Κάνε το σωστό

Can't stand it...can't stand the heat

 Ζέστη, πολλή ζέστη. Καύσωνας. Νέοι και νέες που παίζουν με το νερό των πυροσβεστικών κρουνών, τρεις φίλοι που αράζουν (και σχολιάζουν) κάτω από μια μικρή ομπρέλα, παιδιά που τρέχουν να απολαύσουν μια γρανίτα, ένας ηλικιωμένος που κατεβάζει τις μπύρες τη μία μετά την άλλη. Ένα εικοσιτετράωρο στο Μπέντφορντ Στάιβεσαντ του Μπρούκλιν-μια από τις πιο κακόφημες περιοχές της Νέας Υόρκης-μέσα από τη ματιά του αφροαμερικανού ηθοποιού και σκηνοθέτη Spike Lee σε μια ταινία που καατάσσεται στα καλύτερα αμερικάνικα φιλμ όλων των εποχών και έχει θεωρηθεί ως ιδιαίτερα σημαντική πολιτισμικά από την ίδια τη Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου. 

  Do the right thing, προτρέπει ο τίτλος της ταινίας. Κάνε το σωστό. Ποιο είναι το σωστό, ο Lee δε μας το λέει. Μάλλον αφήνει εμάς να αποφασίσουμε εκεί προς το τέλος της ταινίας, όταν πια η ζέστη κορυφώνεται και μαζί και τα πάθη σ' αυτό το οικοδομικό τετράγωνο του Μπρούκλιν καταλήγοντας σε μια κορύφωση που σε κάνει κρατάς την ανάσα σου.

  Εκεί λοιπόν, στο Μπέντοφορν Στάιβεσαντ, μια πολυφυλετική γειτονιά, σε μια ιδιαίτερα ζεστή μέρα, κάθε προκάλυμμα του φυλετικού ρατσισμού και των στερεοτύπων δεν αντέχει και λιώνει. Η πλοκή διαδραματίζεται ανάμεσα σε πλήθος χαρακτήρων που ο καθένας κάτι προσφέρει-κανείς ρόλος δε φαίνεται να 'ναι άσκοπος, καμία προσωπική ιστορία δε μας αφήνει με την απορία της ύπαρξής της. Τρεις όμως είναι οι τόποι-σημεία αναφοράς. Ο ραδιοφωνικός σταθμός We Love Radio, το παντοπωλείο του ζευγαριού από την Κορέα και η πιτσαρία του ιταλοαμερικανού Σαλ, την οποία βρίσκουμε πια στο τέλος του φιλμ να 'ναι απλά αποκαΐδια. 

''Εδώ δε χωράνε οπαδικά''

H νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη, γνωστού από την Πολίτικη Κουζίνα, φέρει για τίτλο μια χρονολογία,1968 και μας ταξιδεύει πενήντα χρόνια πίσω στην Ελλάδα της δεκαετίας του '60 για ν' αφηγηθεί ένα σπουδαίο αθλητικό γεγονός, τη νίκη της μπασκετικής ΑΕΚ επί της Σλάβια Πράγας και την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης. Ήταν 4 Απριλίου του 1968, όταν το Καλλιμάρμαρο στάδιο γέμισε με 80.000 κόσμο, για να υποστηρίξουν την Ένωση, αν και λέγεται ανεπίσημα ότι το πλήθος ήταν μεγαλύτερο.

Ίσως για όλους όσοι δεν υποστηρίζουν ή δε συνδέονται με κάποιον τρόπο με την ομάδα της ΑΕΚ να φαίνεται σα μια ταινία αδιάφορη. Για τους φανατικούς δε άλλων ομάδων ήταν μια αφορμή για να εκφράσουν για ακόμη μια φορά τη στενομυαλιά τους απειλώντας ιδιοκτήτες κινηματογράφων πως εάν προβάλλουν την ταινία θα τους βρούνε μπροστά τους.

Ε καλά...δε με σινεπήρες!

Έπεσε στο μάτι μου και λέω δε μπορεί, όχι δε γίνεται, δεν είναι δυνατόν! Mα τελικά είναι... Ναι, αυτό το Φεβρουάριο θα κατακλυστούμε και πάλι από ερωτισμό της πλάκας, στερεοτυπικά κλισέ και δαγκωμένα χείλη. Πάλι θα βλέπουμε παντού το σποτάκι με το ζεύγος που θα προσπαθεί να πείσει για παθιασμένο, αλλά θα το υποστούμε κι αυτό το μαρτύριο. Και τώρα που το συνειδητοποιώ δεν έχω αναφερθεί καν στο όνομα της ταινίας, αλλά δε χρειάζεται θα 'χετε καταλάβει. Το hint με τα δαγκωμένα χείλη φτάνει από μόνο του, γιατί εξάλλου ήταν και το μόνο που έκανε η πρωταγωνίστρια. Δαγκωνόταν. Της είπαν ότι είναι σέξι και λέει τώρα που βρήκαμε πιπέρι ας βάλουμε και στα λάχανα. 

Το Φεβρουάριο λοιπόν θα προβληθούν οι Πενήντα πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι. Προετοιμαστείτε! Αυτό το πενήντα πιο σκοτεινές μου κάνει πολύ άγριο και πρόστυχο. Τσουτσουριάσαμε!

Αυτή η νύχτα μένει;

Αυτή η νύχτα μένει. Απομένει δηλαδή; Ή μήπως παραμένει ως ξεχωριστή κι ιδιαίτερη, αλλιώτικη από τις άλλες νύχτες στη σκέψη μας και στη συνείδησή μας;
Το πρώτο δίνει την αίσθηση του επικείμενου τέλους. Το δεύτερο την ιδέα του σημαντικού, αυτού που για κάποιο λόγο μας σημάδεψε.
Τι ισχύει απ' τα δύο, τι ενσαρκώνει τελικά αυτή η νύχτα που ''μένει'' δεν έχει και πολλή σημασία. Κάθετι διπλής ανάγνωσης είναι πιο μυστηριώδες και ιντριγκαδόρικο και επιδέχεται την ερμηνεία που εμείς θα του δώσουμε. Αυτή, που ασυναίσθητα ίσως επιλέγουμε.

via greekbooks

Τα σκεφτόμουν όλα τούτα παρακολουθώντας ακόμη μια φορά την ταινία του Παναγιωτόπουλου. Αυτή η νύχτα μένει. Τελεία και δεν έχει παρακάτω. Το παρακάτω το συμπληρώνουμε εμείς. Αν είσαι στα χωρίσματα θα δανειστείς το λαϊκό άσμα και θα πεις ''αυτή η νύχτα μένει που θα μαστε μαζί...''. Μπορεί και να χορέψεις για να κυλήσει η πίκρα μέσα από τα βήματα και να φύγει μακριά.
Έτσι και στο φιλμ του Παναγιωτόπουλου. Δύο νέοι προσπαθούν να συμπληρώσουν αυτό το κάτι που λείπει από τη ζωή τους. Έχει τα όνειρά του ο καθένας. Μα αδυσώπητες οι εποχές κι έπειτα είναι και ο έρωτας, ''ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν δυο άνθρωποι'' όπως έχει γράψει κι ο Λειβαδίτης.

Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου

Το 1985 ο Woody Allen σκηνοθετεί το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου. Μια ταινία που έχει μέσα της μια ακόμη ταινία, κάτι σα μια μπάμπουσκα. O Allen φέρνει αντιμέτωπες τη φαντασία με την πραγματικότητα, το παραμύθι με την άχαρη καθημερινότητα. 

Στα χρόνια της οικονομικής ύφεσης του Μεσοπολέμου η Σεσίλια, μια φτωχή σερβιτόρα στο Νιου Τζερσι παντρεμένη μ' έναν αλκοολικό σύζυγο που της τρώει τα λεφτά στα ζάρια, περνά τον ελεύθερο της χρόνο και ξεχνάει τις έγνοιες της στο σινεμά. Κάθε απόγευμα βρίσκεται εκεί και παρακολουθεί το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου, γοητευμένη και μαγεμένη από τη ζωή που διαδραματίζεται στο σελιλόιντ. Την πέμπτη φορά όμως που θα βρεθεί εκεί, ο Τομ Μπάξτερ, ένας από τους ήρωες της ταινίας- αρχαιολόγος, ποιητής και εξερευνητής όπως του αρέσει να συστήνεται- απλά κάνει ένα βήμα έξω από την οθόνη και αρπάζει τη Σεσίλια ερωτευμένος και τρελαμένος, με τους υπόλοιπους ρόλους να κοιτάνε εμβρόντητοι.

Η Σεσίλια βρίσκεται πια με τον ήρωα που έβλεπε απλά στο πανί. Ξαφνιασμένη, αφήνεται να ζήσει το όνειρο και έναν έρωτα κινηματογραφικό. Μα ναι! Είναι πραγματικά αυτό που λέμε κινηματογραφικός έρωτας. Κάπου εκεί εμφανίζεται και ο ηθοποιός που ενσαρκώνει τον ήρωα της ταινίας Τομ Μπάξτερ, φοβούμενος μη γίνουν τίποτα παρεξηγήσεις εξαιτίας του σωσία του που κυκλοφορεί ελεύθερος (και ερωτευμένος να μην ξεχνάμε!). 

Κι από το ύψωμα σαν βγεις...

Τίτλος:Ύψωμα 33

Έτος:1998

Διάρκεια:40'

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κουτσαμπασιάκος

Καλοκαίρι στα ντουζένια του, ζέστη κι ένας ήλιος να μην σ' αφήνει να σκεφτείς όπως πρέπει, να σκεφτείς αυτά που πρέπει. Ίσως μάλιστα και να σου προκαλεί ψευδαισθήσεις σα δυνατό ναρκωτικό. Ή μπορεί πάλι και να μην είναι ο ήλιος, αλλά κάτι άλλο που σου ξυπνά τη φαντασία και αλωνίζει στο μυαλό σου.

Κι αν δεν είναι η φαντασία σου; Αυτό που δεν προκαλείται από τη φαντασία σου, ανήκει σίγουρα στην πραγματικότητα;

Στο Ύψωμα 33 η μόνη βέβαιη πραγματικότητα είναι η ρουτίνα της θητείας. Για άλλους η ρουτίνα αυτή διακόπτεται από μια έφοδο, για άλλους βρίσκεται στα όρια με την τρέλα. Για όλους όμως είναι βαμμένη στο χακί και εγκαταστημένη σ' ένα ακριτικό νησί, απομονωμένη.

Ένας νεαρός φαντάρος κοντράρεται μ' ένα δόκιμο κι αυτή τους η σχέση ένα βράδυ, μεσούσης μιας καταιγίδας φτάνει στα άκρα. Και κάθε τι που φτάνει στα άκρα και δεν πάει παραπέρα συνήθως αποκαλύπτεται ως το κόκκαλο.

The basketball diaries

Πολύ πριν ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο υποδυθεί τον Hugh Glass στο Revenant, είχε ενσαρκώσει τον Jim Carroll στο The basketball diaries. Στα ελληνικά αν το ψάξετε θα βρείτε την ταινία με το όνομα ''Το τέλος της αθωότητας''.Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είναι ο λόγος που δίνεις αυτόν τον τίτλο σε μια ταινία που πραγματεύεται το θέμα της εξάρτησης από τα ναρκωτικά.Εμένα χωρίς να ξέρω την υπόθεση θα με παρέπεμπε περισσότερο σε ταινία τύπου "βρετανική ύπαιθρος του 19ου αιώνα όπου η ηρωίδα ερωτεύεται απελπισμένα τον άντρα της αδερφής της''. 

Το Basketball diaries όμως είναι μια αληθινή ιστορία. Η ιστορία του Jim Carroll, ποιητή και μουσικού όπως την αποτύπωσε αυτοβιογραφικά ο ίδιος. Και σαν αυτοβιογραφικό έργο κάνει αυτό που πρέπει.Δε χρυσώνει το χάπι κανενός. Είναι ωμό όσο πρέπει και αληθινό όσο δε γίνεται άλλο.

Να ακούτε τους φίλους σας... (ή αλλιώς μια cineανάρτηση)

Θα ξεκινήσω το άρθρο λέγοντας κατ' αρχάς, πως πρέπει να ακούμε τους φίλους μας. Και την ταινία που είδα σήμερα μου την πρότεινε ο φίλος μου ο Δημήτρης (παλιότερα μου είχε προτείνει και το ''Ασ περιμένουν οι γυναίκες'') και γι' αυτό πρέπει να του πω και δημοσίως μπράβο που το 'χει ψάξει το θέμα. 

Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει την τύχη του προφήτη που δε μπορεί να στεριώσει στον τόπο του. Εξάλλου πιστεύω, πως πολλές φορές εκστασιαζόμαστε με κάτι ξένο, απλά και μόνο γιατί είναι ξένο και δε φέρει το ''made in greece''. Ευτυχώς υπάρχουν και δημιουργοί που έχουν καταφέρει να ξεφύγουν απ' αυτή τη μιζέρια και κάνουν τέχνη  όχι απ' αυτή που λέμε ''α..και τι ήθελε τώρα να πει ο ποιητής;'' και απλά κοιταζόμαστε απορημένοι, αλλά απ' αυτή που θες να έχεις απέναντί σου δυο-τρεις φίλους και να αναλύεις με τις ώρες, να συζητάς και να προβληματίζεσαι πραγματικά.

''Όλα είναι δρόμος'' λοιπόν του Παντελή Βούλγαρη. Εγώ πριν απ' αυτή είχα δει (καμια δεκαριά φορές) μόνο τις Νύφες του. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια σπονδυλωτή ταινία, με τρεις ιστορίες. Τρεις άντρες πρωταγωνιστές, τρεις ρόλοι που με κάποιο τρόπο ξεπερνάνε τα δικά τους προσωπικά όρια.

Το κορίτσι με το σκουλαρίκι

Ποιο είναι αυτό το κορίτσι;
Και γιατί κοιτάζει έτσι;

Το κορίτσι με το σκουλαρίκι, ένας από τους διασημότερους πίνακες του Βερμέερ ήταν πάντα από τους αγαπημένους μου.Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Απλώς μου άρεσε η αίσθηση που μου άφηνε όταν τον κοιτούσα.

Αυτό το βλέμμα του κοριτσιού.

Κινηματογραφικά...και άλλα

Μέσα στον χαμό των ημερών είπα κι εγώ να κάνω μια απόλυτα mainstream κίνηση, όντας κορασίδα και να πάω να δω τις πολυδιαφημισμένες ‘’Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι’’.Αγοράσαμε τα εισιτήρια κάποιες μέρες πριν γιατί διαφορετικά δεν υπήρχε περίπτωση να βρούμε ούτε μια θεσούλα στην άκρη της αίθουσας και περιμέναμε υπομονετικά τη ‘’μεγάλη στιγμή’’

Να πω την αλήθεια δεν ανυπομονούσα ιδιαίτερα να το δω σε αντίθεση με φίλες,γνωστές και την αδερφή μου που ανυπομονούσαν.Είχαν διαβάσει το βιβλίο και όπως καταλαβαίνετε είχαν ανεβάσει το πήχη ‘’ψηλά’’.(Ή χαμηλά…)Τέλος πάντων εγώ το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει γιατί δε μου φαίνεται του γούστου μου και από λογοτεχνικής άποψης δεν πρέπει να είναι κάτι ιδιαίτερο,αλλά δεν το έχω διαβάσει,άρα δεν έχω δικαίωμα να μιλήσω.Γα το βιβλίο.Γιατί την ταινία την είδα άρα και θα καταθέσω την άποψη μου χωρίς φόβο και πάθος που λένε.

The collector's gift!

Τα υποτιμάμε κάπως οι ενήλικες τα παραμύθια.Από τότε,που αρχίζει να χάνεται σιγά-σιγά η παιδική αθωότητα χάνονται κι αυτά από τη ζωή μας.Κι όμως τα παραμύθια πολλές φορές κρύβουν νοήματα βαθιά ή και απλά ακόμη,που ίσως τα θεωρούμε αυτονόητα αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουμε καθίσει και πολύ να τα σκεφτούμε.Γιατί ο ενήλικας πάντα θεωρεί,πως ό,τι απευθύνεται στα παιδιά είναι απλοϊκό και ενίοτε ούτε καν αξιόλογο προς θέαση ή ανάγνωση.

Goodbye? (#about movies)

Μ’ αρέσει,να βλέπω ταινίες,που όχι μόνο θα με κάνουν να περάσω καλά,θα με ψυχαγωγήσουν,αλλά παράλληλα θα με προβληματίσουν και θα με κάνουν,να σκεφτώ ακόμα παραπέρα.Και ναι το παραδέχομαι,γέλασα πολύ όταν είδα τα ομολογουμένως ‘’κάφρικα’’ American Pie,οι ταινίες όμως,που άγγιξαν την ψυχή μου είναι άλλες.

Μέσα σ’ αυτές είναι και μια ταινία του 2003,που εγώ όμως παρακολούθησα τώρα,το Goodbye Lenin!,του Wolfgang Becker.

Ο επίμονος κηπουρός

Υπάρχουν ταινίες για τις οποίες θα πούμε ‘’με έκανε και έκλαψα’’ ή ‘’γέλασα με την καρδιά μου’’ κι ίσως για άλλες να νιώσουμε κάτι ακόμα πιο δυνατό,ότι μας συγκλόνισαν.Με συγκλόνισε και η ταινία,που είδα πριν λίγες μέρες ‘’Ο επίμονος κηπουρός’’

Η υπόθεση της ταινίας: Η Τέσα, οικολόγος ακτιβίστρια και σύζυγος ενός φιλήσυχου Βρετανού διπλωμάτη στο Ναϊρόμπι, βρίσκεται δολοφονημένη μαζί με έναν Αφρικανό γιατρό. Ο σύζυγός της Τζάστιν -προς έκπληξη όλων- ξεκινά μια προσωπική οδύσσεια για να αποκαλύψει την αλήθεια γύρω από το θάνατο της γυναίκας του, κάτι που τον οδηγεί σε επικίνδυνες αποκαλύψεις για τη δραστηριότητα των φαρμακοβιομηχανιών στη Μαύρη Ήπειρο. Από το ομώνυμο βιβλίο του Τζον Λε Καρέ.[via]