνει εκεί.

Μα τόσο εύκολα είπαν θα τα παρατήσουμε;Το διάστημα είναι απέραντο κι ίσως να μην είναι εύκολο ν’ ανατωμωθείς,όμως θα βρούμε τους χάρτες των πλανητών και θα μάθουμε τα μονοπάτια τα γαλαξιακά και τα σοκάκια τα αστρένια.Θα ψάξουμε καλύτερα να τον βρούμε το δρόμο και ν’ ανταμωθούμε.Εγώ η τροχιά-εσύ ο δορυφόρος.