Τρεις χιλιάδες κρεμάστρες

Στο γραφείο της γερουσιάστριας του Μάιν Susan Collins τρεις χιλιάδες συρμάτινες κρεμάστρες έχουν σταλεί ως τώρα από αμερικανούς πολίτες. Ασυνήθιστη κίνηση; Παράξενη; Μήπως και ανούσια; Ίσως όχι και τόσο. 

Στις μακρινές μας, αλλά και τόσο κοντινές, ΗΠΑ μετά τη συνταξιοδότηση του δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου, Άντονι Κένεντι, ήρθε η ώρα της αντικατάστασης, διαδικασία που δεν είναι και τόσο απλή και σίγουρα καθόλου αδιάφορη κι αυτό γιατί η επιλογή των δικαστών του Ανώτατου Δικαστηρίου περνάει κατά κύριο λόγο από τα χέρια του Προέδρου. Η επιλογή βέβαια αυτή δεν είναι ενέλεγκτη, καθώς απαιτείται για το διορισμό η έγκριση του σώματος της Γερουσίας. Και κάπου εδώ μπαίνουν στο σκηνικό οι συρμάτινες κρεμάστρες στο γραφείο της Collins.

Θαύμα θερινό...

H θάλασσα είναι λάδι. Σχεδόν, γιατί που και που έρχεται ένα μικρό αεράκι να ταράξει την επιφάνειά της. Σαν χάδι που ξυπνάει το σώμα, σαν ερωτικό σκίρτημα.

Ακίνητα σχεδόν και τα κλαδιά των πεύκων. Ρίχνω καμια κλεφτή ματιά προς τα πάνω. Αν δω τις πευκοβελόνες να κουνιούνται λιγάκι πάει να πει πως θα ρθει ένα μικρό φύσημα να μας δροσίσει από την κάψα της ημέρας.

Η θάλασσα με τα πεύκα μαζί έχουν ήδη φτιάξει το πιο όμορφο σκηνικό. Κάπου πάνω απ' τα πεύκα και πολύ πάνω από τη θάλασσα έχουμε και τον κατάδικό μας κι όλου του κόσμου  προβολέα. Φεγγάρι που ρίχνει τις ακτίνες του στη θάλασσα,γιατί τη γουστάρει και θέλει να την ομορφύνει κι άλλο. Όσο παίρνει δηλαδή να ομορφύνει.

Κάπου εκεί δίπλα στη θάλασσα και κάτω από τα πεύκα, λίγα τραπέζια στη σειρά έχουν στηθεί να υποδεχθούν παρέες. Παρέες αγαπημένες, γιατί οι παρέες του καλοκαιριού δε μπορεί παρά να είναι αγαπημένες. Τη χαλάρωση και την ξεγνοιασιά με συμβατικές παρέες δε μπορείς να τις βιώσεις. Αραγμένες αυτές κάτω απ' τα πεύκα τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους. Με παγωμένη μπύρα ή κρύο τσίπουρο, που σε καίει λιγάκι στον ουρανίσκο.

Μια σπίθα ανάβει ένα τσιγάρο. Τσαφ! Οι σπίθες του καλοκαιριού είναι υπεύθυνες για το άναμμα όχι μόνο των τσιγάρων, μα και των πνευμάτων. Ο καπνός κάνει λίγες βόλτες στον θερινό αέρα και σε λίγο η μυρωδιά του χάνεται. Τη θέση του παίρνει ένα σπιρτόζικο ανδρικό άρωμα που φέρνει το αεράκι που τώρα φυσά κάτω από τα ρουθούνια σου. Ταιριάζει απόλυτα με τη βραδιά. Σαν να το 'φτιαξαν σταγόνα σταγόνα γι' αυτή τη βραδιά.

Η θάλασσα παύει να είναι πια τόσο ήρεμη και νηφάλια. Σαν να την πότισαν κι αυτή αλκοόλ κι έχει αναστατωθεί. Ένα μικρό κυματάκι σκάει τώρα δίπλα μας. Και ο παφλασμός σα φιλί αργό που δίνουν χείλη δροσερά και ποτισμένα με αλμύρα. Τα χείλη που είναι άξια να δίνουν φιλιά τα καλοκαίρια. Αυτά και μόνο αυτά.

Οι μεγάλοι, λένε, έρωτες

Λένε για τους ''μεγάλους έρωτες''. Ναι, ''μεγάλοι έρωτες'' σε εισαγωγικά όχι για να πω πως είναι δήθεν μεγάλοι έρωτες,μα γιατί έχει πια καθιερωθεί θαρρώ σαν έκφραση. ''Οι μεγάλοι έρωτες'', όπως λέμε οι ''μεγάλες προσδοκίες'', οι ''μεγάλες δυνάμεις'' και οι ''Μεγάλες Αντίλλες''. Γιατί τι θα 'ταν οι έρωτες μόνοι τους; Άλλο να 'χεις ζήσει έρωτες κι άλλο ''μεγάλους έρωτες''. Πιο μεστό, πιο πιασάρικο, πιο λογοτεχνικό ακόμη.

Οι ''μεγάλοι έρωτες'' εξάλλου δεν είναι μόνο πια μια έκφραση. Είναι σύμβολο. Και είναι κι ιστορία και φιλολογία. Πολλή φιλολογία. Γραφές και γραφές και παραμύθια και μύθοι και άρθρα (ακόμα και τούτο ένα τέτοιο άρθρο-δε θα 'θελα να-είναι). Θυμάστε εκείνο το ζευγάρι; Αχ, είχε ζήσει ένα μεγάλο έρωτα. Τόσο μεγάλος..και μπορεί να χωρέσει τελικά κάπου;

Λένε κι άλλα για τους μεγάλους έρωτες. Λένε πως δε γίνονται ποτέ πολιτισμένες σχέσεις και πως δεν ξυπνάνε στο ίδιο κρεβάτι. Μοιραία η κατάληξή τους, οι ειδικοί ερωτολόγοι μας λένε πως καμία τύχη δεν έχουν. Δε θα ζήσουν μαζί, δε θα ξυπνήσουν δίπλα δίπλα αγκαλισμένοι. Ουφ την πατήσαμε! Μα ένα ''μεγάλο έρωτα'' θέλουμε να ζήσουμε και πάλι μόνοι θα 'μαστε; Πάλι στον άσσο;

Και τι είναι δηλαδή αυτό που φέρνει αυτό το χώρια, το ποτέ μαζί; Μπορεί να φταίνε οι ωροσκόποι αλλά όσοι έχουμε τα ζώδια γραμμένα μια άλλη εξήγηση θέλουμε μήπως και το μυστήριο λυθεί. Τις πταίει;

Κάνε το σωστό

Can't stand it...can't stand the heat

 Ζέστη, πολλή ζέστη. Καύσωνας. Νέοι και νέες που παίζουν με το νερό των πυροσβεστικών κρουνών, τρεις φίλοι που αράζουν (και σχολιάζουν) κάτω από μια μικρή ομπρέλα, παιδιά που τρέχουν να απολαύσουν μια γρανίτα, ένας ηλικιωμένος που κατεβάζει τις μπύρες τη μία μετά την άλλη. Ένα εικοσιτετράωρο στο Μπέντφορντ Στάιβεσαντ του Μπρούκλιν-μια από τις πιο κακόφημες περιοχές της Νέας Υόρκης-μέσα από τη ματιά του αφροαμερικανού ηθοποιού και σκηνοθέτη Spike Lee σε μια ταινία που καατάσσεται στα καλύτερα αμερικάνικα φιλμ όλων των εποχών και έχει θεωρηθεί ως ιδιαίτερα σημαντική πολιτισμικά από την ίδια τη Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου. 

  Do the right thing, προτρέπει ο τίτλος της ταινίας. Κάνε το σωστό. Ποιο είναι το σωστό, ο Lee δε μας το λέει. Μάλλον αφήνει εμάς να αποφασίσουμε εκεί προς το τέλος της ταινίας, όταν πια η ζέστη κορυφώνεται και μαζί και τα πάθη σ' αυτό το οικοδομικό τετράγωνο του Μπρούκλιν καταλήγοντας σε μια κορύφωση που σε κάνει κρατάς την ανάσα σου.

  Εκεί λοιπόν, στο Μπέντοφορν Στάιβεσαντ, μια πολυφυλετική γειτονιά, σε μια ιδιαίτερα ζεστή μέρα, κάθε προκάλυμμα του φυλετικού ρατσισμού και των στερεοτύπων δεν αντέχει και λιώνει. Η πλοκή διαδραματίζεται ανάμεσα σε πλήθος χαρακτήρων που ο καθένας κάτι προσφέρει-κανείς ρόλος δε φαίνεται να 'ναι άσκοπος, καμία προσωπική ιστορία δε μας αφήνει με την απορία της ύπαρξής της. Τρεις όμως είναι οι τόποι-σημεία αναφοράς. Ο ραδιοφωνικός σταθμός We Love Radio, το παντοπωλείο του ζευγαριού από την Κορέα και η πιτσαρία του ιταλοαμερικανού Σαλ, την οποία βρίσκουμε πια στο τέλος του φιλμ να 'ναι απλά αποκαΐδια. 

Η κούκλα

Πριν λίγες μέρες η πολυτάλαντη και πολυγραφότατη Christina Andromeda ανέβασε στο ίνσταγκράμ της μια φωτογραφία του παιχνιδάδικου Πινόκιο που βρίσκεται στην οδό Δημητρίου Γούναρη στη Θεσσαλονίκη. Βλέποντας τη βιτρίνα του μαγαζιού, γεμάτη με όμορφα παιχνίδια και ζωηρά χρώματα συγκινήθηκα. Τη βιτρίνα αυτή μαζί με τη βιτρίνα από το βιβλιοπωλείο Κεντρί ακριβώς δίπλα τις λάτρευα.
Ανεβοκατέβαινα τη Γούναρη και πάντα σταματούσα εκεί να χαζέψω τα βιβλία και να σκεφτώ ποιο θα είναι το επόμενο που θα αγοράσω και μετά να χαζέψω τα παιχνίδια και κυρίως τις κούκλες. Κάτι κούκλες μεγάλες, ντυμένες με υπέροχα ρουχάκια, σχεδόν σαν αληθινά μωρά. Τόσο όμορφες!
Καθόμουν και χάζευα κι ας μην αγαπούσα ποτέ τέτοιου είδους παιχνίδια ούτε καν ως παιδάκι. 
Κάποτε βρέθηκε στη βιτρίνα μια κουκλίτσα πανέμορφη. Με ξανθά κοτσιδάκια, κόκκινο φορεματάκι και ζακετάκι, λευκά σοσονάκια και παπουτσάκια. Από το λαιμό κρεμόταν η πιπίλα της.

Για την απόφαση 660/2018 ΣτΕ

Ένα σύντομο κείμενο και λίγες σκέψεις που αποτύπωσα στη σελίδα μου στο facebook για την απόφαση 660/2018 του Συμβουλίου της Επικρατείας. Από νομικής άποψης αποτελεί μια απόφαση που σίγουρα θα σχολιαστεί πολύ έντονα. Ωστόσο, τη θεωρώ χρήσιμη. Μας θυμίζει πως ζούμε σε μια βαθιά συντηρητική κοινωνία που δε σέβεται εν τοις πράγμασι το διαφορετικό και την ελευθερία της έκφρασης.

Αρχίζει το ματς

Ο λόγος περί ποδοσφαίρου και συγκεκριμένα περί ομάδων ποδοσφαίρου. Στην Ελλάδα λένε το αγαπάμε το άθλημα. Δε θα 'λεγα ακριβώς ότι το αγαπάμε, μάλλον η ''αγάπη'' μας παρασιτεί πλάι στο παρηκμασμένο και ξεπεσμένο πρωτάθλημα. Το πρωτάθλημα που κάθε χρόνο βουλιάζει κι ακόμα περισσότερα στη βρόμα και τη λάσπη.

Αναρωτιόμουν και έχει τύχει να συζητήσω και με φίλους για ποιο λόγο υποστηρίζουμε κάποια συγκεκριμένη ομάδα. Γιατί να χαιρόμαστε επειδή ''σήμερα κερδίσαμε'' και να κατεβάζουμε τα μούτρα γιατί ''παίξαμε άθλια και μας έστησαν στον τοίχο''; Από πού πηγάζει αυτό το α' πληθυντικό;

Οι λόγοι μπορεί να 'ναι ίδιοι μ' αυτούς που κάνουν κάποιους να ακολουθούν ένα πολιτικό κόμμα. Η οικογενειακή παράδοση και κάποιο συναισθηματικό δέσιμο με την ομάδα. Tην υποστήριζε ο παππούς, μετά ο μπαμπάς, την υποστηρίζω κι εγώ και κάπως έτσι προχωράει το πράγμα. Βέβαια στο να υποστηρίζεις τυφλά μια ομάδα επειδή το έκαναν και οι πρόγονοί σου δεν υπάρχει και κάτι τραγικά κακό, όσο το να εφαρμόζεις την ίδια τακτική σ' ένα κόμμα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

''Εδώ δε χωράνε οπαδικά''

H νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη, γνωστού από την Πολίτικη Κουζίνα, φέρει για τίτλο μια χρονολογία,1968 και μας ταξιδεύει πενήντα χρόνια πίσω στην Ελλάδα της δεκαετίας του '60 για ν' αφηγηθεί ένα σπουδαίο αθλητικό γεγονός, τη νίκη της μπασκετικής ΑΕΚ επί της Σλάβια Πράγας και την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης. Ήταν 4 Απριλίου του 1968, όταν το Καλλιμάρμαρο στάδιο γέμισε με 80.000 κόσμο, για να υποστηρίξουν την Ένωση, αν και λέγεται ανεπίσημα ότι το πλήθος ήταν μεγαλύτερο.

Ίσως για όλους όσοι δεν υποστηρίζουν ή δε συνδέονται με κάποιον τρόπο με την ομάδα της ΑΕΚ να φαίνεται σα μια ταινία αδιάφορη. Για τους φανατικούς δε άλλων ομάδων ήταν μια αφορμή για να εκφράσουν για ακόμη μια φορά τη στενομυαλιά τους απειλώντας ιδιοκτήτες κινηματογράφων πως εάν προβάλλουν την ταινία θα τους βρούνε μπροστά τους.

Πρόληψη και διαδικτυακές καρδιές

Την προηγούμενη εβδομάδα έβλεπα το χρονολόγιο μου στο facebook να γεμίζει με καρδούλες που πόσταραν γυναίκες διαδικτυακές φίλες. Ομολογώ πως δεν έδωσα σημασία. Στο facebook κατά καιρούς εμφανίζονται διάφορα trends που δεν αφορούν και ιδιαιτέρως σημαντικά ζητήματα. Κι έπειτα είχα αγωνία για δυο θέματα. Την περασμένη Τρίτη το πρωί έκανα το πρώτο μου δικαστήριο και το απόγευμα τον πρώτο μου υπέρηχο στο στήθος.

Το επαγγελματικό ζήτημα βέβαια σαφώς και δε μου φαινόταν τόσο σημαντικό όσο το ζήτημα υγείας. Απλώς υπήρχε εκεί ως κάτι καινούριο για 'μενα. Όπως και ο υπέρηχος που έκανα στο συγκεκριμένο σημείο του σώματός μου. Ήταν κι αυτός κάτι πρωτόγνωρο για 'μενα. 

Δυο βδομάδες πριν σε μια εξέταση για μια γρίπη που περνάω καθώς η παθολόγος με ψηλάφισε με ενημέρωσε πως οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες μου είναι πρησμένοι και καλό θα ήταν να κάνω έναν υπέρηχο στο στήθος. Δεν είναι κάτι σημαντικό, μου λέει, είσαι και μόνο εικοσιπέντε, αλλά καλό είναι να κάνεις έναν υπέρηχο.

Να πω πως δε θορυβήθηκα, πως δεν με αγχώθηκα; Έκλεισα ραντεβού την ίδια κιολας μέρα. Λίγες μέρες μετά έκανα την εξέταση κι ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Άναρχη βροχή, άναρχη γραφή

Αυτό το κείμενο θα 'ναι κάπως άναρχο. Κάπως; Βασικά, δεν υπάρχει ''κάπως άναρχο''. Σκέτο άναρχο, λοιπόν.

Είναι που βρέχει μάλλον. Νερό που άναρχα πέφτει από τον ουρανό. Σταγόνες που δεν υπακούουν πουθενά κι η καθεμία τραβάει το δικό της δρόμο προς τη γη. 

Αυτή η άναρχη η βροχή τα φταίει, λοιπόν. Όλοι κάτι θα νοσταλγήσουμε με τη βροχή, κάτι θα θυμηθούμε, με κάτι θα μελαγχολήσουμε, κάτι θα ποστάρουμε (οι νέες τεχνολογίες με εξαναγκάζουν να αναφερθώ και σ' αυτό). Είναι άναρχη και η σκέψη βλέπετε και δε συμμαζεύεται εύκολα.

Αυτή τη στιγμή το ρολόι μου δείχνει 3:47 το πρωί. Κι έξω-όπως θα καταλάβατε κι από την εισαγωγή,που δεν είναι κι η εισαγωγή καθότι άναρχο το κείμενο-ρίχνει μια όμορφη βροχούλα. Γλυκιά, όχι αγριεμένη, σαν να 'ναι κρέμα βανίλια ας πούμε.

I 'm driving home for Christmas

Τριανταεννέα χρόνια πριν, Χριστούγεννα του 1978. Αγγλία, πολύ χιόνι κι ένας νέος μουσικός που πρέπει να πάει από το Λονδίνο, στο σπίτι του που βρίσκεται στο Μίντλεσμπρο. Η δισκογραφική του εταιρία δεν πληρώνει το εισιτήριο για το τρένο, ενώ η οδήγηση του έχει απαγορευτεί. Τότε, η σύντροφός του ξεκινάει μ' ένα παλιό austin mini και κάνει όλο το δρόμο από το Μίντλεσμπρο ως το Λονδίνο για να τον πάρει και να γυρίσουν μαζί σπίτι. 

Στη διαδρομή το χιόνι πυκνώνει, το ζευγάρι κολλημένο στην κίνηση κι ο νεαρός μουσικός σκαρώνει ένα τραγουδάκι.''We 're driving home for Christmas...''. Κάθε φορά που τα φώτα του δρόμου αφήνουν λίγες αχτίδες μες στο παλιό mini, αυτός γράφει σ' ένα σημειωματάριο τους στίχους.

Όλα είναι ίδια, αν δεν τ' αγαπάς

Βρίσκομαι σε μια ουρά στην εφορία περιμένοντας να 'ρθει η σειρά για την άγια ώρα που θα γίνει επιτέλους η δουλειά μου. Δυο υπάλληλοι διαφωνούν επί ώρα για το αν ένα έγγραφο είναι επικυρωμένο, μια τρίτη υπάλληλος προσπαθεί να διευθετήσει το θέμα τριγυρνώντας μ' ένα τσιγάρο στο χέρι, εγώ έχω περάσει ήδη από πέντε γραφεία και γύρω μου το σκηνικό είναι φτιαγμένο από χιλιάδες χαρτονένιες κούτες με έγγραφα.''Παγωμένο σκοτάδι της πολικής νύχτας'', που έγραφε κι ο Max Weber για τη γραφειοκρατία.

Η αναμονή βέβαια, και δη η αναμονή σ' ένα θλιβερό μέρος, σου δίνει τη δυνατότητα, μάλλον, σωστότερα, σε εξαναγκάζει να σκεφτείς. Ό,τιδήποτε άλλο απ' ό,τι διαδραματίζεται γύρω σου. Κι επειδή μάλλον βρισκόμουν σ' ένα μέρος άσχημο, άσχημο με όλη τη σημασία της λέξης, αναρωτήθηκα τι σημαίνει πραγματικά το αντίθετό του. Το όμορφο.

Δε θα ανατρέξω σε λεξικά και επιστημονικές πηγές για να βρω την έννοια. Ο όμορφος είναι, αλλιώς, ο έμορφος, ο εύμορφος, από το ευ και μορφή, αλλά έχει δεν έχει και καμια σημασία στην πραγματικότητα· το ευ, το καλό, είναι άλλο για τον καθένα μας, είναι διαφορετικό κι υποκειμενικό. 

Κι εξάλλου κάποιος ή κάποια δεν είναι όμορφος ή όμορφη, κάτι δεν είναι όμορφο. Κάποιον ή κάποια τον/τη θεωρώ όμορφο/η και κάτι όμορφο το θεωρώ ως τέτοιο εγώ, επίσης. 

Δε βρίσκεται εύκολα, λοιπόν, το κοινό μέτρο για το πού αποδίδεται η ομορφιά και εδώ που τα λέμε de gustibus et coloribus non est disputandum. Είναι και κάτι άλλο όμως, που είναι, πιστεύω, κοινό σε όλους μας παραγωγικό στοιχείο της ομορφιάς. Η αγάπη. Κι ό,τι αυτή συνεπάγεται.

Σαν τη ''μαμά-κουκουβάγια'' θα μου πείτε; Που αγαπά τα παιδιά της και τα βρίσκει πανέμορφα; Ναι, κι αυτό. Το όμορφο δεν είναι τελικά το άρτιο, μα το ξεχωριστό·κι αυτό δημιουργείται από εμάς και μόνο. Από το κομμάτι της καρδιάς μας που κάπου αφήνουμε, από το χρόνο που αφιερώνουμε, από τις σχέσεις που πλάθουμε, από αυτή την κλωστίτσα που μας ενώνει με κάποιον ή κάτι.

''Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε να δει ακόμη μια φορά τα τριαντάφυλλα. «Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο», είπε... «Είστε όμορφα, αλλά κενά... Αν κάποιος τυχαίος περαστικός έβλεπε το τριαντάφυλλό μου, θα νόμιζε ότι σας μοιάζει. Εκείνο όμως είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα σας, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω εγώ ποτίσει. Γιατί είναι το λουλούδι που προστάτεψα. Γιατί έχω σκοτώσει τα σκουλήκια του, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω ακούσει να παραπονιέται, να καμαρώνει ή να σιωπά. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου το καλύτερο απ' όλα.΄''

Μη με κοιτάς στα μάτια...

Πάει ένας χρόνος που ασχολούμαι με τους παραδοσιακούς χορούς.Κι είναι ένα ταξίδι. Σήμερα βρίσκεσαι στη Θεσσαλία, αύριο πλέεις προς τα νησιά, έπειτα πας μια βόλτα προς Ήπειρο,πετάγεσαι στη Μακεδονία, περνάς από Θράκη και καταλήγεις Μικρά Ασία. Είναι σαν να ζεις τους τόπους και την ιστορία τους μέσα από το τραγούδι γράφοντας τη δική σου ιστορία με τα πατήματά σου στο έδαφος. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να νιώσει κάποιος τι πάει να πει πολυπολιτισμικότητα,έχοντας μεν  τον ελληνικό πολιτισμό ως σημείο αναφοράς, προσεγγίζοντας όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τόπου ξεχωριστά, αναγνωρίζοντας τη γοητεία του διαφορετικού. 

Φίνο άρωμα, εξαίσιο!

Αναζητάμε τη μαγεία. Λίγο πολύ όλοι νομίζω.Αναζητάμε αυτήν την αισθησιακή της ομορφιά, την ονειρική υπόσταση, ψάχνουμε γι' αυτό το κάτι που θα μας βγάλει για λίγο έξω από την πραγματικότητα. Τι είναι αυτό το κάτι; Για τον καθένα κάτι άλλο. Ίσως ο ήχος άγριων κυμάτων που σκάνε στα βράχια, η πρωτόγνωρη γεύση ενός φαγητού, η θέα ενός εντυπωσιακού κτηρίου. Κάτι μικρό, όπως συνηθίζουν να προτρέπουν οι σελίδες life coaching, ή κάτι μεγάλο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να την ανακαλύψουμε.

Έτυχε να μου θυμίσει κάτι αυτές τις μέρες κάποιες τέτοιες μαγικές στιγμές. Πάνε χρόνια από τότε, δεκαπέντε για την ακρίβεια κι εγώ ήμουν μόλις δέκα ετών. Ήταν η πρώτη φορά που πήγα να παρακολουθήσω θέατρο ''για μεγάλους'', το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ στο Θεσσαλικό Θέατρο. Και την ίδια θεατρική σεζόν πάλι στο Θεσσαλικό, το Γλάρο του Τσέχοφ.

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ-Θεσσαλικό Θέατρο 2001-2002

#Stop Mind Borders

Μπήκα προχθές σ' ένα fast food για να πάρω ένα σάντουιτς. Η κυρία που με εξυπηρέτησε μιλούσε ελληνικά σπαστά με έντονη προφορά. Πριν ετοιμαστεί το φαγητό μου, μπήκαν δυο παιδάκια μέσα και ζήτησαν κρέπες.Τους τις ετοίμασε και, όταν τα παιδιά έφυγαν, άρχισε να μιλάει για τα δικά της παιδιά.''Έχω δίδυμα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, πάνε στη δευτέρα γυμνασίου. Προχθές μετά τον αγιασμό πήγαν όλη η παρέα να φάνε κρέπες εκεί κοντά στο σχολείο, αλλά μου λένε μαμά, σαν τις δικές σου δεν είναι. Εσύ φτιάχνεις καλύτερο φύλλο και κάνεις και καλύτερη γέμιση. Είναι πολύ χαριτωμένα και τα δυο τους!'' Μιλήσαμε λίγο ακόμη και έπειτα έφυγα. 

Ομολογώ πως χάρηκα πολύ γι' αυτή τη σύντομη κουβέντα. Είναι όμορφο να μοιράζεται μαζί σου κάποιος τις σκέψεις του, κάποιες στιγμές από την καθημερινότητα και την προσωπική του ζωή. Πόσο μάλλον όταν ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται στη δουλειά και εργάζεται, όπως συμβαίνει δυστυχώς πια, ατέλειωτες ώρες με ορθοστασία πάνω από ζεστά τηγάνια και ταψιά. Και ακόμη περισσότερο είναι όμορφο να σου μιλάει ένας άνθρωπος που είναι πολύ πιθανόν,έως και σίγουρο μπορώ να πω, να έχει δεχθεί ρατσισμό και άσχημη συμπεριφορά από την κοινωνία γιατί δεν είναι γηγενής,αλλά αλλοδαπός. 

Διαβάζω πολλά άρθρα πάνω στο ζήτημα των μεταναστών και των προσφύγων, όπως επίσης διαβάζω και σχόλια του κόσμου και μπορώ να πω πως απογοητεύομαι όλο και περισσότερο. Κι αναρωτιέμαι πού κρύβεται τόσο μίσος, τόσο χολή, πόσο κακό μπορεί να χωράει σ' έναν άνθρωπο; Ομολογώ πως δεν ξέρω πώς μπορούν να αλλάξουν τέτοια μυαλά, που μισούν το συνάνθρωπο, που φτάνουν να φέρονται άσχημα σε μικρά παιδιά.

Μετά τα μεσάνυχτα (ένα αγαπημένο top5)

Το καλοκαίρι εδώ στη Λάρισα είναι κάπως ζεστό (το ζεστό είναι κατ' ευφημισμό για να μη γράψω χειρότερα) και τα βράδια μια δυσκολία για να κοιμηθούμε την έχουμε. Πρέπει λοιπόν κάπως να περάσει η ώρα. Θα πας μια βολτίτσα να δροσιστείς ή να κάνεις πως δροσίζεσαι τέλος πάντων, ενώ κατά τα άλλα το βρακί σού έχει γίνει δεύτερο δέρμα, θα διαβάσεις και το βιβλίο σου, θα χαζέψεις λίγο στο διαδίκτυο...τι γίνεται όμως όταν βαρεθείς με όλα αυτά ή πολύ απλά η ζέστη σε έχει-όπως λέμε και στην καθαρεύουσα-ζαβλακώσει; Θα ανοίξεις την τι βι σου και θα κάνεις ανελέητο ζαπινγκ που δεν απαιτεί και καμια ιδιαίτερη πνευματική κόπωση. 

Οι μεταμεσονύχτιες ώρες,μετά από ίδια πείρα, μπορώ να σας πω ότι κρύβουν πραγματικά τα πιο ενδιαφέροντα τηλεοπτικά προγράμματα. Μπορείς να πετύχεις από καμένες τηλεοπτικές σειρές των αρχών της δεκαετίας του '90, όπου οι ηθοποιοί κυκλοφορούσαν με μαλλί-κάσκα-χελιδονοφωλιά ως ψαγμένα ντοκιμαντέρ που δεν υπάρχει περίπτωση να προβληθούν σε κανονική ροή προγράμματος.

Έτσι μετά από κάποια χρόνια πείρας στο χώρο των μεταμεσονύχτιων τηλεοπτικών προγραμμάτων έχω να καταθέσω το εξής top 5. 

Μελτέμι και φεγγάρι

Οι τελευταίες μέρες του Ιουλίου πέρασαν όμορφα, χωρίς καν να το καταλάβω πώς,σ' ένα υπέροχο καταπράσινο νησί, τη Σκόπελο που δεν την είχα δει παρά φευγαλέα στο παρελθόν. Αλλά όπως τους ανθρώπους, έτσι κι έναν τόπο για να τον γνωρίσεις πρέπει να τον ζήσεις αρκετά, να μάθεις για 'κεινες τις κρυφές γωνιές που δε μπορείς με την πρώτη ματιά να τις ανακαλύψεις, για εκείνες τις παραλίες τις καλά κρυμμένες, αλλά και τις άλλες με τον κόσμο που συρρέει κατά εκατοντάδες-κάτι θα ξέρουν για να πηγαίνουν εκεί-και για τις όμορφες βόλτες που σου προσφέρει η προκυμαία με αυτόν το ανεπαίσθητα ανατριχιαστικό παφλασμό από το κύμα, που μπορεί να γίνει νανούρισμα ή και ερωτική μελωδία ακόμα. Κι έτσι έζησα για λίγες μέρες σ' έναν τόπο που τον γνώρισα πολύ καλύτερα από εκείνες τις λίγες ώρες που τον είχα αντικρίσει τις προηγούμενες φορές και λέω πως μάλλον θέλω να τον γνωρίσω ακόμα παραπάνω. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, καθόλου τυχαία δεν το σκέφτομαι αυτό.

θέα στη χώρα της Σκοπέλου

Noir καλοκαιρινά βράδια

Τα καλοκαιρινά βράδια δε τα λες και μυστηριώδη, ειδικά αν ζεις καταμεσής του θεσσαλικού κάμπου με τη ζέστη να μη σου αφήνει και πολλά περιθώρια για οποιαδήποτε δράση, ακόμη και σκέψη. Το καυτό σκοτάδι δεν κρύβει το παραμικρό,δεν είναι σαν την υποβλητική και επιβλητική παγωμένη ατμόσφαιρα του χειμώνα, σαν τον κρύο αέρα που σ' αναγκάζει να τυλίξεις το παλτό σου πιο σφιχτά πάνω στο κορμί. Κι ούτε υπάρχει κανένας αέρας να σφυρίζει άγρια ανάμεσα στα δέντρα, να ξεσκίζει τα κλαδιά, να κάνει τα παραθυρόφυλλα να τρίζουν. Κι έτσι, μ' όλα τούτα,σκεφτόμουν τι βιβλίο να ταιριάζει σε αυτή την κάπως πιο ράθυμη ατμόσφαιρα του καλοκαιριού, που δε μας γεννά κανένα μυστήριο, καμια ιδιαίτερη ιστορία δεν τρέφει.

Τα βιβλία του καλοκαιριού είναι μια ιστορία από μόνα τους. Τα παίρνουμε μαζί μας στην παραλία δίπλα στο κύμα, ίσως να μας συντροφεύσουν σε κάποιο πλοίο, σε κάποιο λεωφορείο, σε κάποιο σταθμό των τρένων ενώ από κάτω μας βράζει ο τόπος, ίσως στην αυλή που καθόμαστε δίπλα στο γιασεμί με το μεθυστικό άρωμα. Πάνε παντού τα βιβλία το καλοκαίρι και γι' αυτό θέλουμε κάτι ιδιαίτερο, να σπάει την πηχτή ζέστη, να φτιάχνει άλλους κόσμους, να 'ναι αυτό που θα φέρει το αίνιγμα στον πυρωμένο καλοκαιρινό κόσμο. Τι άλλο θα ήταν καταλληλότερο από ένα νουάρ μυθιστόρημα; Και μάλιστα ένα ελληνικό νουάρ μυθιστόρημα;

Το ομολογώ πως δεν ήμουν φαν του νουάρ και ούτε έχω διαβάσει αμέτρητα από τούτα τα μυθιστορήματα. Όταν ρούφηξα κυριολεκτικά το Μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας του Ζαν Κλοντ Ιζζό, τότε μπήκα στον κόσμο του νουάρ, στον κόσμο των παθών και του μυστηρίου, της νύχτας και των τραγικών ηρώων. Για το νουάρ, γράφονται πολλά. Μα κυρίως όσα γράφονται επιχειρούν να το διαχωρίσουν από το αστυνομικό μυθιστόρημα, εκεί δηλαδή που το έγκλημα και μόνο αυτό θα βρίσκεται σε πρώτο πλάνο.

Στο νουάρ συναντάμε συνήθως μια μοιραία γυναίκα, μια femme fatale,μια γυναίκα σύμβολο του πειρασμού και της ίντριγκας, κάποιον detective που ψάχνει τις ζωές των ηρώων ως τα έγκατά τους, μυστηριώδη ατμόσφαιρα, φυσικά νεκρούς, έναν ή και περισσότερους και ξεχασμένα πάθη, ιστορίες από το παρελθόν που έρχονται να δώσουν μια άλλη διάσταση και ένα καινούριο νόημα στο παρόν. Συνήθως καταλήγει το νουάρ μυθιστόρημα σ' ένα τέλος τραγικό, μακριά από οποιοδήποτε happy end.

Ναρκωτικά στο Αριστοτέλειο

Βρισκόμουν στο δεύτερο έτος, όταν στα πλαίσια ενός μαθήματος ποινικού δικαίου επισκεφθήκαμε το ΚΕΘΕΑ Ιθάκη. Και μπορώ να πω πως ήταν από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έχω ποτέ ζήσει και σίγουρα από τις πιο αξιόλογες στα χρόνια του πανεπιστημίου. Συναντήσαμε ανθρώπους αγωνιστές, που πάλευαν με όλη τους την ψυχή όχι μόνο να ξεφύγουν από την εξάρτηση αλλά και να αποκτήσουν τις βάσεις για την κοινωνικοποίησή τους, όταν πια θα έβγαιναν από το κέντρο. Θυμάμαι που κάποιος τους ρώτησε ''γιατί;''.Γιατί ξεκίνησαν τη χρήση ναρκωτικών, ποια ήταν αρχή αυτού του νήματος; Και τα δύο παιδιά που μας ξεναγούσαν μας άνοιξαν την καρδιά τους και είχαν να μας αφηγηθούν σκληρές ιστορίες οικογενειακής εγκατάλειψης. Δεν ήταν οι ''αλήτες'', όπως του χαρακτηρίζει η κοινωνία, ήταν παιδιά πικραμένα και πονεμένα, που δε μπόρεσαν να διαχειριστούν σωστά τα προσωπικά τους βιώματα.

Πάσχα του 2001

Νικηφόρος Λύτρας, Το ωόν του Πάσχα (1874-1875)

Ήταν Πάσχα. Του 2001 νομίζω κι ήμουνα εννιά. Τότε ακόμη καθόμουν τα βράδια της Μεγάλης Εβδομάδας με την αδερφή μου και παρακολουθούσαμε τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, όπως έχει συμβεί με γενιές και γενιές. Είχαμε μια μικρή, ασπρόμαυρη τηλεόραση που έπιανε σήμα με δική της κεραία, δώρο στο γάμο των γονιών μου κι εκεί παρακολουθούσαμε τα πάντα.