Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

''Αυτή είναι φεμινίστρια!''


Αυτό το κείμενο θα πρεπε να είχε γραφτεί για τη μέρα της γυναίκας. Τη μέρα που οι περισσότεροι άνδρες μας εύχονται ''Χρόνια Πολλά''. Δεν είναι όμως γιορτή, είναι επέτειος και ημέρα μνήμης.Στις 8 Μαρτίου του 1857, εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη σε μια εκδήλωση διαμαρτυρίας ζητούν για πρώτη φορά καλύτερες εργασιακές συνθήκες και εργασιακά δικαιώματα. Γυναίκες που εργάζονταν σε κάτεργα για λίγα ψίχουλα όρθωσαν το ανάστημά τους.Αυτό πρέπει να θυμόμαστε. Τα ''Χρόνια Πολλά'', τα λουλούδια, τις αγκαλίτσες, συγγνώμη αλλά τα έχω γραμμένα εκεί που δεν πιάνει μελάνι. 

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Ε καλά...δε με σινεπήρες!

Έπεσε στο μάτι μου και λέω δε μπορεί, όχι δε γίνεται, δεν είναι δυνατόν! Mα τελικά είναι... Ναι, αυτό το Φεβρουάριο θα κατακλυστούμε και πάλι από ερωτισμό της πλάκας, στερεοτυπικά κλισέ και δαγκωμένα χείλη. Πάλι θα βλέπουμε παντού το σποτάκι με το ζεύγος που θα προσπαθεί να πείσει για παθιασμένο, αλλά θα το υποστούμε κι αυτό το μαρτύριο. Και τώρα που το συνειδητοποιώ δεν έχω αναφερθεί καν στο όνομα της ταινίας, αλλά δε χρειάζεται θα 'χετε καταλάβει. Το hint με τα δαγκωμένα χείλη φτάνει από μόνο του, γιατί εξάλλου ήταν και το μόνο που έκανε η πρωταγωνίστρια. Δαγκωνόταν. Της είπαν ότι είναι σέξι και λέει τώρα που βρήκαμε πιπέρι ας βάλουμε και στα λάχανα. 
Το Φεβρουάριο λοιπόν θα προβληθούν οι Πενήντα πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι. Προετοιμαστείτε! Αυτό το πενήντα πιο σκοτεινές μου κάνει πολύ άγριο και πρόστυχο. Τσουτσουριάσαμε!

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Ο μισθός δεν είναι χάρη

Η δεκαετία των twenties που διανύω και η γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα (αυτό δε νομίζω ότι επιδέχεται περαιτέρω σχολιασμού) με φέρνουν πολλές φορές στη θέση να συζητάω με συνομηλίκους μου για το επαγγελματικό μέλλον του καθενός μας. Άλλοι μπορεί να έχουν σταθεί πιο τυχεροί, άλλοι όχι. Το δεδομένο είναι πως η κατάσταση είναι όντως δυσάρεστη, πιο δυσάρεστες όμως είναι διάφορες απόψεις που ακούω. Απόψεις που σε τελική ανάλυση είναι τρομακτικές και επικίνδυνες.Και θα εξηγηθώ αμέσως τώρα.

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Αυτή η νύχτα μένει;

Αυτή η νύχτα μένει. Απομένει δηλαδή; Ή μήπως παραμένει ως ξεχωριστή κι ιδιαίτερη, αλλιώτικη από τις άλλες νύχτες στη σκέψη μας και στη συνείδησή μας;
Το πρώτο δίνει την αίσθηση του επικείμενου τέλους. Το δεύτερο την ιδέα του σημαντικού, αυτού που για κάποιο λόγο μας σημάδεψε.
Τι ισχύει απ' τα δύο, τι ενσαρκώνει τελικά αυτή η νύχτα που ''μένει'' δεν έχει και πολλή σημασία. Κάθετι διπλής ανάγνωσης είναι πιο μυστηριώδες και ιντριγκαδόρικο και επιδέχεται την ερμηνεία που εμείς θα του δώσουμε. Αυτή, που ασυναίσθητα ίσως επιλέγουμε.

via greekbooks

Τα σκεφτόμουν όλα τούτα παρακολουθώντας ακόμη μια φορά την ταινία του Παναγιωτόπουλου. Αυτή η νύχτα μένει. Τελεία και δεν έχει παρακάτω. Το παρακάτω το συμπληρώνουμε εμείς. Αν είσαι στα χωρίσματα θα δανειστείς το λαϊκό άσμα και θα πεις ''αυτή η νύχτα μένει που θα μαστε μαζί...''. Μπορεί και να χορέψεις για να κυλήσει η πίκρα μέσα από τα βήματα και να φύγει μακριά.
Έτσι και στο φιλμ του Παναγιωτόπουλου. Δύο νέοι προσπαθούν να συμπληρώσουν αυτό το κάτι που λείπει από τη ζωή τους. Έχει τα όνειρά του ο καθένας. Μα αδυσώπητες οι εποχές κι έπειτα είναι και ο έρωτας, ''ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν δυο άνθρωποι'' όπως έχει γράψει κι ο Λειβαδίτης.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Από το Πρωινό Άστρο στον Ελληναρά

via yannisritsos.gr

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου-κι ένα από τα πιο γνωστά του-είναι το Πρωινό Άστρο γραμμένο για την κόρη του, Έρη, όταν αυτή ήρθε στον κόσμο. Το Πρωινό Άστρο είναι ένας πατρικός μονόλογος, ξέχειλος από τρυφερότητα και στοργή, χωρίς όμως να κρύβει από το παιδί τα δεινά της ανθρωπότητας. Στα παιδιά εξάλλου, λένε, πρέπει να μιλάμε πάντα με ειλικρίνεια.

Στη Χιροσίμα, κοριτσάκι,
είταν κάτι παιδάκια, κοριτσάκι,
είταν κάτι μανούλες, κοριτσάκι,
– όχι, δε θέλω να σου πω –
είταν κάτι παιδάκια, κοριτσάκι…


Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Μόνο και μόνο επειδή είσαι γυναίκα!

Μ' ένα γρήγορο σκρολάρισμα στο newsfeed των social media (αγνοήστε προς το παρόν τις πολλές ξένες λέξεις) τα μάτια μας βλέπουν χίλια δυο. Από ειδήσεις, ειδήσεις hoaxes, τις φωτογραφίες των φίλων μας έως τα εκατοντάδες αποφθέγματα (τα quotes ντε!μην ξεχάσω και τα αγγλικά μου). Άλλα με τάση ''διδακτική'', άλλα χιουμοριστική κι άλλα απλά μισογυνιστική... Μοιάζει κάπως άκυρος ο χαρακτηρισμός; Όχι και τόσο.
Τα αποφθέγματα είναι δομημένα σε λίγες λέξεις. Με ύφος αξιωματικό και λακωνικότητα επιχειρούν μέσα από το περιορισμένο λεξιλογικά περιεχόμενο να περάσουν υψηλά νοήματα. Κι άντε όταν διαβάζεις ''Η κόλαση είναι άδεια και όλοι οι διάβολοι είναι εδώ'' (Shakespeare στην Τρικυμία) κάπου πας να σκεφτείς την αλληγορία, τι να θελε άραγε να πει ο Wiliiam;
 Όταν όμως την αρχική σου σελίδα δεν κοσμεί ο Shakespeare, αλλά ο oneman πώς στο καλό τον ελένε τότε τι;

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Κατερίνα

Σάββατο βράδυ βγαίνω από το θέατρο Εγνατία με δάκρυα στα μάτια, κάτι μέσα μου τρέμει. Όχι γιατί παρακολούθησα κάτι δακρύβρεχτο και μελό, μα κάτι αληθινό. Μια ιστορία όχι απλώς βασισμένη  σε "αληθινά γεγονότα'', αλλά μια ιστορία αμιγώς πραγματική, όπως ξεκίνησε κάποιες δεκαετίες πριν. Είναι η ιστορία της Κατερίνας. Της Κατερίνας, της μαμά του Πέτρου.


Η Κατερίνα έχει μόλις αυτοκτονήσει. Έχει πιει ασύλληπτα πολλά χάπια και ο γιος της τη βρίσκει νεκρή και γυμνή πάνω στο κρεβάτι. Εδώ ξεκινάει και η ιστορία της. 
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του '50, σε μια τυπική αστική οικογένεια, η Κατερίνα από πολύ νωρίς διαπιστώνει πως κάτι δεν εξελίσσεται φυσιολογικά στο μυαλό της.  Σκέψεις τρομακτικές, κρίσεις και ένας συνεχής φόβος μήπως κάνει κακό στον εαυτό της. Ζώντας σε μια οικογένεια χτυπημένη από τις ψυχικές διαταραχές η Κατερίνα αγωνίζεται ήδη από παιδί να διαπιστώσει τι είναι αυτό που τη βασανίζει, η οικογένεια όμως ξέρει να κρύβεται καλά και κρύβει και το πρόβλημα της κόρης τους κάτω από το χαλί. ''Μόνο να μη το μάθει ο κόσμος...''