''Αυτή είναι φεμινίστρια!''

Αυτό το κείμενο θα πρεπε να είχε γραφτεί για τη μέρα της γυναίκας. Τη μέρα που οι περισσότεροι άνδρες μας εύχονται ''Χρόνια Πολλά''. Δεν είναι όμως γιορτή, είναι επέτειος και ημέρα μνήμης.Στις 8 Μαρτίου του 1857, εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη σε μια εκδήλωση διαμαρτυρίας ζητούν για πρώτη φορά καλύτερες εργασιακές συνθήκες και εργασιακά δικαιώματα. Γυναίκες που εργάζονταν σε κάτεργα για λίγα ψίχουλα όρθωσαν το ανάστημά τους.Αυτό πρέπει να θυμόμαστε. Τα ''Χρόνια Πολλά'', τα λουλούδια, τις αγκαλίτσες, συγγνώμη αλλά τα έχω γραμμένα εκεί που δεν πιάνει μελάνι. 

Μόνο και μόνο επειδή είσαι γυναίκα!

Μ' ένα γρήγορο σκρολάρισμα στο newsfeed των social media (αγνοήστε προς το παρόν τις πολλές ξένες λέξεις) τα μάτια μας βλέπουν χίλια δυο. Από ειδήσεις, ειδήσεις hoaxes, τις φωτογραφίες των φίλων μας έως τα εκατοντάδες αποφθέγματα (τα quotes ντε!μην ξεχάσω και τα αγγλικά μου). Άλλα με τάση ''διδακτική'', άλλα χιουμοριστική κι άλλα απλά μισογυνιστική... Μοιάζει κάπως άκυρος ο χαρακτηρισμός; Όχι και τόσο.
Τα αποφθέγματα είναι δομημένα σε λίγες λέξεις. Με ύφος αξιωματικό και λακωνικότητα επιχειρούν μέσα από το περιορισμένο λεξιλογικά περιεχόμενο να περάσουν υψηλά νοήματα. Κι άντε όταν διαβάζεις ''Η κόλαση είναι άδεια και όλοι οι διάβολοι είναι εδώ'' (Shakespeare στην Τρικυμία) κάπου πας να σκεφτείς την αλληγορία, τι να θελε άραγε να πει ο Wiliiam;
 Όταν όμως την αρχική σου σελίδα δεν κοσμεί ο Shakespeare, αλλά ο oneman πώς στο καλό τον ελένε τότε τι;

Κι από το ύψωμα σαν βγεις...

Τίτλος:Ύψωμα 33

Έτος:1998

Διάρκεια:40'

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κουτσαμπασιάκος

Καλοκαίρι στα ντουζένια του, ζέστη κι ένας ήλιος να μην σ' αφήνει να σκεφτείς όπως πρέπει, να σκεφτείς αυτά που πρέπει. Ίσως μάλιστα και να σου προκαλεί ψευδαισθήσεις σα δυνατό ναρκωτικό. Ή μπορεί πάλι και να μην είναι ο ήλιος, αλλά κάτι άλλο που σου ξυπνά τη φαντασία και αλωνίζει στο μυαλό σου.

Κι αν δεν είναι η φαντασία σου; Αυτό που δεν προκαλείται από τη φαντασία σου, ανήκει σίγουρα στην πραγματικότητα;

Στο Ύψωμα 33 η μόνη βέβαιη πραγματικότητα είναι η ρουτίνα της θητείας. Για άλλους η ρουτίνα αυτή διακόπτεται από μια έφοδο, για άλλους βρίσκεται στα όρια με την τρέλα. Για όλους όμως είναι βαμμένη στο χακί και εγκαταστημένη σ' ένα ακριτικό νησί, απομονωμένη.

Ένας νεαρός φαντάρος κοντράρεται μ' ένα δόκιμο κι αυτή τους η σχέση ένα βράδυ, μεσούσης μιας καταιγίδας φτάνει στα άκρα. Και κάθε τι που φτάνει στα άκρα και δεν πάει παραπέρα συνήθως αποκαλύπτεται ως το κόκκαλο.

Μέλι και Κανέλα-ο πιο ακαταμάχητος συνδυασμός

Θαυμάζω πραγματικά ανθρώπους που έχουν μια έφεση προς το χειροποίητο. Είτε αυτό έχει να κάνει λόγου χάριν με τη ζωγραφική, με τη φωτογραφία,είτε με τη μαγειρική.

Και σήμερα έχουμε μαζί μας ένα κορίτσι που έχει ενώσει φωτογραφία και μαγειρική σε ένα απίστευτα καλαίσθητο και κομψό συνδυασμό. Όπως καλαίσθητος και γευστικός είναι ο συνδυασμός του μελιού και της κανέλας που πήρε και το ρόλο του ονόματος του πεντανόστιμου ιστολογίου της.

Η Μαρία και το Μέλι και Κανέλα είναι σήμερα μαζί μας.

Πρωινό στο νησί.-Μια από τις εξαιρετικές δημιουργίες φωτογραφικές και όχι μόνο της Μαρίας

Ινές, ψυχή μου...

Όταν διάβασα τον τίτλο ''Ινές ψυχή μου'' ομολογώ, πως πίστεψα ότι κρατούσα στα χέρια μου κάποιο μυθιστόρημα τύπου σαπουνόπερα απ' αυτά που είναι σαν καθημερινά, κλαψιάρικα και ''γεμάτα ίντριγκα και πάθος'' σίριαλ. Και καθώς τώρα τελευταία έχω το κακό χούι να μη διαβάζω ούτε την περίληψη του οπισθόφυλλου άρχισα να καταλαβαίνω με τι έχω να κάνω μόνο αφού διάβασα τις πρώτες σελίδες.

Η Χιλιανή Ιζαμπέλ Αλιέντε μας προϊδεάζει ήδη από το ξεκίνημα ''Το έργο αυτό είναι προϊόν φαντασίας, αλλά οποιαδήποτε ομοιότητα με γεγονότα ή πρόσωπα της κατάκτησης της Χιλής δεν είναι τυχαία''. Επίσης στο τέλος του βιβλίου παραθέτει βιβλιογραφία συμπεριλαμβάνοντας πολλά έργα για την ιστορία της Χιλής όπως και κάποια ιστορικά μυθιστορήματα καθώς όπως γράφει η Αλιέντε η ίδια η λογοτεχνική της πράκτορας την προειδοποίησε πως χωρίς βιβλιογραφία ό,τι μας αφηγείται αυτό το βιβλίο δε θα μοιάζει παρά με παθολογική φαντασία.

Και δεν είναι ψέματα αυτό. Έχουμε ουσιαστικά να κάνουμε με ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Η ιστορία της Ινές Σουάρεθ , της φτωχής ράφτρας από την Εξτρεμαδούρα της Ισπανίας είναι σίγουρο υλικό για ένα συναρπαστικό βιβλίο. Κι ίσως αν δεν τυπωνόταν στα φύλλα ενός βιβλίου, αν η Αλιέντε δε μας παρέθετε στο τέλος δυο-τρία βιβλία-πηγές της ζωής της Ινές όλα τα γεγονότα να έμοιαζαν περισσότερο με κάτι αστικούς μύθους που αποδεικνύονται φούσκες ή με θρύλους που πάντα συνοδεύουν τη μνήμη των προσώπων που στιγμάτισαν με την παρουσία τους το μέλλον μια χώρας και ενός πολιτισμού.

Το κορίτσι με το σκουλαρίκι

Ποιο είναι αυτό το κορίτσι;
Και γιατί κοιτάζει έτσι;

Το κορίτσι με το σκουλαρίκι, ένας από τους διασημότερους πίνακες του Βερμέερ ήταν πάντα από τους αγαπημένους μου.Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Απλώς μου άρεσε η αίσθηση που μου άφηνε όταν τον κοιτούσα.

Αυτό το βλέμμα του κοριτσιού.

''Οι άντρες φταίνε για όλα!''

Δε μπορώ,να πω πως έχω εντρυφήσει στις φεμινιστικές θεωρίες,ώστε να μπορώ να μιλήσω με απόλυτη ασφάλεια για το τι πρεσβεύουν-κι έτσι ίσως παρακάτω υποπέσω σε λάθη.Θα μιλήσω λίγο πιο εμπειρικά,απ’ αυτά που βλέπω γύρω μου και ακούω,για να πω ποια πιστεύω εγώ πως είναι η πραγματική φεμινίστρια.

Κυνηγώντας Χίμαιρες

Ήθελα καιρό να γράψω γι’ αυτό το βιβλίο.Για τη Μεγάλη Χίμαιρα.Είναι ένα από τα αγαπημένα μου,δε μπορούσα να ξεκολλήσω,όταν το διάβαζα…Είναι μια βουτιά στη γυναικεία ψυχή.Βουτιά στα βαθιά ίσως.Δε λέει εξάλλου και το λαϊκό άσμα: ‘’της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος;’’Άβυσσος και η ψυχή της Μαρίνας-της ηρωίδας.Μιας ηρωίδας,που δε θα λέγαμε και συνηθισμένης.Δε θεωρώ βέβαια,πως γενικά υπάρχει ‘’συνηθισμένη’’ γυναίκα.Ακόμα και κάποια,που ακολουθεί μια φαινομενικά ή και πραγματικά ήσυχη ζωή κουβαλάει τη δική της ιστορία,που ποτέ δεν ξέρεις…ίσως και να γίνει μυθιστόρημα.

Κορίτσια στον ήλιο

via

Λέξη από Μ,με οχτώ γράμματα,δηλώνει κάτι που θέλουμε πολύ το καλοκαίρι.

''Τα όνειρά σου μετράνε!''

Διάβασα την εβδομάδα,που μας πέρασε πολλά άρθρα και ρεπορτάζ για την 86^η τελετή απονομής των Όσκαρ.Για αυτούς που κέρδισαν,για τους ‘’χαμένους’’,για το πώς ντύθηκαν οι ηθοποιοί και λοιποί ‘’celebrities’’ του Hollywood και για την περίφημη πια selfie,που έκανε το γύρο του διαδυκτίου.Τα τελευταία βέβαια δε μπορώ,να πω,πως με συγκινούν ιδιαίτερα.Μ’ αρέσει όμως πολύ να παρακολουθώ τα λογύδρια των βραβευμένων,όταν παραλαμβάνουν το χρυσό αγαλματίδιο.Ναι,ακούμε βέβαια τα ίδια πάνω-κάτω απ’ όλους-συνήθως ευχαριστίες-κι ίσως να φαίνονται κλισέ από κάποιο σημείο και μετά,αλλά πάντα σκέφτομαι,πως όταν κρατάς στα χέρια σου ένα τόσο σημαντικό βραβείο,είναι δυνατόν,να μην ευχαριστήσεις δημόσια τους ανθρώπους,που σου στάθηκαν;Βλέποντας λοιπόν τα βίντεο με το λόγο του καθενός βραβευμένου,αυτός που με συγκίνησε και με άγγιξε απίστευτα ήταν της Lupita Nyong’o,που βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στην ταινία Δώδεκα Χρόνια Σκλάβος.

Πυρ,Γυνή και Θάλασσα

‘’Κυμοθόη έπρεπε να τη λένε και όχι Πηνελόπη.’’Έτσι ξεκινά ένα από τα διηγήματα στο βιβλίο του Μιχάλη Γκανά ‘’Γυναικών,μικρές και πολύ μικρές ιστορίες’’.

Είναι ένα μικρό βιβλιαράκι.Μόλις ενενηνταεπτά σελίδες και καταφέρνει και χωράει μέσα του τις ιστορίες πολλών γυναικών.Μερικές απ’ αυτές τις ιστορίες σχημάτισαν ένα μειδίαμα στα χείλια μου,μερικές μ’ έκαναν να προβληματιστώ και μερικές να κλάψω.