I 'm driving home for Christmas

Τριανταεννέα χρόνια πριν, Χριστούγεννα του 1978. Αγγλία, πολύ χιόνι κι ένας νέος μουσικός που πρέπει να πάει από το Λονδίνο, στο σπίτι του που βρίσκεται στο Μίντλεσμπρο. Η δισκογραφική του εταιρία δεν πληρώνει το εισιτήριο για το τρένο, ενώ η οδήγηση του έχει απαγορευτεί. Τότε, η σύντροφός του ξεκινάει μ' ένα παλιό austin mini και κάνει όλο το δρόμο από το Μίντλεσμπρο ως το Λονδίνο για να τον πάρει και να γυρίσουν μαζί σπίτι. 

Στη διαδρομή το χιόνι πυκνώνει, το ζευγάρι κολλημένο στην κίνηση κι ο νεαρός μουσικός σκαρώνει ένα τραγουδάκι.''We 're driving home for Christmas...''. Κάθε φορά που τα φώτα του δρόμου αφήνουν λίγες αχτίδες μες στο παλιό mini, αυτός γράφει σ' ένα σημειωματάριο τους στίχους.

Το έντεχνο και το άτεχνο

Που λες, τι είναι τέχνη τελικά;

Ποιος είναι άξιος και ποιος ανάξιος;

από την ιστοσελίδα του MUSICPAPER

Λοιπόν,αν προκηρύσσεται λόγου χάριν μια εργασιακή θέση, όπου απαιτούνται δυο, τρία, δέκα προσόντα αντικειμενικά κάποιος θα τα 'χει όλα, κάποιος τα μισά, κάποιος δε θα 'χει τίποτα. Τον βρήκαμε λοιπόν τον κατάλληλο.

Με ποια προσόντα και κριτήρια κρίνουμε όμως έναν καλλιτέχνη τη στιγμή που η έννοια της ''τέχνης'' από μόνη της είναι αφηρημένη; Και λίγο παραπέρα τι είναι το ποιοτικό και τι το μη ποιοτικό στην τέχνη;

Μεταξωτά η αγάπη μου μαντίλια μου κεντά...

Λένε, ότι οι παλιές εποχές ήταν πιο ρομαντικές, πιο αγνές, πιο αθώες.Μπορεί και να ταν. Γεννημένη στη δεκαετία του '90 και μεγαλωμένη στα 00s θέλω να υπερασπιστώ το τώρα. Εμείς δεν είμαστε ρομαντικοί δηλαδή;

Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα δε με συνδράμει στο ελάχιστο. Και ίσως να επιβεβαιώνονται οι παλιοί που λατρεύοντας φυσικά με ευλάβεια τη δική τους εποχή και γενιά μιλούν για χρόνια που ο ρομαντισμός ήταν κι αυτός στοιχείο της ατμόσφαιρας μαζί με το οξυγόνο, το άζωτο κι όλα τ' άλλα απαραίτητα για την αναπνοή μας, για την ίδια μας τη ζωή.Ρούφαγες αέρα και γέμιζες τα κύτταρά σου λυρισμό.

Όμορφη Πόλη

Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, είχαμε στήσει μια πολύ όμορφη χορωδία χάρη στο μερακλή μουσικό του σχολείου μας.Οι περισσότεροι από εμάς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ασχολούμασταν με τη μουσική.

Είχαμε να περηφανευόμαστε, ότι οι δικές μας γιορτές και εκδηλώσεις σε εθνικές επετείους και άλλες ευκαιρίες ήταν πάντα πιο ενδιαφέρουσες και ιδιαίτερες σε σχέση με του άλλου γυμνασίου-λυκείου της πόλης.

''Άνοιξη''-απ' το ανοίγω

Άνοιξη-από το ανοίγω.Ένα ρήμα που υποδηλώνει κίνηση, ενέργεια, ένα ξεκίνημα.

Και είναι και η άνοιξη εξάλλου ένα ξεκίνημα.Διόλου τυχαίο το όνομά της.Συμβολικό και πλήρως αντιπροσωπευτικό.

Και το ξεκίνημα γίνεται με το Μάρτη.Αυτό το μήνα που κάνει λίγο σαν κυκλοθυμικό και πεισματάρικο κοριτσάκι και που ξέρει να ξεγελάει με τον καλύτερο τρόπο.

Μην απολαμβάνετε καθόλου υπεύθυνα (*μουσικές από άλλο πλανήτη)

Στην 87η τελετή απονομής των Όσκαρ ακούστηκε το όνομα Alexandre Desplat.Μετά από λίγο ένας φινετσάτος συνθέτης με γαλλική αύρα βρέθηκε πάνω στη σκηνή να κρατάει στα χέρια του το χρυσό αγαλματίδιο για τη μουσική της ταινίας The Grand Budapest Hotel.Η οποία βέβαια δεν ήταν μόνη του υποψηφιότητα εκείνη τη βραδιά,αφού είχε προταθεί και για τη μουσική της ταινίας The Imitation Game.

Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να επενδύσεις μουσικά μια ταινία.Δεν αρκεί να είσαι ένας πολύ καλός μουσικός ή να συνθέτεις με μαεστρία.Πρέπει να εμπνευστείς από την ταινία,να μπεις στο πετσί της ,να νιώσεις τα μηνύματα που θέλει να μεταλαμπαδεύσει στο κοινό και να γράψεις τέτοια μουσική που θα αβαντάρεις τις σκηνές, θα τονίσεις τα καλά τους σημεία, αλλά δε θα τις καταπιείς,ώστε ο θεατής να απορροφηθεί μόνο από τη μουσική.Μας φαίνεται ίσως σαν να είναι συμπληρωματικός ο ρόλος του soundtrack αλλά για φανταστείτε μια ταινία μουγκή,εννοώ χωρίς ίχνος μελωδίας.Κενό.

Όταν λοιπόν έρχεται η μουσική με τον κατάλληλο ήχο σαν ανάλαφρο φόρεμα να ντύσει το σώμα των σκηνών, τότε μιλάμε για το τέλειο.

τα τραγούδια κάηκαν...

Λένε πως άμα είσαι ερωτευμένος νομίζεις, πως όλα τα τα τραγούδια εχούν γραφτεί για εσένα.Και τον καλό σου. Ή την καλή σου.Που λέει ο λόγος και τα καγκέλια ν’ ακούσεις θα νομίζεις πως γράφτηκαν για να περιγράψουν το δικό σας μεγάλο, ανυπέρβλητο, εξωπραγματικά παραμυθένιο και ασύγκριτο έρωτα που ‘’τελικά δεν υπάρχει μόνο στις ταινίες’’

Συνηθισμένες οι σκηνές που κάθεσαι ακίνητη-σαν να έχει χαθεί η επικοινωνία με το περιβάλλον-και κοιτάς το ταβάνι ακούγοντας όλα αυτά τα τραγούδια που θα θελες να ‘ναι soundtrack τότε που τρέχατε στην παραλία, ή περιπλανιόσαστε στην πόλη χωρίς να ξέρετε πού πάτε ή τότε που τρώγατε πατατάκια μέχρι να μη χωράει άλλο το στομάχι κάθε φορά που βλέπατε ταινία. Ονειροπολείς δηλαδή ασύστολα με μουσική υπόκρουση και ίσως να λατρέψεις λίγο παραπάνω κάποια τραγούδια που ήδη λάτρευες γιατί μέσα στις λέξεις και τις νότες βρίσκεις τον άνθρωπο που αγαπάς.

You are the dancing queen!

Τελικά είμαστε γκρινιάρικα όντα οι άνθρωποι.Ε,δεν είμαστε;

Γκρινιάζουμε που θα ξυπνήσουμε νωρίς το πρωί για τη δουλειά,που δεν έχουμε τόσα λεφτά,όσα χρειάζονται για να ξεσηκώσουμε ένα εμπορικό κέντρο,που δε μας κάθισε το ''πολλά υποσχόμενο'' ειδύλλιο,που η ζυγαριά μας δείχνει τρία-τέσσερα κιλά παραπάνω (μπορεί και περισσότερα),που δε μας πέτυχε το φαγητό και με κόπο θα το κατεβάσουμε στο στομαχάκι μας και για χίλια δυο άλλα.Ψεγάδια,που εντοπίζουμε παντού μα παντού και τα κάνουμε να φαίνονται τόσο επικίνδυνα τερατώδη στο μυαλό μας και ικανά να μας επηρεάσουν την ψυχολογία με το χειρότερο τρόπο.

Ακούγοντας όπερα στα μπουζούκια...

Λοιπόν το γειτονάκι μου,το πάω πολύ!Και θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί.

Ξυπνάω το πρωί,ο γείτονας από δίπλα ακούει Μαζωνάκη-συνήθως το ''Έχω περάσει και χειρότερα...''

Πάει μεσημέρι θα το γυρίσει σε depeche mode-με ιδιαίτερη αγάπη στο Personal Jesus.

Το απόγευμα θα κάνει ένα πέρασμα από αυτό,που λέμε ''έντεχνη'' μουσική-αν και προσπαθώ ν' αποφεύγω τις ταμπέλες (δεν κάνουν καλό...)

Το βράδυ heavy metal και βγαίνουμε να χτυπηθούμε στα μπαλκόνια!

Κι αν τύχει και ξυπνήσουμε κατά τις τρεις τα ξημερώματα κόβουμε φλέβα με evanescense κι άλλα ψυχοπλακωτικά...

Goodbye? (#about movies)

Μ’ αρέσει,να βλέπω ταινίες,που όχι μόνο θα με κάνουν να περάσω καλά,θα με ψυχαγωγήσουν,αλλά παράλληλα θα με προβληματίσουν και θα με κάνουν,να σκεφτώ ακόμα παραπέρα.Και ναι το παραδέχομαι,γέλασα πολύ όταν είδα τα ομολογουμένως ‘’κάφρικα’’ American Pie,οι ταινίες όμως,που άγγιξαν την ψυχή μου είναι άλλες.

Μέσα σ’ αυτές είναι και μια ταινία του 2003,που εγώ όμως παρακολούθησα τώρα,το Goodbye Lenin!,του Wolfgang Becker.

Ντο δίεση (#tieinaimousiki)

Μα τι είναι μουσική τελικά;Είναι τα μαύρα σημαδάκια πάνω στο πεντάγραμμο,τα κλειδιά του σολ,του φα και του ντο.