Κάνε το σωστό

Can't stand it...can't stand the heat

 Ζέστη, πολλή ζέστη. Καύσωνας. Νέοι και νέες που παίζουν με το νερό των πυροσβεστικών κρουνών, τρεις φίλοι που αράζουν (και σχολιάζουν) κάτω από μια μικρή ομπρέλα, παιδιά που τρέχουν να απολαύσουν μια γρανίτα, ένας ηλικιωμένος που κατεβάζει τις μπύρες τη μία μετά την άλλη. Ένα εικοσιτετράωρο στο Μπέντφορντ Στάιβεσαντ του Μπρούκλιν-μια από τις πιο κακόφημες περιοχές της Νέας Υόρκης-μέσα από τη ματιά του αφροαμερικανού ηθοποιού και σκηνοθέτη Spike Lee σε μια ταινία που καατάσσεται στα καλύτερα αμερικάνικα φιλμ όλων των εποχών και έχει θεωρηθεί ως ιδιαίτερα σημαντική πολιτισμικά από την ίδια τη Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου. 

  Do the right thing, προτρέπει ο τίτλος της ταινίας. Κάνε το σωστό. Ποιο είναι το σωστό, ο Lee δε μας το λέει. Μάλλον αφήνει εμάς να αποφασίσουμε εκεί προς το τέλος της ταινίας, όταν πια η ζέστη κορυφώνεται και μαζί και τα πάθη σ' αυτό το οικοδομικό τετράγωνο του Μπρούκλιν καταλήγοντας σε μια κορύφωση που σε κάνει κρατάς την ανάσα σου.

  Εκεί λοιπόν, στο Μπέντοφορν Στάιβεσαντ, μια πολυφυλετική γειτονιά, σε μια ιδιαίτερα ζεστή μέρα, κάθε προκάλυμμα του φυλετικού ρατσισμού και των στερεοτύπων δεν αντέχει και λιώνει. Η πλοκή διαδραματίζεται ανάμεσα σε πλήθος χαρακτήρων που ο καθένας κάτι προσφέρει-κανείς ρόλος δε φαίνεται να 'ναι άσκοπος, καμία προσωπική ιστορία δε μας αφήνει με την απορία της ύπαρξής της. Τρεις όμως είναι οι τόποι-σημεία αναφοράς. Ο ραδιοφωνικός σταθμός We Love Radio, το παντοπωλείο του ζευγαριού από την Κορέα και η πιτσαρία του ιταλοαμερικανού Σαλ, την οποία βρίσκουμε πια στο τέλος του φιλμ να 'ναι απλά αποκαΐδια. 

Αρχίζει το ματς

Ο λόγος περί ποδοσφαίρου και συγκεκριμένα περί ομάδων ποδοσφαίρου. Στην Ελλάδα λένε το αγαπάμε το άθλημα. Δε θα 'λεγα ακριβώς ότι το αγαπάμε, μάλλον η ''αγάπη'' μας παρασιτεί πλάι στο παρηκμασμένο και ξεπεσμένο πρωτάθλημα. Το πρωτάθλημα που κάθε χρόνο βουλιάζει κι ακόμα περισσότερα στη βρόμα και τη λάσπη.

Αναρωτιόμουν και έχει τύχει να συζητήσω και με φίλους για ποιο λόγο υποστηρίζουμε κάποια συγκεκριμένη ομάδα. Γιατί να χαιρόμαστε επειδή ''σήμερα κερδίσαμε'' και να κατεβάζουμε τα μούτρα γιατί ''παίξαμε άθλια και μας έστησαν στον τοίχο''; Από πού πηγάζει αυτό το α' πληθυντικό;

Οι λόγοι μπορεί να 'ναι ίδιοι μ' αυτούς που κάνουν κάποιους να ακολουθούν ένα πολιτικό κόμμα. Η οικογενειακή παράδοση και κάποιο συναισθηματικό δέσιμο με την ομάδα. Tην υποστήριζε ο παππούς, μετά ο μπαμπάς, την υποστηρίζω κι εγώ και κάπως έτσι προχωράει το πράγμα. Βέβαια στο να υποστηρίζεις τυφλά μια ομάδα επειδή το έκαναν και οι πρόγονοί σου δεν υπάρχει και κάτι τραγικά κακό, όσο το να εφαρμόζεις την ίδια τακτική σ' ένα κόμμα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Μελτέμι και φεγγάρι

Οι τελευταίες μέρες του Ιουλίου πέρασαν όμορφα, χωρίς καν να το καταλάβω πώς,σ' ένα υπέροχο καταπράσινο νησί, τη Σκόπελο που δεν την είχα δει παρά φευγαλέα στο παρελθόν. Αλλά όπως τους ανθρώπους, έτσι κι έναν τόπο για να τον γνωρίσεις πρέπει να τον ζήσεις αρκετά, να μάθεις για 'κεινες τις κρυφές γωνιές που δε μπορείς με την πρώτη ματιά να τις ανακαλύψεις, για εκείνες τις παραλίες τις καλά κρυμμένες, αλλά και τις άλλες με τον κόσμο που συρρέει κατά εκατοντάδες-κάτι θα ξέρουν για να πηγαίνουν εκεί-και για τις όμορφες βόλτες που σου προσφέρει η προκυμαία με αυτόν το ανεπαίσθητα ανατριχιαστικό παφλασμό από το κύμα, που μπορεί να γίνει νανούρισμα ή και ερωτική μελωδία ακόμα. Κι έτσι έζησα για λίγες μέρες σ' έναν τόπο που τον γνώρισα πολύ καλύτερα από εκείνες τις λίγες ώρες που τον είχα αντικρίσει τις προηγούμενες φορές και λέω πως μάλλον θέλω να τον γνωρίσω ακόμα παραπάνω. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, καθόλου τυχαία δεν το σκέφτομαι αυτό.

θέα στη χώρα της Σκοπέλου

Ναρκωτικά στο Αριστοτέλειο

Βρισκόμουν στο δεύτερο έτος, όταν στα πλαίσια ενός μαθήματος ποινικού δικαίου επισκεφθήκαμε το ΚΕΘΕΑ Ιθάκη. Και μπορώ να πω πως ήταν από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έχω ποτέ ζήσει και σίγουρα από τις πιο αξιόλογες στα χρόνια του πανεπιστημίου. Συναντήσαμε ανθρώπους αγωνιστές, που πάλευαν με όλη τους την ψυχή όχι μόνο να ξεφύγουν από την εξάρτηση αλλά και να αποκτήσουν τις βάσεις για την κοινωνικοποίησή τους, όταν πια θα έβγαιναν από το κέντρο. Θυμάμαι που κάποιος τους ρώτησε ''γιατί;''.Γιατί ξεκίνησαν τη χρήση ναρκωτικών, ποια ήταν αρχή αυτού του νήματος; Και τα δύο παιδιά που μας ξεναγούσαν μας άνοιξαν την καρδιά τους και είχαν να μας αφηγηθούν σκληρές ιστορίες οικογενειακής εγκατάλειψης. Δεν ήταν οι ''αλήτες'', όπως του χαρακτηρίζει η κοινωνία, ήταν παιδιά πικραμένα και πονεμένα, που δε μπόρεσαν να διαχειριστούν σωστά τα προσωπικά τους βιώματα.

Πάσχα του 2001

Νικηφόρος Λύτρας, Το ωόν του Πάσχα (1874-1875)

Ήταν Πάσχα. Του 2001 νομίζω κι ήμουνα εννιά. Τότε ακόμη καθόμουν τα βράδια της Μεγάλης Εβδομάδας με την αδερφή μου και παρακολουθούσαμε τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, όπως έχει συμβεί με γενιές και γενιές. Είχαμε μια μικρή, ασπρόμαυρη τηλεόραση που έπιανε σήμα με δική της κεραία, δώρο στο γάμο των γονιών μου κι εκεί παρακολουθούσαμε τα πάντα.

Ο μισθός δεν είναι χάρη

Η δεκαετία των twenties που διανύω και η γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα (αυτό δε νομίζω ότι επιδέχεται περαιτέρω σχολιασμού) με φέρνουν πολλές φορές στη θέση να συζητάω με συνομηλίκους μου για το επαγγελματικό μέλλον του καθενός μας. Άλλοι μπορεί να έχουν σταθεί πιο τυχεροί, άλλοι όχι. Το δεδομένο είναι πως η κατάσταση είναι όντως δυσάρεστη, πιο δυσάρεστες όμως είναι διάφορες απόψεις που ακούω. Απόψεις που σε τελική ανάλυση είναι τρομακτικές και επικίνδυνες.Και θα εξηγηθώ αμέσως τώρα.

Αυτή η νύχτα μένει;

Αυτή η νύχτα μένει. Απομένει δηλαδή; Ή μήπως παραμένει ως ξεχωριστή κι ιδιαίτερη, αλλιώτικη από τις άλλες νύχτες στη σκέψη μας και στη συνείδησή μας;
Το πρώτο δίνει την αίσθηση του επικείμενου τέλους. Το δεύτερο την ιδέα του σημαντικού, αυτού που για κάποιο λόγο μας σημάδεψε.
Τι ισχύει απ' τα δύο, τι ενσαρκώνει τελικά αυτή η νύχτα που ''μένει'' δεν έχει και πολλή σημασία. Κάθετι διπλής ανάγνωσης είναι πιο μυστηριώδες και ιντριγκαδόρικο και επιδέχεται την ερμηνεία που εμείς θα του δώσουμε. Αυτή, που ασυναίσθητα ίσως επιλέγουμε.

via greekbooks

Τα σκεφτόμουν όλα τούτα παρακολουθώντας ακόμη μια φορά την ταινία του Παναγιωτόπουλου. Αυτή η νύχτα μένει. Τελεία και δεν έχει παρακάτω. Το παρακάτω το συμπληρώνουμε εμείς. Αν είσαι στα χωρίσματα θα δανειστείς το λαϊκό άσμα και θα πεις ''αυτή η νύχτα μένει που θα μαστε μαζί...''. Μπορεί και να χορέψεις για να κυλήσει η πίκρα μέσα από τα βήματα και να φύγει μακριά.
Έτσι και στο φιλμ του Παναγιωτόπουλου. Δύο νέοι προσπαθούν να συμπληρώσουν αυτό το κάτι που λείπει από τη ζωή τους. Έχει τα όνειρά του ο καθένας. Μα αδυσώπητες οι εποχές κι έπειτα είναι και ο έρωτας, ''ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν δυο άνθρωποι'' όπως έχει γράψει κι ο Λειβαδίτης.

Κι αρκεί μόνο να το λένε

Στο διπλανό τραπέζι κάθονταν δυο παιδιά, ήταν γύρω στα δεκαοχτώ με δεκαεννιά. Τους έριξα μια κλεφτή ματιά. Το αγόρι ανακάτευε τον φραπέ του κοιτώντας τις κυκλικές κινήσεις που έκανε με το καλαμάκι. Το κορίτσι καθόταν με τα χέρια σταυρωμένα, σαν να ταν σε θέση άμυνας, ή μήπως επίθεσης;
Έστησα αυτί για λίγο. Το ξέρω δεν είναι ωραίο, και δεν το κάνω σχεδόν ποτέ, αλλά τώρα δε μπόρεσα.
"Και εντάξει...εμείς τώρα είμαστε μαζί...", το αγόρι σαν να άφησε μετέωρη τη φράση του.
"Εμείς βγαίνουμε'', είπε το κορίτσι προσπαθώντας να διορθώσει το αγόρι.
''Βγαίνουμε...Κι αν εγώ τώρα, εκεί πού θα πάω, κάνω κάτι με κάποια άλλη'' το αγόρι έφερε στο προσκήνιο ένα υποθετικό σενάριο μάλλον για να τρομάξει το κορίτσι, ''εντάξει όχι και κάτι πολύ σοβαρό...''. Μάλλον το ξανασκέφτηκε και είπε κάπως να στρογγυλέψει τις απειλές του.
Η απειλή όμως είναι απειλή μόνο, όταν ο άλλος την εκλαμβάνει ως τέτοια και για το κορίτσι μάλλον δεν ήταν και κάτι σοβαρό. "Αν κάνεις κάτι, ε αφού δε θα είναι και σοβαρό, όπως λες, δε θα με πειράξει καθόλου!'' Δε θα την πειράξει καθόλου! Κι η απάντηση που μάλλον περίμενε το αγόρι δεν ήρθε ποτέ.

Alkisti Jewelry*μικροί πανέμορφοι κόσμοι

Κόσμημα·από τη λέξη κόσμος. Γιατί κάθε κόσμημα είναι ένας μικρός κόσμος. Είναι μια μετουσίωση του ταλέντου του δημιουργού, ένα κομμάτι της ψυχής του. 

Έργα που προορίζονται να ομορφύνουν έναν άλλο κόσμο τώρα πια, το κόσμο των άλλων, αυτών που θα τα ακουμπήσουν στο λαιμό, στον καρπό ή στα δάχτυλά τους.

Τέτοιους μικρούς, πανέμορφους κόσμους δημιουργεί και η Άλκηστις. Κοσμήματα λεπτά, φινετσάτα, ιδιαίτερα, μοναδικά. Δημιουργίες ξεχωριστές μέσα στην απλότητά τους, σμιλεμένες στον κυκλαδίτικο αέρα.

Σημασία έχει όμως να γνωρίσουμε το δημιουργό, το μικρό μάγο που πλάθει τους μικρούς πανέμορφους κόσμους. Σήμερα μαζί μας, από την καρδιά των Κυκλάδων, η Άλκηστις.

Άλκηστις από πότε ξεκινά η αγάπη και η ενασχόλησή σου με το κόσμημα;

Από πολύ μικρή ηλικία , ξεκίνησα με χάντρες, σύρμα και πηλό. Στο δημοτικό παρακολουθούσα καλλιτεχνικά μαθήματα καλλιτεχνικής έκφρασης στη ΧΑΝΘ Θεσσαλονίκης. Στη Β και Γ λυκείου δειγμάτιζα κάτι τελείως φευγάτα κομμάτια από ύφασμα στις καθηγήτριες κ συμμαθήτριες μου, στα μαθήματα ελεύθερου και γραμμικού σχεδίου!

Δίπλα μου...

Τρίτη λυκείου πρέπει να 'μασταν. Ναι, τρίτη λυκείου σ' ένα από αυτά τα μαθήματα γενικής παιδείας που κάθεσαι και πετάς χαρτάκια με φυσοκάλαμα στο ταβάνι. Μάλλον εκείνη τη μέρα μας είχε πιάσει ένας φιλοσοφικός οίστρος γιατί σαν τώρα τη θυμάμαι τη φράση που ειπώθηκε. Την είχε πει ένας από τους συμμαθητές μου με ύφος βαθυστόχαστο "Τελικά οι ανθρώπινες σχέσεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα...'' Κι όλοι κουνήσαμε τα κεφάλια μας καταφατικά κι ίσως μέσα μας να λέγαμε ''Πω ρε! Τι είπε ο άνθρωπος!'', αλλά αρκεστήκαμε στο να επιδοκιμάσουμε λες και ξέραμε...

Δεν ξέραμε και μέσα στα επόμενα έξι χρόνια μάθαμε. Ε, ναι μάθαμε. Κι απ' την καλή κι απ' την ανάποδη. Τραβήξαμε και στο δρόμο με τα ροδοπέταλα και στον άλλον με τα κάρβουνα.

Όχι, όχι δεν είναι κείμενο κλάψας. Γιατί θα μου πεις: '' Κοπέλα μου ενηλικιώθηκες πια παρ' το απόφαση, τι ήθελες; Να παίζεις με τα κουβαδάκια σου στην άμμο;''΄Δεν ανακάλυψα δα και την Αμερική το ξέρω, αλλά αυτό το θέμα με τις ανθρώπινες σχέσεις ιδίως στα φοιτητικά μας χρόνια αλλά και μετά μας τρώει άπειρες εργατοώρες και ψαχνόμαστε λες και υπάρχει λύση.

The basketball diaries

Πολύ πριν ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο υποδυθεί τον Hugh Glass στο Revenant, είχε ενσαρκώσει τον Jim Carroll στο The basketball diaries. Στα ελληνικά αν το ψάξετε θα βρείτε την ταινία με το όνομα ''Το τέλος της αθωότητας''.Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είναι ο λόγος που δίνεις αυτόν τον τίτλο σε μια ταινία που πραγματεύεται το θέμα της εξάρτησης από τα ναρκωτικά.Εμένα χωρίς να ξέρω την υπόθεση θα με παρέπεμπε περισσότερο σε ταινία τύπου "βρετανική ύπαιθρος του 19ου αιώνα όπου η ηρωίδα ερωτεύεται απελπισμένα τον άντρα της αδερφής της''. 

Το Basketball diaries όμως είναι μια αληθινή ιστορία. Η ιστορία του Jim Carroll, ποιητή και μουσικού όπως την αποτύπωσε αυτοβιογραφικά ο ίδιος. Και σαν αυτοβιογραφικό έργο κάνει αυτό που πρέπει.Δε χρυσώνει το χάπι κανενός. Είναι ωμό όσο πρέπει και αληθινό όσο δε γίνεται άλλο.

Λεωφορείον ο Πόθος

Τους πέτυχα μέσα στο δεκάρι που πήγαινε στο σταθμό.Κάθονταν όρθιοι στο διάδρομο ανάμεσα στις θέσεις ακουμπώντας πίσω τις πλάτες τους.Οι ώμοι τους αγγίζονταν τόσο απαλά και ανάλαφρα σα φύλλο που χορεύει στο αεράκι. Δεν κοιταζόντουσαν·είχαν στραμμένα το πρόσωπά τους προς τα παράθυρα και κοιτούσαν έξω χωρίς να μιλάνε σαν να παρατηρούσαν τη διαδρομή, σαν να ‘ναι η γκρίζα Εγνατία το πιο ενδιαφέρον θέαμα.Δεν άκουσα λέξη απ’ τα χείλη τους μέχρι την Αριστοτέλους που κατέβηκαν, τα χέρια τους όμως τα χαν απλωμένα στο σιδερένιο δοκάρι της θέσης, αυτό που στηριζόμαστε για να μην πέσουμε. Τα ‘χαν απλωμένα και οι παλάμες τους ήταν η μια πάνω στην άλλη και δεν άφησαν ούτε λίγο η μία την άλλη παρά μόνο η μία σηκώθηκε για λίγα δευτερόλεπτα για να στρώσει μια ατίθαση μπούκλα στο πρόσωπο το διπλανό.

Κι ας μου βγει και σε κακό...

Αποχαιρετάμε και τον Αύγουστο, το μήνα που αν ήταν άντρας είμαι σίγουρη θα τον ερωτευόμουν τρελά και απόλυτα.Θες γιατί είναι ανέμελος, γιατί είναι ρομαντικός, γιατί είναι και καυτός αλλά και αέρινος εκεί που πρέπει...Έχει πάντως όλο το πακέτο και εμείς απλά αφηνόμαστε να τον βιώνουμε νωχελικά και αισθησιακά όπως του αξίζει (και μας αξίζει)

Για τον-σε λίγο σας κουνάω το μαντίλι-Αύγουστο γράφουμε πολλά και τραγουδάμε ακόμα περισσότερα.Δε θέλω να κάνω παράθεση όλων των διηγημάτων, ποιημάτων, τραγουδιών, μελωδιών που υπάρχουν. Θα αναφερθώ όμως στον ίσως πιο διάσημο αυγουστιάτικο ''ύμνο'', τον Αύγουστο του Νίκου Παπάζογλου.

Πόλη της καρδιάς μου

Νότια και ανατολικά στο χάρτη της Μεσογείου

πηγές Καλλιθέας

Νότια και ανατολικά εκεί κάτω στο χάρτη της Μεσογείου κολυμπάει εδώ και χιλιάδες χρόνια ένα νησί όμορφο και κοσμοπολίτικο, αέρινο και δροσερό, γοητευτικό και θελκτικό.  Είναι η Ρόδος και είναι ένα σκηνικό σχεδόν κινηματογραφικό, ιδανικό για να ρουφήξει ομορφιά και ζωντάνια το βλέμμα σου. Και για να σε κάνει να το θυμάσαι για καιρό...

Ο κόσμος στο νησί πολύς! Πάρα πολύς και γι΄αυτό όποιος θέλει απόλυτη ηρεμία και άκρα σιωπή καλύτερα να αφήσει τη Ρόδο το καλοκαίρι. Επίσης ο επισκέπτης σίγουρα θα βιώσει πολλά τουριστικά κλισέ: κράχτες στα μαγαζιά, πανάκριβο φαγητό, πανάκριβες ξαπλώστρες, κιτς βιτρίνες και νέον επιγραφές κατευθείαν από τα 80s. άπειρα γκρουπάκια να περιδιαβαίνουν την πόλη.

Όμως επειδή ξέρεις που πηγαίνεις πρώτον καλό είναι να μη γκρινιάξεις (εξάλλου σε διακοπές βρίσκεσαι) και δεύτερον να παραβλέψεις κάθε τι που αλλοιώνει την αυθεντική ομορφιά αυτής της κουκλάρας, της Ρόδου!

Διάβασε λοιπόν παρακάτω για τρεις στιγμές σαγηνευτικού κάλλους αν κι η Ρόδος έχει να σου χαρίσει ακόμα περισσότερες...

Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα

Τι είναι τα ταξίδια; Απλά ο θαυμασμός ενός μνημείου, η επίσκεψη σ' ένα μουσείο, ένα σουβενίρ που πιάνει χώρο στη βαλίτσα σου ή μήπως κάτι άλλο, κάτι πιο βαθύ εκ πρώτης όψεως αντισυμβατικό;

Το κορίτσι που φιλοξενούμε σήμερα ταξιδεύει. Κι όχι μόνο ταξιδεύει, αλλά εξερευνεί, ψάχνοντας να ανακαλύψει την ουσία του τόπου που έχει επισκεφθεί, τη μαγεία της κουλτούρας του, τη ζεστασια των ανθρώπων του.
Κι όλες αυτές οι εξερευνήσεις περνάνε μέσα από το χέρι της, το χέρι της Λίλυ και γίνονται ιστορίες. Lilly's World Stories! και ελάτε να ταξιδέψουμε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου...

Οι λίγοι μήνες εργασίας μου-λεγε-με-και-άσκηση- είχαν κάποια σκαμπανεβάσματα όμως πέρα απ' όσα έχω μάθει μέχρι στιγμής χρήσιμα ή όχι  μ' έκαναν να καταλάβω πως η δουλειά εκτός από το βιοπορισμό προσφέρει πολλά ακόμα στη ζωή και την ψυχολογία καθενός μας.

Ξέρω, πως ίσως ακούγομαι ρομαντική. Ίσως κάποιος από σας να σκεφτεί πως είμαι ακόμα μια εικοσιτριάχρονη που  ''δεν έχει βγει ακόμα στην κοινωνία'' και δεν ξέρει τα πραγματικά προβλήματα γι' αυτό και λέει αυτά που λέει. Πού χωράει η καλή διάθεση στη δουλειά; Είμαι φάουλ; Ελπίζω ο χρόνος να αποδείξει πως δεν είμαι.

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα σε μια ακόμη ορκωμοσία φιλενάδων μου. Εκεί μέσα στη ζέστη, στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ μαζεύτηκαμε για να χειροκροτήσουμε αυτά τα παιδιά που κάποια μέσα από πολλές δυσκολίες, κάποια υπερπηδώντας πολλά εμπόδια, κάποια επιστρατεύοντας όλο το πείσμα τους κατάφεραν να κρατήσουν στα χέρια τους το πολυπόθητο πτυχίο.

Δε θέλω να ονομάζω το πτυχίο ''το χαρτί''. Πήρα ''το χαρτί''. Θα κορνιζάρω ''το χαρτί''. ''Το χαρτί'' μου είναι άχρηστο. Γιατί πολύ απλά δεν αξίζει τέτοια απαξίωση ούτε το πανεπιστήμιό μου, ούτε οι δάσκαλοί μου και κυρίως οι κόποι μου όλα αυτά τα χρόνια.

From Poseidi with love...

Στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, στην Κασσάνδρα βρίσκεται η μοναδική πανεπιστημιακή κατασκήνωση της Ελλάδας, το camping στο Ποσείδι. Ποσειδάρααα!! (συγγνώμη, αυτό ήταν απλά παρεμβολές...)

Εκεί λοιπόν στο Ποσείδι στήνουν κάθε χρόνο τις σκηνές τους και απλώνουν τα sleeping bags τους χιλιάδες φοιτητές του Αριστοτελείου και μη.Κι αυτό που μου αρέσει περισσότερο απ' όλα και αυτό που κάνει το Ποσείδι να διαφέρει απ' όλες τις άλλες κατασκηνώσεις.Το απίστευτα νεανικό κλίμα!

Φέτος πήγα ξανά αν και πλέον δεν είμαι φοιτήτρια γιατί βλέπετε είναι αγαπημένη συνήθεια και δεν την αφήνεις εύκολα. Και γιατί να την αφήσεις κιόλας εδώ που τα λέμε!

Μπορεί να έχετε ακούσει διάφορες ιστορίες για το Ποσείδι και πως συμβαίνουν επικά πράγματα. Αν με ρωτήσεις θα σου πω πως ναι ισχύει αν και για εμένα το επικό δε συνίσταται στο ''ήπια το θερμαϊκό'' ή ''έριξα δέκα γκόμενες'' αλλά στο ότι η απελευθέρωση που σου χαρίζει ο τρόπος ζωής στο camping σε κάνει πιο επικοινωνιακό, όλοι γίνονται μια παρέα, χαίρεσαι τη θάλασσα, τον ήλιο, περνάς πραγματικά υπέροχα με τους φίλους σου, ξεφεύγεις από τα άγχη σου και κάνεις ωραίες τρέλες!

Αν και γενικά δε θέλω να γράφω λίστες με do's και dont's θα το κάνω τώρα κατά παράβαση των άγραφων κανόνων αυτού του blog.

Κλειστόν λόγω εξεταστικής; Not any more!

Αυτές οι μέρες είναι περίοδος εξεταστικής για τους φοιτητές.Για εμένα είναι ο πρώτος Ιούνης μετά από τέσσερα χρόνια που δε διαβάζω και που δε δίνω μαθήματα.Πιστεύω, πως το καλοκαίρι είναι πραγματικά πολύ βάρβαρη εποχή για να διαβάζεις χιλιάδες (κυριολεκτικά) σελίδες συγγραμμάτων όμως απ' την άλλη η εξεταστική του Ιουνίου ήταν από τις καλύτερές μου και είχα και εκατό τα εκατό επιτυχία κάποιες φορές.

Ο καθένας έχει τις παραξενιές του στο διάβασμα.Εγώ για παράδειγμα σπάνια διάβαζα στη βιβλιοθήκη.Απλά γιατί δε μου άρεσε. Αντίθετα προτιμούσα το σπίτι μου.Άπλωνα βιβλία,σημειώσεις και κώδικες πάνω στο κρεβάτι (μετά βέβαια δεν είχα καν χώρο να καθίσω) και συνήθιζα να περιφέρομαι στο δωμάτια και να μιλάω δυνατά. Εντελώς κουλή φάση,αλλά....όπως βολεύεται ο καθένας!

Από την ασύγκριτη λοιπόν πείρα των τεσσάρων χρόνων και των εξεταστικών (βγάλτε Σεπτεμβρίου, τα δυο πρώτα χρόνια δεν πάτησα καν) προέκυψε και το παρακάτω απόσταγμα σοφίας!

Μήπως σας ενοχλούμε;

Περπατάς εντελώς αμέριμνα στο δρόμο και (κλασικά) εισαι αφηρημένη. Το μυαλό είναι χαμένο καπου στη στρατόσφαιρα. Βλέπεις σε κάποια φάση μπροστά σου μια ομάδα παιδιών αλλά δε δίνεις σημασία- το μυαλό ακόμα αερόστατο... Δεν τα ακούς καν που τραγουδάνε κι ας έχει απόλυτη ησυχία. Ξαφνικά γυρνάει ένα απ' αυτά: "Αχ συγγνώμη ΣΑΣ ενοχλούμε; " Πρώτα κοιτάς γύρω σου για να δεις αν είστε πολλοί. Τι να μ' ενοχλεί αναρωτιεσαι; Μα που τραγουδούσαμε λέει το κορίτσι! "Βρε παιδιά ούτε τα είκοσι τρία δεν έχω κλείσει ακόμα!!" Τόσο έχω μεγαλωσει; Αυτό το λες από μέσα σου... "Τραγουδάμε γιατί σήμερα τελειωσαμε πανελληνιες" λέει το κορίτσι! Και ενθουσιάζεσαι μαζί τους! "Καλά αποτελέσματα! " Εσύ επιταχύνεις κι η παρέα συνεχίζει να τραγουδά...