Κλειστόν λόγω εξεταστικής; Not any more!

Αυτές οι μέρες είναι περίοδος εξεταστικής για τους φοιτητές.Για εμένα είναι ο πρώτος Ιούνης μετά από τέσσερα χρόνια που δε διαβάζω και που δε δίνω μαθήματα.Πιστεύω, πως το καλοκαίρι είναι πραγματικά πολύ βάρβαρη εποχή για να διαβάζεις χιλιάδες (κυριολεκτικά) σελίδες συγγραμμάτων όμως απ' την άλλη η εξεταστική του Ιουνίου ήταν από τις καλύτερές μου και είχα και εκατό τα εκατό επιτυχία κάποιες φορές.

Ο καθένας έχει τις παραξενιές του στο διάβασμα.Εγώ για παράδειγμα σπάνια διάβαζα στη βιβλιοθήκη.Απλά γιατί δε μου άρεσε. Αντίθετα προτιμούσα το σπίτι μου.Άπλωνα βιβλία,σημειώσεις και κώδικες πάνω στο κρεβάτι (μετά βέβαια δεν είχα καν χώρο να καθίσω) και συνήθιζα να περιφέρομαι στο δωμάτια και να μιλάω δυνατά. Εντελώς κουλή φάση,αλλά....όπως βολεύεται ο καθένας!

Από την ασύγκριτη λοιπόν πείρα των τεσσάρων χρόνων και των εξεταστικών (βγάλτε Σεπτεμβρίου, τα δυο πρώτα χρόνια δεν πάτησα καν) προέκυψε και το παρακάτω απόσταγμα σοφίας!

Όμορφη Πόλη

Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, είχαμε στήσει μια πολύ όμορφη χορωδία χάρη στο μερακλή μουσικό του σχολείου μας.Οι περισσότεροι από εμάς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ασχολούμασταν με τη μουσική.

Είχαμε να περηφανευόμαστε, ότι οι δικές μας γιορτές και εκδηλώσεις σε εθνικές επετείους και άλλες ευκαιρίες ήταν πάντα πιο ενδιαφέρουσες και ιδιαίτερες σε σχέση με του άλλου γυμνασίου-λυκείου της πόλης.

amfitheatro calling!

Γενικώς με το να δίνω συμβουλές έχω ένα θέμα.Ίσως γιατί δεν έχω όση αυτοπεποίθηση χρειάζεται,για να θεωρώ,πως αυτά που λέω είναι σωστά.Ίσως γιατί ούτε κι εμένα δε μπορώ να συμβουλεύσω…(αλλά τέλος πάντων λένε,πως αν είναι για τον εαυτό σου δεν πιάνεται γιατί δε μπορείς να είσαι αντικειμενικός.)Αυτό που λέω πάντα στους φίλους,όταν συζητάμε είναι ‘’κάνε αυτό,που νιώθεις’’.Ναι,ξέρω ακούγεται πολύ γενικόλογο και ίσως κάποιος να σκεφτεί ‘’Εντάξει,αυτή θέλει να τους ξεφορτωθεί…’’ αλλά πραγματικά μπορεί να πω χίλια δυο πράγματα αλλά η τελικά συμβουλή μου είναι πάντα αυτή.Ποιος μπορεί να καταλάβει καλύτερα από εμάς τους ίδιους τα συναισθήματά μας;

Έτσι σήμερα ήθελα να γράψω δυο λόγια-‘’συμβουλές’’ για τα παιδιά,που ξεκίνησαν φέτος τις σπουδές τους.Και δε θέλω βέβαια,να τα χαρακτηρίσω και συμβουλές γιατί κάτι κείμενα του τύπου ‘’δέκα πράγματα,που πρέπει να κάνεις όταν είσαι φοιτητής’’ ή ‘’είκοσι πράγματα,που απαιτεί η δεκαετία των είκοσι’’ με χαλάνε απίστευτα καθώς μου φαίνονται τέρμα στερεοτυπικά και κλισέ.Οπότε,ό,τι γράψω παρακάτω είναι μια άποψη απλά για το τι μπορεί να κάνει τη φοιτητική ζωή λίγο πιο όμορφη.Αν και εδώ που τα λέμε είναι κι από μόνη της.

Τέσσερα χρόνια...

Αυτές τις ημέρες βλέποντας πολλούς πρωτοετείς φοιτητές να έχουν πλέον γεμίσει τους δρόμους,τις πλατείες,τα λεωφορεία και τις καφετέριες της Θεσσαλονίκης προσπαθώ να θυμηθώ την πρώτη μου μέρα στο πανεπιστήμιο.Κι ειλικρινά μου φαίνεται σαν να είναι χθες!Θα ακουστεί τραβηγμένο,αλλά μπορώ να θυμηθώ ακριβώς ακόμα και τα ρούχα,που φόρεσα εκείνη τη μέρα.

Εντάξει ήμουν εντελώς χαμένη.Απολύτως χαμένη και φυσικά απίστευτα ψαρωμένη.

''Μη γράψεις κι άλλη έκθεση αγάπη μου...Γράψε δυο λέξεις μόνο!''

Άκουγα προχθές ένα πολύ όμορφο τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά,την Τριτοδεσμίτισσα,όπου ο ερμηνευτής χιλιοπαρακαλάει την νεαρή μαθήτρια και υποψήφια της τρίτης δέσμης(η σημερινή θεωρητική κατεύθυνση που λέμε)ν' αφήσει έστω για λίγο τ' αρχαία της και τα λατινικά της στην άκρη και να του ρίξει μια ματιά...Να του πει ένα te amo βρε αδερφέ!Της αραδιάζει λοιπόν κάθε τρυφερότητα,που μπορεί να σκεφτεί,της πάει κι ανθοδέσμη και καταλήγει εκλιπαρώντας την ''μη γράψεις κι άλλην έκθεση αγάπη μου,γράψε δυο λέξεις μόνο...''

''Πρωτάκι,σχολιαρούδι,του κλέβουν το τραγούδι...''

Τότε το Σεπτέμβρη του ’98,που πήγα στην πρώτη δημοτικού δεν ήθελα ούτε τσάντα ροζ με κάποια πριγκίπισσα πάνω,ούτε καμια με ροδάκια,ούτε αυτή που είχε και φοβερό παγουρίνο δώρο!Ήθελα την τσάντα με τα φωτάκια,την space bag,όπως την άκουγα στη διαφήμιση ενώ έβλεπα στην οθόνη της τηλεόρασης το μικρό μαθητή να περπατάει με την τσάντα του χαλαρά μέσα στο σκοτάδι και τα λαμπάκια στο τσεπάκι να δίνουν ρέστα,ενώ αναβόσβηναν τρελά!

Ε….για πες!Δεν τραβάει το μάτι κάτι τέτοιο;

η τηλεόραση πάει πανεπιστήμιο!

Ξεκινάει νέα σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά σε λίγες μέρες.Η γειτονιά μου έχει ήδη κατακλυστεί από φοιτητές,που ψάχνουν να βρουν το ''παλατάκι''.Γιατί όσο μικρό και όσο στενάχωρο και να 'ναι το φοιτητικό σπίτι,για τον ίδιο το φοιτητή είναι και θα είναι για πάντα το ωραιότερο σπίτι,που έχει ζήσει!Ξεκινάνε τώρα λοιπόν τα ωραία!Τα πολύ πολύ ωραία για την ακρίβεια!Και γι' αυτό τα φοιτητικά χρόνια αποτυπώθηκαν και στην τηλεόραση.Πέρυσι τέτοιο καιρό είχα γράψει αυτό το κείμενο για ένα φοιτητικό περιοδικό.Εν τέλει δε δημοσιεύθηκε,αλλά το είχα τόσο λατρέψει,που δε θα μπορούσα να μην το δημοσιεύσω στο blog!

Εγώ είμαι ''το σύστημα''

Τρίτη λυκείου, μάθημα λογοτεχνίας. Ο καθηγητής μάς μοιράζει φωτοτυπίες με ανάλυση του κειμένου. Δεν είναι δικές του σημειώσεις, αλλά αντίτυπα από ένα από τα βοηθητικά βιβλία, που κυκλοφορούν στο εμπόριο. Μας πετάει σχεδόν τις φωτοτυπίες πάνω στο θρανίο και αυτό ήταν. Δε συζητάμε το κείμενο. Δε διαβάζουμε καν το κείμενο.