Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Από το Πρωινό Άστρο στον Ελληναρά

via yannisritsos.gr

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου-κι ένα από τα πιο γνωστά του-είναι το Πρωινό Άστρο γραμμένο για την κόρη του, Έρη, όταν αυτή ήρθε στον κόσμο. Το Πρωινό Άστρο είναι ένας πατρικός μονόλογος, ξέχειλος από τρυφερότητα και στοργή, χωρίς όμως να κρύβει από το παιδί τα δεινά της ανθρωπότητας. Στα παιδιά εξάλλου, λένε, πρέπει να μιλάμε πάντα με ειλικρίνεια.

Στη Χιροσίμα, κοριτσάκι,
είταν κάτι παιδάκια, κοριτσάκι,
είταν κάτι μανούλες, κοριτσάκι,
– όχι, δε θέλω να σου πω –
είταν κάτι παιδάκια, κοριτσάκι…


Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Μόνο και μόνο επειδή είσαι γυναίκα!

Μ' ένα γρήγορο σκρολάρισμα στο newsfeed των social media (αγνοήστε προς το παρόν τις πολλές ξένες λέξεις) τα μάτια μας βλέπουν χίλια δυο. Από ειδήσεις, ειδήσεις hoaxes, τις φωτογραφίες των φίλων μας έως τα εκατοντάδες αποφθέγματα (τα quotes ντε!μην ξεχάσω και τα αγγλικά μου). Άλλα με τάση ''διδακτική'', άλλα χιουμοριστική κι άλλα απλά μισογυνιστική... Μοιάζει κάπως άκυρος ο χαρακτηρισμός; Όχι και τόσο.
Τα αποφθέγματα είναι δομημένα σε λίγες λέξεις. Με ύφος αξιωματικό και λακωνικότητα επιχειρούν μέσα από το περιορισμένο λεξιλογικά περιεχόμενο να περάσουν υψηλά νοήματα. Κι άντε όταν διαβάζεις ''Η κόλαση είναι άδεια και όλοι οι διάβολοι είναι εδώ'' (Shakespeare στην Τρικυμία) κάπου πας να σκεφτείς την αλληγορία, τι να θελε άραγε να πει ο Wiliiam;
 Όταν όμως την αρχική σου σελίδα δεν κοσμεί ο Shakespeare, αλλά ο oneman πώς στο καλό τον ελένε τότε τι;

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Κατερίνα

Σάββατο βράδυ βγαίνω από το θέατρο Εγνατία με δάκρυα στα μάτια, κάτι μέσα μου τρέμει. Όχι γιατί παρακολούθησα κάτι δακρύβρεχτο και μελό, μα κάτι αληθινό. Μια ιστορία όχι απλώς βασισμένη  σε "αληθινά γεγονότα'', αλλά μια ιστορία αμιγώς πραγματική, όπως ξεκίνησε κάποιες δεκαετίες πριν. Είναι η ιστορία της Κατερίνας. Της Κατερίνας, της μαμά του Πέτρου.


Η Κατερίνα έχει μόλις αυτοκτονήσει. Έχει πιει ασύλληπτα πολλά χάπια και ο γιος της τη βρίσκει νεκρή και γυμνή πάνω στο κρεβάτι. Εδώ ξεκινάει και η ιστορία της. 
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του '50, σε μια τυπική αστική οικογένεια, η Κατερίνα από πολύ νωρίς διαπιστώνει πως κάτι δεν εξελίσσεται φυσιολογικά στο μυαλό της.  Σκέψεις τρομακτικές, κρίσεις και ένας συνεχής φόβος μήπως κάνει κακό στον εαυτό της. Ζώντας σε μια οικογένεια χτυπημένη από τις ψυχικές διαταραχές η Κατερίνα αγωνίζεται ήδη από παιδί να διαπιστώσει τι είναι αυτό που τη βασανίζει, η οικογένεια όμως ξέρει να κρύβεται καλά και κρύβει και το πρόβλημα της κόρης τους κάτω από το χαλί. ''Μόνο να μη το μάθει ο κόσμος...''

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Κι αρκεί μόνο να το λένε

Στο διπλανό τραπέζι κάθονταν δυο παιδιά, ήταν γύρω στα δεκαοχτώ με δεκαεννιά. Τους έριξα μια κλεφτή ματιά. Το αγόρι ανακάτευε τον φραπέ του κοιτώντας τις κυκλικές κινήσεις που έκανε με το καλαμάκι. Το κορίτσι καθόταν με τα χέρια σταυρωμένα, σαν να ταν σε θέση άμυνας, ή μήπως επίθεσης;
Έστησα αυτί για λίγο. Το ξέρω δεν είναι ωραίο, και δεν το κάνω σχεδόν ποτέ, αλλά τώρα δε μπόρεσα.
"Και εντάξει...εμείς τώρα είμαστε μαζί...", το αγόρι σαν να άφησε μετέωρη τη φράση του.
"Εμείς βγαίνουμε'', είπε το κορίτσι προσπαθώντας να διορθώσει το αγόρι.
''Βγαίνουμε...Κι αν εγώ τώρα, εκεί πού θα πάω, κάνω κάτι με κάποια άλλη'' το αγόρι έφερε στο προσκήνιο ένα υποθετικό σενάριο μάλλον για να τρομάξει το κορίτσι, ''εντάξει όχι και κάτι πολύ σοβαρό...''. Μάλλον το ξανασκέφτηκε και είπε κάπως να στρογγυλέψει τις απειλές του.
Η απειλή όμως είναι απειλή μόνο, όταν ο άλλος την εκλαμβάνει ως τέτοια και για το κορίτσι μάλλον δεν ήταν και κάτι σοβαρό. "Αν κάνεις κάτι, ε αφού δε θα είναι και σοβαρό, όπως λες, δε θα με πειράξει καθόλου!'' Δε θα την πειράξει καθόλου! Κι η απάντηση που μάλλον περίμενε το αγόρι δεν ήρθε ποτέ.

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Κι εγώ στη Μυροβόλο...


Βρέθηκα στην Καβάλα. Ήπια κοκτέιλ στο Παλλάδιο (τρώγοντας παράλληλα κεφτεδάκια, έμπνευση της φίλης μου της Μανώλιας να τα παραγγείλουμε και ναι, διαπίστωσα ότι το λάιμ της μαργαρίτας ταιριάζει εξαιρετικά με το κεφτεδάκι), περπάτησα κάτω στην παραλία, ανέβηκα στην παλιά πόλη και στο κάστρο και μετά μου καρφώθηκε να βρω και τη Μυροβόλο. Το καφέ του πολλαπλού ειδώλου... Θα τον ξέρετε εξάλλου τον στίχο. Συχνάζεις στο Μικρό Καφέ και εγώ στη Μυροβόλο...
Το τραγούδι αυτό ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά από τους Χειμερινούς Κολυμβητές, εγώ όμως, όπως και πολύς κόσμος φαντάζομαι, το γνώρισα μέσα από την ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα. Αργότερα, όταν άκουσα και την ερμηνεία του Αργύρη Μπακιρτζή, (ήμουν ακόμη μικρή, ίσως ούτε καν έφηβη) κάπως μου ξένισε. Η φωνή του Μπακιρτζή βλέπετε είναι μπάσα και ιδιαίτερη. Μεγαλώνοντας όμως αλλάζουμε και γούστα. Και αυτό που ζητάω πια στη μουσική και γενικότερα στη ζωή μου είναι η αυθεντικότητα κι ας μη συνοδεύεται πάντα από κάποια υποτιθέμενη ''αρτιότητα''. Και ειδικά στη μουσική, το συναίσθημα που αγκαλιάζει τη μελωδία είναι αυτό που θα κάνει την ερμηνεία ξεχωριστή, όχι ντε και καλά οι αλάνθαστες νότες.

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Αλμύρα



Βράδυ Αυγούστου. Γυρίζεις απ' τη θάλασσα με το αλάτι να ξασπρίζει το δέρμα σου εδώ κι εκεί. Ακουμπάς τα χείλη σου στο μπράτσο σου κι η αλμύρα εισβάλλει σαν άγριος πορθητής. 
Είναι όμορφο το βράδυ, γλυκό κι ανέμελο. Έτσι όπως πρέπει να 'ναι τα αυγουστιάτικα βράδια. Περπατάς και νιώθεις πως βαδίζεις στο άπειρο, γιατί δεν έχει σημασία καμιά που η ζωή είναι πεπερασμένη. Εκείνη η στιγμή δεν είναι. Εκείνη η στιγμή είναι αυγουστιάτικη και είναι για πάντα. 
Κι οι σκέψεις, όλες αυτές οι σκέψεις που το 'χουν βάλει στόχο να σου διαλύσουν το κεφάλι, εκείνη τη στιγμή υποκλίνονται κι αυτές στη μαγεία και σ' αυτό το κάτι που δε μπορείς να πεις τι είναι. Είναι όμως όμορφο και είναι παρόν κι ας μη το βλέπεις. Τη νιώθεις την ομορφιά.

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2016

Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου

Το 1985 ο Woody Allen σκηνοθετεί το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου. Μια ταινία που έχει μέσα της μια ακόμη ταινία, κάτι σα μια μπάμπουσκα. O Allen φέρνει αντιμέτωπες τη φαντασία με την πραγματικότητα, το παραμύθι με την άχαρη καθημερινότητα. 
Στα χρόνια της οικονομικής ύφεσης του Μεσοπολέμου η Σεσίλια, μια φτωχή σερβιτόρα στο Νιου Τζερσι παντρεμένη μ' έναν αλκοολικό σύζυγο που της τρώει τα λεφτά στα ζάρια, περνά τον ελεύθερο της χρόνο και ξεχνάει τις έγνοιες της στο σινεμά. Κάθε απόγευμα βρίσκεται εκεί και παρακολουθεί το Πορφυρό ρόδο του Καΐρου, γοητευμένη και μαγεμένη από τη ζωή που διαδραματίζεται στο σελιλόιντ. Την πέμπτη φορά όμως που θα βρεθεί εκεί, ο Τομ Μπάξτερ, ένας από τους ήρωες της ταινίας- αρχαιολόγος, ποιητής και εξερευνητής όπως του αρέσει να συστήνεται- απλά κάνει ένα βήμα έξω από την οθόνη και αρπάζει τη Σεσίλια ερωτευμένος και τρελαμένος, με τους υπόλοιπους ρόλους να κοιτάνε εμβρόντητοι.


Η Σεσίλια βρίσκεται πια με τον ήρωα που έβλεπε απλά στο πανί. Ξαφνιασμένη, αφήνεται να ζήσει το όνειρο και έναν έρωτα κινηματογραφικό. Μα ναι! Είναι πραγματικά αυτό που λέμε κινηματογραφικός έρωτας. Κάπου εκεί εμφανίζεται και ο ηθοποιός που ενσαρκώνει τον ήρωα της ταινίας Τομ Μπάξτερ, φοβούμενος μη γίνουν τίποτα παρεξηγήσεις εξαιτίας του σωσία του που κυκλοφορεί ελεύθερος (και ερωτευμένος να μην ξεχνάμε!).