''Εδώ δε χωράνε οπαδικά''

H νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη, γνωστού από την Πολίτικη Κουζίνα, φέρει για τίτλο μια χρονολογία,1968 και μας ταξιδεύει πενήντα χρόνια πίσω στην Ελλάδα της δεκαετίας του '60 για ν' αφηγηθεί ένα σπουδαίο αθλητικό γεγονός, τη νίκη της μπασκετικής ΑΕΚ επί της Σλάβια Πράγας και την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης. Ήταν 4 Απριλίου του 1968, όταν το Καλλιμάρμαρο στάδιο γέμισε με 80.000 κόσμο, για να υποστηρίξουν την Ένωση, αν και λέγεται ανεπίσημα ότι το πλήθος ήταν μεγαλύτερο.

Ίσως για όλους όσοι δεν υποστηρίζουν ή δε συνδέονται με κάποιον τρόπο με την ομάδα της ΑΕΚ να φαίνεται σα μια ταινία αδιάφορη. Για τους φανατικούς δε άλλων ομάδων ήταν μια αφορμή για να εκφράσουν για ακόμη μια φορά τη στενομυαλιά τους απειλώντας ιδιοκτήτες κινηματογράφων πως εάν προβάλλουν την ταινία θα τους βρούνε μπροστά τους.

Πρόληψη και διαδικτυακές καρδιές

Την προηγούμενη εβδομάδα έβλεπα το χρονολόγιο μου στο facebook να γεμίζει με καρδούλες που πόσταραν γυναίκες διαδικτυακές φίλες. Ομολογώ πως δεν έδωσα σημασία. Στο facebook κατά καιρούς εμφανίζονται διάφορα trends που δεν αφορούν και ιδιαιτέρως σημαντικά ζητήματα. Κι έπειτα είχα αγωνία για δυο θέματα. Την περασμένη Τρίτη το πρωί έκανα το πρώτο μου δικαστήριο και το απόγευμα τον πρώτο μου υπέρηχο στο στήθος.

Το επαγγελματικό ζήτημα βέβαια σαφώς και δε μου φαινόταν τόσο σημαντικό όσο το ζήτημα υγείας. Απλώς υπήρχε εκεί ως κάτι καινούριο για 'μενα. Όπως και ο υπέρηχος που έκανα στο συγκεκριμένο σημείο του σώματός μου. Ήταν κι αυτός κάτι πρωτόγνωρο για 'μενα. 

Δυο βδομάδες πριν σε μια εξέταση για μια γρίπη που περνάω καθώς η παθολόγος με ψηλάφισε με ενημέρωσε πως οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες μου είναι πρησμένοι και καλό θα ήταν να κάνω έναν υπέρηχο στο στήθος. Δεν είναι κάτι σημαντικό, μου λέει, είσαι και μόνο εικοσιπέντε, αλλά καλό είναι να κάνεις έναν υπέρηχο.

Να πω πως δε θορυβήθηκα, πως δεν με αγχώθηκα; Έκλεισα ραντεβού την ίδια κιολας μέρα. Λίγες μέρες μετά έκανα την εξέταση κι ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Άναρχη βροχή, άναρχη γραφή

Αυτό το κείμενο θα 'ναι κάπως άναρχο. Κάπως; Βασικά, δεν υπάρχει ''κάπως άναρχο''. Σκέτο άναρχο, λοιπόν.

Είναι που βρέχει μάλλον. Νερό που άναρχα πέφτει από τον ουρανό. Σταγόνες που δεν υπακούουν πουθενά κι η καθεμία τραβάει το δικό της δρόμο προς τη γη. 

Αυτή η άναρχη η βροχή τα φταίει, λοιπόν. Όλοι κάτι θα νοσταλγήσουμε με τη βροχή, κάτι θα θυμηθούμε, με κάτι θα μελαγχολήσουμε, κάτι θα ποστάρουμε (οι νέες τεχνολογίες με εξαναγκάζουν να αναφερθώ και σ' αυτό). Είναι άναρχη και η σκέψη βλέπετε και δε συμμαζεύεται εύκολα.

Αυτή τη στιγμή το ρολόι μου δείχνει 3:47 το πρωί. Κι έξω-όπως θα καταλάβατε κι από την εισαγωγή,που δεν είναι κι η εισαγωγή καθότι άναρχο το κείμενο-ρίχνει μια όμορφη βροχούλα. Γλυκιά, όχι αγριεμένη, σαν να 'ναι κρέμα βανίλια ας πούμε.

I 'm driving home for Christmas

Τριανταεννέα χρόνια πριν, Χριστούγεννα του 1978. Αγγλία, πολύ χιόνι κι ένας νέος μουσικός που πρέπει να πάει από το Λονδίνο, στο σπίτι του που βρίσκεται στο Μίντλεσμπρο. Η δισκογραφική του εταιρία δεν πληρώνει το εισιτήριο για το τρένο, ενώ η οδήγηση του έχει απαγορευτεί. Τότε, η σύντροφός του ξεκινάει μ' ένα παλιό austin mini και κάνει όλο το δρόμο από το Μίντλεσμπρο ως το Λονδίνο για να τον πάρει και να γυρίσουν μαζί σπίτι. 

Στη διαδρομή το χιόνι πυκνώνει, το ζευγάρι κολλημένο στην κίνηση κι ο νεαρός μουσικός σκαρώνει ένα τραγουδάκι.''We 're driving home for Christmas...''. Κάθε φορά που τα φώτα του δρόμου αφήνουν λίγες αχτίδες μες στο παλιό mini, αυτός γράφει σ' ένα σημειωματάριο τους στίχους.

Όλα είναι ίδια, αν δεν τ' αγαπάς

Βρίσκομαι σε μια ουρά στην εφορία περιμένοντας να 'ρθει η σειρά για την άγια ώρα που θα γίνει επιτέλους η δουλειά μου. Δυο υπάλληλοι διαφωνούν επί ώρα για το αν ένα έγγραφο είναι επικυρωμένο, μια τρίτη υπάλληλος προσπαθεί να διευθετήσει το θέμα τριγυρνώντας μ' ένα τσιγάρο στο χέρι, εγώ έχω περάσει ήδη από πέντε γραφεία και γύρω μου το σκηνικό είναι φτιαγμένο από χιλιάδες χαρτονένιες κούτες με έγγραφα.''Παγωμένο σκοτάδι της πολικής νύχτας'', που έγραφε κι ο Max Weber για τη γραφειοκρατία.

Η αναμονή βέβαια, και δη η αναμονή σ' ένα θλιβερό μέρος, σου δίνει τη δυνατότητα, μάλλον, σωστότερα, σε εξαναγκάζει να σκεφτείς. Ό,τιδήποτε άλλο απ' ό,τι διαδραματίζεται γύρω σου. Κι επειδή μάλλον βρισκόμουν σ' ένα μέρος άσχημο, άσχημο με όλη τη σημασία της λέξης, αναρωτήθηκα τι σημαίνει πραγματικά το αντίθετό του. Το όμορφο.

Δε θα ανατρέξω σε λεξικά και επιστημονικές πηγές για να βρω την έννοια. Ο όμορφος είναι, αλλιώς, ο έμορφος, ο εύμορφος, από το ευ και μορφή, αλλά έχει δεν έχει και καμια σημασία στην πραγματικότητα· το ευ, το καλό, είναι άλλο για τον καθένα μας, είναι διαφορετικό κι υποκειμενικό. 

Κι εξάλλου κάποιος ή κάποια δεν είναι όμορφος ή όμορφη, κάτι δεν είναι όμορφο. Κάποιον ή κάποια τον/τη θεωρώ όμορφο/η και κάτι όμορφο το θεωρώ ως τέτοιο εγώ, επίσης. 

Δε βρίσκεται εύκολα, λοιπόν, το κοινό μέτρο για το πού αποδίδεται η ομορφιά και εδώ που τα λέμε de gustibus et coloribus non est disputandum. Είναι και κάτι άλλο όμως, που είναι, πιστεύω, κοινό σε όλους μας παραγωγικό στοιχείο της ομορφιάς. Η αγάπη. Κι ό,τι αυτή συνεπάγεται.

Σαν τη ''μαμά-κουκουβάγια'' θα μου πείτε; Που αγαπά τα παιδιά της και τα βρίσκει πανέμορφα; Ναι, κι αυτό. Το όμορφο δεν είναι τελικά το άρτιο, μα το ξεχωριστό·κι αυτό δημιουργείται από εμάς και μόνο. Από το κομμάτι της καρδιάς μας που κάπου αφήνουμε, από το χρόνο που αφιερώνουμε, από τις σχέσεις που πλάθουμε, από αυτή την κλωστίτσα που μας ενώνει με κάποιον ή κάτι.

''Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε να δει ακόμη μια φορά τα τριαντάφυλλα. «Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο», είπε... «Είστε όμορφα, αλλά κενά... Αν κάποιος τυχαίος περαστικός έβλεπε το τριαντάφυλλό μου, θα νόμιζε ότι σας μοιάζει. Εκείνο όμως είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα σας, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω εγώ ποτίσει. Γιατί είναι το λουλούδι που προστάτεψα. Γιατί έχω σκοτώσει τα σκουλήκια του, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω ακούσει να παραπονιέται, να καμαρώνει ή να σιωπά. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου το καλύτερο απ' όλα.΄''

Μη με κοιτάς στα μάτια...

Πάει ένας χρόνος που ασχολούμαι με τους παραδοσιακούς χορούς.Κι είναι ένα ταξίδι. Σήμερα βρίσκεσαι στη Θεσσαλία, αύριο πλέεις προς τα νησιά, έπειτα πας μια βόλτα προς Ήπειρο,πετάγεσαι στη Μακεδονία, περνάς από Θράκη και καταλήγεις Μικρά Ασία. Είναι σαν να ζεις τους τόπους και την ιστορία τους μέσα από το τραγούδι γράφοντας τη δική σου ιστορία με τα πατήματά σου στο έδαφος. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να νιώσει κάποιος τι πάει να πει πολυπολιτισμικότητα,έχοντας μεν  τον ελληνικό πολιτισμό ως σημείο αναφοράς, προσεγγίζοντας όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τόπου ξεχωριστά, αναγνωρίζοντας τη γοητεία του διαφορετικού. 

Φίνο άρωμα, εξαίσιο!

Αναζητάμε τη μαγεία. Λίγο πολύ όλοι νομίζω.Αναζητάμε αυτήν την αισθησιακή της ομορφιά, την ονειρική υπόσταση, ψάχνουμε γι' αυτό το κάτι που θα μας βγάλει για λίγο έξω από την πραγματικότητα. Τι είναι αυτό το κάτι; Για τον καθένα κάτι άλλο. Ίσως ο ήχος άγριων κυμάτων που σκάνε στα βράχια, η πρωτόγνωρη γεύση ενός φαγητού, η θέα ενός εντυπωσιακού κτηρίου. Κάτι μικρό, όπως συνηθίζουν να προτρέπουν οι σελίδες life coaching, ή κάτι μεγάλο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να την ανακαλύψουμε.

Έτυχε να μου θυμίσει κάτι αυτές τις μέρες κάποιες τέτοιες μαγικές στιγμές. Πάνε χρόνια από τότε, δεκαπέντε για την ακρίβεια κι εγώ ήμουν μόλις δέκα ετών. Ήταν η πρώτη φορά που πήγα να παρακολουθήσω θέατρο ''για μεγάλους'', το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ στο Θεσσαλικό Θέατρο. Και την ίδια θεατρική σεζόν πάλι στο Θεσσαλικό, το Γλάρο του Τσέχοφ.

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ-Θεσσαλικό Θέατρο 2001-2002