Θαύμα θερινό...

H θάλασσα είναι λάδι. Σχεδόν, γιατί που και που έρχεται ένα μικρό αεράκι να ταράξει την επιφάνειά της. Σαν χάδι που ξυπνάει το σώμα, σαν ερωτικό σκίρτημα.

Ακίνητα σχεδόν και τα κλαδιά των πεύκων. Ρίχνω καμια κλεφτή ματιά προς τα πάνω. Αν δω τις πευκοβελόνες να κουνιούνται λιγάκι πάει να πει πως θα ρθει ένα μικρό φύσημα να μας δροσίσει από την κάψα της ημέρας.

Η θάλασσα με τα πεύκα μαζί έχουν ήδη φτιάξει το πιο όμορφο σκηνικό. Κάπου πάνω απ' τα πεύκα και πολύ πάνω από τη θάλασσα έχουμε και τον κατάδικό μας κι όλου του κόσμου  προβολέα. Φεγγάρι που ρίχνει τις ακτίνες του στη θάλασσα,γιατί τη γουστάρει και θέλει να την ομορφύνει κι άλλο. Όσο παίρνει δηλαδή να ομορφύνει.

Κάπου εκεί δίπλα στη θάλασσα και κάτω από τα πεύκα, λίγα τραπέζια στη σειρά έχουν στηθεί να υποδεχθούν παρέες. Παρέες αγαπημένες, γιατί οι παρέες του καλοκαιριού δε μπορεί παρά να είναι αγαπημένες. Τη χαλάρωση και την ξεγνοιασιά με συμβατικές παρέες δε μπορείς να τις βιώσεις. Αραγμένες αυτές κάτω απ' τα πεύκα τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους. Με παγωμένη μπύρα ή κρύο τσίπουρο, που σε καίει λιγάκι στον ουρανίσκο.

Μια σπίθα ανάβει ένα τσιγάρο. Τσαφ! Οι σπίθες του καλοκαιριού είναι υπεύθυνες για το άναμμα όχι μόνο των τσιγάρων, μα και των πνευμάτων. Ο καπνός κάνει λίγες βόλτες στον θερινό αέρα και σε λίγο η μυρωδιά του χάνεται. Τη θέση του παίρνει ένα σπιρτόζικο ανδρικό άρωμα που φέρνει το αεράκι που τώρα φυσά κάτω από τα ρουθούνια σου. Ταιριάζει απόλυτα με τη βραδιά. Σαν να το 'φτιαξαν σταγόνα σταγόνα γι' αυτή τη βραδιά.

Η θάλασσα παύει να είναι πια τόσο ήρεμη και νηφάλια. Σαν να την πότισαν κι αυτή αλκοόλ κι έχει αναστατωθεί. Ένα μικρό κυματάκι σκάει τώρα δίπλα μας. Και ο παφλασμός σα φιλί αργό που δίνουν χείλη δροσερά και ποτισμένα με αλμύρα. Τα χείλη που είναι άξια να δίνουν φιλιά τα καλοκαίρια. Αυτά και μόνο αυτά.

Άναρχη βροχή, άναρχη γραφή

Αυτό το κείμενο θα 'ναι κάπως άναρχο. Κάπως; Βασικά, δεν υπάρχει ''κάπως άναρχο''. Σκέτο άναρχο, λοιπόν.

Είναι που βρέχει μάλλον. Νερό που άναρχα πέφτει από τον ουρανό. Σταγόνες που δεν υπακούουν πουθενά κι η καθεμία τραβάει το δικό της δρόμο προς τη γη. 

Αυτή η άναρχη η βροχή τα φταίει, λοιπόν. Όλοι κάτι θα νοσταλγήσουμε με τη βροχή, κάτι θα θυμηθούμε, με κάτι θα μελαγχολήσουμε, κάτι θα ποστάρουμε (οι νέες τεχνολογίες με εξαναγκάζουν να αναφερθώ και σ' αυτό). Είναι άναρχη και η σκέψη βλέπετε και δε συμμαζεύεται εύκολα.

Αυτή τη στιγμή το ρολόι μου δείχνει 3:47 το πρωί. Κι έξω-όπως θα καταλάβατε κι από την εισαγωγή,που δεν είναι κι η εισαγωγή καθότι άναρχο το κείμενο-ρίχνει μια όμορφη βροχούλα. Γλυκιά, όχι αγριεμένη, σαν να 'ναι κρέμα βανίλια ας πούμε.

Φίνο άρωμα, εξαίσιο!

Αναζητάμε τη μαγεία. Λίγο πολύ όλοι νομίζω.Αναζητάμε αυτήν την αισθησιακή της ομορφιά, την ονειρική υπόσταση, ψάχνουμε γι' αυτό το κάτι που θα μας βγάλει για λίγο έξω από την πραγματικότητα. Τι είναι αυτό το κάτι; Για τον καθένα κάτι άλλο. Ίσως ο ήχος άγριων κυμάτων που σκάνε στα βράχια, η πρωτόγνωρη γεύση ενός φαγητού, η θέα ενός εντυπωσιακού κτηρίου. Κάτι μικρό, όπως συνηθίζουν να προτρέπουν οι σελίδες life coaching, ή κάτι μεγάλο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να την ανακαλύψουμε.

Έτυχε να μου θυμίσει κάτι αυτές τις μέρες κάποιες τέτοιες μαγικές στιγμές. Πάνε χρόνια από τότε, δεκαπέντε για την ακρίβεια κι εγώ ήμουν μόλις δέκα ετών. Ήταν η πρώτη φορά που πήγα να παρακολουθήσω θέατρο ''για μεγάλους'', το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ στο Θεσσαλικό Θέατρο. Και την ίδια θεατρική σεζόν πάλι στο Θεσσαλικό, το Γλάρο του Τσέχοφ.

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ-Θεσσαλικό Θέατρο 2001-2002

Μετά τα μεσάνυχτα (ένα αγαπημένο top5)

Το καλοκαίρι εδώ στη Λάρισα είναι κάπως ζεστό (το ζεστό είναι κατ' ευφημισμό για να μη γράψω χειρότερα) και τα βράδια μια δυσκολία για να κοιμηθούμε την έχουμε. Πρέπει λοιπόν κάπως να περάσει η ώρα. Θα πας μια βολτίτσα να δροσιστείς ή να κάνεις πως δροσίζεσαι τέλος πάντων, ενώ κατά τα άλλα το βρακί σού έχει γίνει δεύτερο δέρμα, θα διαβάσεις και το βιβλίο σου, θα χαζέψεις λίγο στο διαδίκτυο...τι γίνεται όμως όταν βαρεθείς με όλα αυτά ή πολύ απλά η ζέστη σε έχει-όπως λέμε και στην καθαρεύουσα-ζαβλακώσει; Θα ανοίξεις την τι βι σου και θα κάνεις ανελέητο ζαπινγκ που δεν απαιτεί και καμια ιδιαίτερη πνευματική κόπωση. 

Οι μεταμεσονύχτιες ώρες,μετά από ίδια πείρα, μπορώ να σας πω ότι κρύβουν πραγματικά τα πιο ενδιαφέροντα τηλεοπτικά προγράμματα. Μπορείς να πετύχεις από καμένες τηλεοπτικές σειρές των αρχών της δεκαετίας του '90, όπου οι ηθοποιοί κυκλοφορούσαν με μαλλί-κάσκα-χελιδονοφωλιά ως ψαγμένα ντοκιμαντέρ που δεν υπάρχει περίπτωση να προβληθούν σε κανονική ροή προγράμματος.

Έτσι μετά από κάποια χρόνια πείρας στο χώρο των μεταμεσονύχτιων τηλεοπτικών προγραμμάτων έχω να καταθέσω το εξής top 5. 

Ε καλά...δε με σινεπήρες!

Έπεσε στο μάτι μου και λέω δε μπορεί, όχι δε γίνεται, δεν είναι δυνατόν! Mα τελικά είναι... Ναι, αυτό το Φεβρουάριο θα κατακλυστούμε και πάλι από ερωτισμό της πλάκας, στερεοτυπικά κλισέ και δαγκωμένα χείλη. Πάλι θα βλέπουμε παντού το σποτάκι με το ζεύγος που θα προσπαθεί να πείσει για παθιασμένο, αλλά θα το υποστούμε κι αυτό το μαρτύριο. Και τώρα που το συνειδητοποιώ δεν έχω αναφερθεί καν στο όνομα της ταινίας, αλλά δε χρειάζεται θα 'χετε καταλάβει. Το hint με τα δαγκωμένα χείλη φτάνει από μόνο του, γιατί εξάλλου ήταν και το μόνο που έκανε η πρωταγωνίστρια. Δαγκωνόταν. Της είπαν ότι είναι σέξι και λέει τώρα που βρήκαμε πιπέρι ας βάλουμε και στα λάχανα. 

Το Φεβρουάριο λοιπόν θα προβληθούν οι Πενήντα πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι. Προετοιμαστείτε! Αυτό το πενήντα πιο σκοτεινές μου κάνει πολύ άγριο και πρόστυχο. Τσουτσουριάσαμε!

Νότια και ανατολικά στο χάρτη της Μεσογείου

πηγές Καλλιθέας

Νότια και ανατολικά εκεί κάτω στο χάρτη της Μεσογείου κολυμπάει εδώ και χιλιάδες χρόνια ένα νησί όμορφο και κοσμοπολίτικο, αέρινο και δροσερό, γοητευτικό και θελκτικό.  Είναι η Ρόδος και είναι ένα σκηνικό σχεδόν κινηματογραφικό, ιδανικό για να ρουφήξει ομορφιά και ζωντάνια το βλέμμα σου. Και για να σε κάνει να το θυμάσαι για καιρό...

Ο κόσμος στο νησί πολύς! Πάρα πολύς και γι΄αυτό όποιος θέλει απόλυτη ηρεμία και άκρα σιωπή καλύτερα να αφήσει τη Ρόδο το καλοκαίρι. Επίσης ο επισκέπτης σίγουρα θα βιώσει πολλά τουριστικά κλισέ: κράχτες στα μαγαζιά, πανάκριβο φαγητό, πανάκριβες ξαπλώστρες, κιτς βιτρίνες και νέον επιγραφές κατευθείαν από τα 80s. άπειρα γκρουπάκια να περιδιαβαίνουν την πόλη.

Όμως επειδή ξέρεις που πηγαίνεις πρώτον καλό είναι να μη γκρινιάξεις (εξάλλου σε διακοπές βρίσκεσαι) και δεύτερον να παραβλέψεις κάθε τι που αλλοιώνει την αυθεντική ομορφιά αυτής της κουκλάρας, της Ρόδου!

Διάβασε λοιπόν παρακάτω για τρεις στιγμές σαγηνευτικού κάλλους αν κι η Ρόδος έχει να σου χαρίσει ακόμα περισσότερες...

From Poseidi with love...

Στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, στην Κασσάνδρα βρίσκεται η μοναδική πανεπιστημιακή κατασκήνωση της Ελλάδας, το camping στο Ποσείδι. Ποσειδάρααα!! (συγγνώμη, αυτό ήταν απλά παρεμβολές...)

Εκεί λοιπόν στο Ποσείδι στήνουν κάθε χρόνο τις σκηνές τους και απλώνουν τα sleeping bags τους χιλιάδες φοιτητές του Αριστοτελείου και μη.Κι αυτό που μου αρέσει περισσότερο απ' όλα και αυτό που κάνει το Ποσείδι να διαφέρει απ' όλες τις άλλες κατασκηνώσεις.Το απίστευτα νεανικό κλίμα!

Φέτος πήγα ξανά αν και πλέον δεν είμαι φοιτήτρια γιατί βλέπετε είναι αγαπημένη συνήθεια και δεν την αφήνεις εύκολα. Και γιατί να την αφήσεις κιόλας εδώ που τα λέμε!

Μπορεί να έχετε ακούσει διάφορες ιστορίες για το Ποσείδι και πως συμβαίνουν επικά πράγματα. Αν με ρωτήσεις θα σου πω πως ναι ισχύει αν και για εμένα το επικό δε συνίσταται στο ''ήπια το θερμαϊκό'' ή ''έριξα δέκα γκόμενες'' αλλά στο ότι η απελευθέρωση που σου χαρίζει ο τρόπος ζωής στο camping σε κάνει πιο επικοινωνιακό, όλοι γίνονται μια παρέα, χαίρεσαι τη θάλασσα, τον ήλιο, περνάς πραγματικά υπέροχα με τους φίλους σου, ξεφεύγεις από τα άγχη σου και κάνεις ωραίες τρέλες!

Αν και γενικά δε θέλω να γράφω λίστες με do's και dont's θα το κάνω τώρα κατά παράβαση των άγραφων κανόνων αυτού του blog.

Το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά

 Agiokampos, Larissa Greece

Αν ρωτήσεις κάποιον τι σχέση έχει η Λάρισα με τη θάλασσα το πιθανό είναι να σου πει ''Καμία''. Κι όμως η Λάρισα δεν είναι μόνο κάμπος.Τα ανατολικά του νομού διατρέχει μια ακτογραμμή πενήντα περίπου χιλιομέτρων και μάλιστα διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες συνεχόμενες παραλίες μήκους δεκατριών χιλιομέτρων.Τα παράλια στεφανώνει ο Κίσσαβος κι όσο για τα νερά δε θα πω και πολλά.Διάφανα, κρυστάλλινα και το μάτι φεύγει μακριά στην ανοιχτή θάλασσα.Μέρη, που σου χαρίζουν αξέχαστες καλοκαιρινές στιγμές.

Κλειστόν λόγω εξεταστικής; Not any more!

Αυτές οι μέρες είναι περίοδος εξεταστικής για τους φοιτητές.Για εμένα είναι ο πρώτος Ιούνης μετά από τέσσερα χρόνια που δε διαβάζω και που δε δίνω μαθήματα.Πιστεύω, πως το καλοκαίρι είναι πραγματικά πολύ βάρβαρη εποχή για να διαβάζεις χιλιάδες (κυριολεκτικά) σελίδες συγγραμμάτων όμως απ' την άλλη η εξεταστική του Ιουνίου ήταν από τις καλύτερές μου και είχα και εκατό τα εκατό επιτυχία κάποιες φορές.

Ο καθένας έχει τις παραξενιές του στο διάβασμα.Εγώ για παράδειγμα σπάνια διάβαζα στη βιβλιοθήκη.Απλά γιατί δε μου άρεσε. Αντίθετα προτιμούσα το σπίτι μου.Άπλωνα βιβλία,σημειώσεις και κώδικες πάνω στο κρεβάτι (μετά βέβαια δεν είχα καν χώρο να καθίσω) και συνήθιζα να περιφέρομαι στο δωμάτια και να μιλάω δυνατά. Εντελώς κουλή φάση,αλλά....όπως βολεύεται ο καθένας!

Από την ασύγκριτη λοιπόν πείρα των τεσσάρων χρόνων και των εξεταστικών (βγάλτε Σεπτεμβρίου, τα δυο πρώτα χρόνια δεν πάτησα καν) προέκυψε και το παρακάτω απόσταγμα σοφίας!

Μήπως σας ενοχλούμε;

Περπατάς εντελώς αμέριμνα στο δρόμο και (κλασικά) εισαι αφηρημένη. Το μυαλό είναι χαμένο καπου στη στρατόσφαιρα. Βλέπεις σε κάποια φάση μπροστά σου μια ομάδα παιδιών αλλά δε δίνεις σημασία- το μυαλό ακόμα αερόστατο... Δεν τα ακούς καν που τραγουδάνε κι ας έχει απόλυτη ησυχία. Ξαφνικά γυρνάει ένα απ' αυτά: "Αχ συγγνώμη ΣΑΣ ενοχλούμε; " Πρώτα κοιτάς γύρω σου για να δεις αν είστε πολλοί. Τι να μ' ενοχλεί αναρωτιεσαι; Μα που τραγουδούσαμε λέει το κορίτσι! "Βρε παιδιά ούτε τα είκοσι τρία δεν έχω κλείσει ακόμα!!" Τόσο έχω μεγαλωσει; Αυτό το λες από μέσα σου... "Τραγουδάμε γιατί σήμερα τελειωσαμε πανελληνιες" λέει το κορίτσι! Και ενθουσιάζεσαι μαζί τους! "Καλά αποτελέσματα! " Εσύ επιταχύνεις κι η παρέα συνεχίζει να τραγουδά...

Είναι (και) η διαδρομή.

στο χιονισμένο σιδηροδρομικό σταθμό του Βόλου

Όταν διάβασα την είδηση για το τρένο στην Ιαπωνία που μπορεί να αγγίξει την ταχύτητα των 603 χλμ την ώρα αυτομάτως σκέφτηκα την κατάσταση στους δικούς μας ελληνικούς σιδηροδρόμους.Κι αυτό γιατί έχω χρησιμοποιήσει πολύ τα τρένα από τότε που ήμουν μικρό παιδάκι και έχω δει και ακούσει πολλά εκεί μέσα. Δε θα μιλήσω βέβαια για σταθμούς που πολλές φορές ψάχνεις να βρεις υπαλλήλους και φωνάζεις ''Είναι κανείς εδώ; Είναι κανείς εδώ;'' σαν να είσαι σε στοιχειωμένο σπίτι, όπου αναζητάς κάποια ίχνη ζωής. Ούτε για τα ''ακριβέστατα'' δρομολόγια.Ο ΟΣΕ φροντίζει να δημιουργεί πάντα σασπένς έτσι ώστε να αναρωτιέσαι ''Θα φτάσω στην ώρα μου, δε θα φτάσω;'' όταν χρειάζεται πραγματικά να είσαι στην ώρα σου. Γιατί υπήρξαν και τέτοιες περιπτώσεις, ενώ γενικά δε με νοιάζει αν θα φτάσω και είκοσι, τριάντα λεπτά αργότερα.

Μεταξωτά η αγάπη μου μαντίλια μου κεντά...

Λένε, ότι οι παλιές εποχές ήταν πιο ρομαντικές, πιο αγνές, πιο αθώες.Μπορεί και να ταν. Γεννημένη στη δεκαετία του '90 και μεγαλωμένη στα 00s θέλω να υπερασπιστώ το τώρα. Εμείς δεν είμαστε ρομαντικοί δηλαδή;

Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα δε με συνδράμει στο ελάχιστο. Και ίσως να επιβεβαιώνονται οι παλιοί που λατρεύοντας φυσικά με ευλάβεια τη δική τους εποχή και γενιά μιλούν για χρόνια που ο ρομαντισμός ήταν κι αυτός στοιχείο της ατμόσφαιρας μαζί με το οξυγόνο, το άζωτο κι όλα τ' άλλα απαραίτητα για την αναπνοή μας, για την ίδια μας τη ζωή.Ρούφαγες αέρα και γέμιζες τα κύτταρά σου λυρισμό.

22:57,14.10.2010

Ο κολλητός μου, μου είπε: ‘’Καταλαβαίνεις, ότι έπαψες να είσαι φοιτητής τη μέρα που κόβεις ολόκληρο εισιτήριο’’.Και χθες έβγαλα για πρώτη φορά από την τσέπη μου ολόκληρο εισιτήριο, το κοίταξα καλά καλά και μου φάνηκε τόσο παράξενο…

Έπειτα γυρνώντας σπίτι ξέθαψα ανάμεσα στους μικρούς θησαυρούς που έχω φυλαγμένους σε κουτάκια,φακελάκια, συρτάρια το πρώτο εισιτήριο που έκοψα στη Θεσσαλονίκη ως φοιτήτρια.Ήταν το πρώτο πάρτυ που είχα πάει.14 Οκτώβρη 2010,22:57.

''Άνοιξη''-απ' το ανοίγω

Άνοιξη-από το ανοίγω.Ένα ρήμα που υποδηλώνει κίνηση, ενέργεια, ένα ξεκίνημα.

Και είναι και η άνοιξη εξάλλου ένα ξεκίνημα.Διόλου τυχαίο το όνομά της.Συμβολικό και πλήρως αντιπροσωπευτικό.

Και το ξεκίνημα γίνεται με το Μάρτη.Αυτό το μήνα που κάνει λίγο σαν κυκλοθυμικό και πεισματάρικο κοριτσάκι και που ξέρει να ξεγελάει με τον καλύτερο τρόπο.

Μην απολαμβάνετε καθόλου υπεύθυνα (*μουσικές από άλλο πλανήτη)

Στην 87η τελετή απονομής των Όσκαρ ακούστηκε το όνομα Alexandre Desplat.Μετά από λίγο ένας φινετσάτος συνθέτης με γαλλική αύρα βρέθηκε πάνω στη σκηνή να κρατάει στα χέρια του το χρυσό αγαλματίδιο για τη μουσική της ταινίας The Grand Budapest Hotel.Η οποία βέβαια δεν ήταν μόνη του υποψηφιότητα εκείνη τη βραδιά,αφού είχε προταθεί και για τη μουσική της ταινίας The Imitation Game.

Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να επενδύσεις μουσικά μια ταινία.Δεν αρκεί να είσαι ένας πολύ καλός μουσικός ή να συνθέτεις με μαεστρία.Πρέπει να εμπνευστείς από την ταινία,να μπεις στο πετσί της ,να νιώσεις τα μηνύματα που θέλει να μεταλαμπαδεύσει στο κοινό και να γράψεις τέτοια μουσική που θα αβαντάρεις τις σκηνές, θα τονίσεις τα καλά τους σημεία, αλλά δε θα τις καταπιείς,ώστε ο θεατής να απορροφηθεί μόνο από τη μουσική.Μας φαίνεται ίσως σαν να είναι συμπληρωματικός ο ρόλος του soundtrack αλλά για φανταστείτε μια ταινία μουγκή,εννοώ χωρίς ίχνος μελωδίας.Κενό.

Όταν λοιπόν έρχεται η μουσική με τον κατάλληλο ήχο σαν ανάλαφρο φόρεμα να ντύσει το σώμα των σκηνών, τότε μιλάμε για το τέλειο.

Ζητάμε λίγο πολιτισμό!

Από τότε που ξεπάστρεψαν την ΕΡΤ και μας προανήγγειλαν μια ολοκαίνουρια ΝΕΡΙΤ, εξ ολοκλήρου ανανεωμένη ανέμενα πώς και πώς να δω πώς θα γίνει το νέο ‘’διαμαντάκι’’ της ελληνικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης.Ακούστηκαν πολλά.Μέχρι κι ότι θα ετοιμαστεί ένα ελληνικό BBC!

Μέχρι τώρα βέβαια μόνο BBC δεν έχουμε δει…Και σκέφτομαι πως σ’ αυτή τη χωρά δεν υπάρχει καν η στοιχειώδης οργάνωση και διάθεση να δημιουργηθεί ένα κρατικό κανάλι με οργανωμένο, πλουραλιστικό πρόγραμμα για όλους.Ένα κανάλι που θα μπορούμε ίσως (ίσως λέω ίσως…) να το εμπιστευόμαστε κάπως περισσότερο στις ειδήσεις που μας παρουσιάζει, που θα παράγει πολιτισμό και δε θα αναπαράγει απλά την ανία και την παντελή έλλειψη καινοτομίας των υπόλοιπων καναλιών.

Παρακολουθούσα πολύ ΕΡΤ όταν ήμουν παιδί,έφηβη αλλά και αργότερα όντας φοιτήτρια.Τη μέρα που ανακοινώθηκε η διάλυσή της σοκαρίστηκα. ‘’Και τώρα πού θ’ ακούω Δεύτερο Πρόγραμμα σκέφτηκα;’’ Ομολογώ γαϊδουρινή η πρώτη σκέψη μου που θα έπρεπε να μπει στη θέση της δεύτερης που ήταν ‘’Τι θα γίνει με τους εργαζομένους;’’

Τριγύρω μου χορεύουνε ολόλευκες νιφάδες...

Τριγύρω μου χορεύουνε ολόλευκες νιφάδες...

Χιόνισε για ένα πρωινό κι ούτε που πρόλαβα να φωτογραφίσω το χορό των νιφάδων.Και το χιόνι σταμάτησε και μείναμε με το βαρδάρη να μας κοκκινίζει τις μύτες και τ’ αυτιά!

Αυτές τις μέρες με τα κρύα και το χιονιά νοστάλγησα κάτι που έκανα από τότε που ήμουν μωρό μέχρι που μεγάλωσα κάπως.

''Μy love swears that she is made of truth...''

Όταν αγαπάμε λέμε ψέματα.Ο Clancy Martin καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Κάνσας σε άρθρο του στη New York Times το λέει ξεκάθαρα. ‘’Good Lovers lie.’’ με αφορμή μια έρευνα που έδειξε πως σε μια συνηθισμένη συζήτηση ψευδόμαστε ανά δέκα λεπτά.Άρα μας λέει ο Martin για να διαψεύσουμε τις στατιστικές θα πρέπει να παραμείνουμε απολύτως σιωπηλοί κι αυτό είναι αδύνατον ειδικά όταν πρόκειται για μια σχέση στην οποία υπάρχουν δεσμοί αγάπης. Ο ίδιος βασίζει τα λεγόμενά του στο ότι όταν αγαπάμε νοιαζόμαστε για τον άλλο, αλλά και φοβόμαστε και η έγνοια και ο φόβος καταλήγει είναι οι κύριοι παράγοντες του ψεύδους.

τα τραγούδια κάηκαν...

Λένε πως άμα είσαι ερωτευμένος νομίζεις, πως όλα τα τα τραγούδια εχούν γραφτεί για εσένα.Και τον καλό σου. Ή την καλή σου.Που λέει ο λόγος και τα καγκέλια ν’ ακούσεις θα νομίζεις πως γράφτηκαν για να περιγράψουν το δικό σας μεγάλο, ανυπέρβλητο, εξωπραγματικά παραμυθένιο και ασύγκριτο έρωτα που ‘’τελικά δεν υπάρχει μόνο στις ταινίες’’

Συνηθισμένες οι σκηνές που κάθεσαι ακίνητη-σαν να έχει χαθεί η επικοινωνία με το περιβάλλον-και κοιτάς το ταβάνι ακούγοντας όλα αυτά τα τραγούδια που θα θελες να ‘ναι soundtrack τότε που τρέχατε στην παραλία, ή περιπλανιόσαστε στην πόλη χωρίς να ξέρετε πού πάτε ή τότε που τρώγατε πατατάκια μέχρι να μη χωράει άλλο το στομάχι κάθε φορά που βλέπατε ταινία. Ονειροπολείς δηλαδή ασύστολα με μουσική υπόκρουση και ίσως να λατρέψεις λίγο παραπάνω κάποια τραγούδια που ήδη λάτρευες γιατί μέσα στις λέξεις και τις νότες βρίσκεις τον άνθρωπο που αγαπάς.

Keep writing και keep walking...

Μπορεί όσοι έχουμε αποφασίσει ν’ ασχοληθούμε με το blogging να κουβαλάμε μια τρέλα.Κι είναι ωραία τρέλα γιατί μπορεί να κάθεσαι και να γράφεις,να γράφεις για ώρες ή άλλες φορές να γυρίζεις τον κόσμο ανάποδα και να μη σου βγαίνει ούτε ένα μαύρο σημείο στο χαρτί γιατί πολύ απλά δεν έχεις έμπνευση και ο εγκέφαλός σου έχει κολλήσει και δε μπορείς ούτε πρόταση να σχηματίσεις.

Γεμίζεις μισή σελίδα,τη σβήνεις,την ξαναγράφεις.Τα σβήνεις όλα και κλείνεις και τον υπολογιστή.Άλλες φορές σου βγαίνει αβίαστα.Εκεί μιλάμε για μεγάλη απόλαυση.

Αλλά όπως και να ‘χει είναι απόλαυση γιατί κάνεις κάτι που σου αρέσει.Δεν το κάνεις επαγγελματικά.Δεν έχεις διορίες.Δεν έχεις όριο στις λέξεις.Κι έχεις εσύ αποκλειστικά την ευθύνη των λεγομένων σου.Προσωπική δουλειά.Προσωπική κατάθεση ψυχής.

Το πιστεύω απόλυτα πως η διάθεσή μας την ώρα που γράφουμε αποτυπώνεται παρά τη θέλησή μας στις λέξεις.Ζωγραφίζεται πάνω σ’ αυτές.