Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Κάνε το σωστό

Can't stand it...can't stand the heat

 Ζέστη, πολλή ζέστη. Καύσωνας. Νέοι και νέες που παίζουν με το νερό των πυροσβεστικών κρουνών, τρεις φίλοι που αράζουν (και σχολιάζουν) κάτω από μια μικρή ομπρέλα, παιδιά που τρέχουν να απολαύσουν μια γρανίτα, ένας ηλικιωμένος που κατεβάζει τις μπύρες τη μία μετά την άλλη. Ένα εικοσιτετράωρο στο Μπέντφορντ Στάιβεσαντ του Μπρούκλιν-μια από τις πιο κακόφημες περιοχές της Νέας Υόρκης-μέσα από τη ματιά του αφροαμερικανού ηθοποιού και σκηνοθέτη Spike Lee σε μια ταινία που καατάσσεται στα καλύτερα αμερικάνικα φιλμ όλων των εποχών και έχει θεωρηθεί ως ιδιαίτερα σημαντική πολιτισμικά από την ίδια τη Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου. 
  Do the right thing, προτρέπει ο τίτλος της ταινίας. Κάνε το σωστό. Ποιο είναι το σωστό, ο Lee δε μας το λέει. Μάλλον αφήνει εμάς να αποφασίσουμε εκεί προς το τέλος της ταινίας, όταν πια η ζέστη κορυφώνεται και μαζί και τα πάθη σ' αυτό το οικοδομικό τετράγωνο του Μπρούκλιν καταλήγοντας σε μια κορύφωση που σε κάνει κρατάς την ανάσα σου.
  Εκεί λοιπόν, στο Μπέντοφορν Στάιβεσαντ, μια πολυφυλετική γειτονιά, σε μια ιδιαίτερα ζεστή μέρα, κάθε προκάλυμμα του φυλετικού ρατσισμού και των στερεοτύπων δεν αντέχει και λιώνει. Η πλοκή διαδραματίζεται ανάμεσα σε πλήθος χαρακτήρων που ο καθένας κάτι προσφέρει-κανείς ρόλος δε φαίνεται να 'ναι άσκοπος, καμία προσωπική ιστορία δε μας αφήνει με την απορία της ύπαρξής της. Τρεις όμως είναι οι τόποι-σημεία αναφοράς. Ο ραδιοφωνικός σταθμός We Love Radio, το παντοπωλείο του ζευγαριού από την Κορέα και η πιτσαρία του ιταλοαμερικανού Σαλ, την οποία βρίσκουμε πια στο τέλος του φιλμ να 'ναι απλά αποκαΐδια. 

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

Η κούκλα

Πριν λίγες μέρες η πολυτάλαντη και πολυγραφότατη Christina Andromeda ανέβασε στο ίνσταγκράμ της μια φωτογραφία του παιχνιδάδικου Πινόκιο που βρίσκεται στην οδό Δημητρίου Γούναρη στη Θεσσαλονίκη. Βλέποντας τη βιτρίνα του μαγαζιού, γεμάτη με όμορφα παιχνίδια και ζωηρά χρώματα συγκινήθηκα. Τη βιτρίνα αυτή μαζί με τη βιτρίνα από το βιβλιοπωλείο Κεντρί ακριβώς δίπλα τις λάτρευα.
Ανεβοκατέβαινα τη Γούναρη και πάντα σταματούσα εκεί να χαζέψω τα βιβλία και να σκεφτώ ποιο θα είναι το επόμενο που θα αγοράσω και μετά να χαζέψω τα παιχνίδια και κυρίως τις κούκλες. Κάτι κούκλες μεγάλες, ντυμένες με υπέροχα ρουχάκια, σχεδόν σαν αληθινά μωρά. Τόσο όμορφες!
Καθόμουν και χάζευα κι ας μην αγαπούσα ποτέ τέτοιου είδους παιχνίδια ούτε καν ως παιδάκι. 
Κάποτε βρέθηκε στη βιτρίνα μια κουκλίτσα πανέμορφη. Με ξανθά κοτσιδάκια, κόκκινο φορεματάκι και ζακετάκι, λευκά σοσονάκια και παπουτσάκια. Από το λαιμό κρεμόταν η πιπίλα της.

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Για την απόφαση 660/2018 ΣτΕ

Ένα σύντομο κείμενο και λίγες σκέψεις που αποτύπωσα στη σελίδα μου στο facebook για την απόφαση 660/2018 του Συμβουλίου της Επικρατείας. Από νομικής άποψης αποτελεί μια απόφαση που σίγουρα θα σχολιαστεί πολύ έντονα. Ωστόσο, τη θεωρώ χρήσιμη. Μας θυμίζει πως ζούμε σε μια βαθιά συντηρητική κοινωνία που δε σέβεται εν τοις πράγμασι το διαφορετικό και την ελευθερία της έκφρασης.

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

Αρχίζει το ματς

Ο λόγος περί ποδοσφαίρου και συγκεκριμένα περί ομάδων ποδοσφαίρου. Στην Ελλάδα λένε το αγαπάμε το άθλημα. Δε θα 'λεγα ακριβώς ότι το αγαπάμε, μάλλον η ''αγάπη'' μας παρασιτεί πλάι στο παρηκμασμένο και ξεπεσμένο πρωτάθλημα. Το πρωτάθλημα που κάθε χρόνο βουλιάζει κι ακόμα περισσότερα στη βρόμα και τη λάσπη.
Αναρωτιόμουν και έχει τύχει να συζητήσω και με φίλους για ποιο λόγο υποστηρίζουμε κάποια συγκεκριμένη ομάδα. Γιατί να χαιρόμαστε επειδή ''σήμερα κερδίσαμε'' και να κατεβάζουμε τα μούτρα γιατί ''παίξαμε άθλια και μας έστησαν στον τοίχο''; Από πού πηγάζει αυτό το α' πληθυντικό;
Οι λόγοι μπορεί να 'ναι ίδιοι μ' αυτούς που κάνουν κάποιους να ακολουθούν ένα πολιτικό κόμμα. Η οικογενειακή παράδοση και κάποιο συναισθηματικό δέσιμο με την ομάδα. Tην υποστήριζε ο παππούς, μετά ο μπαμπάς, την υποστηρίζω κι εγώ και κάπως έτσι προχωράει το πράγμα. Βέβαια στο να υποστηρίζεις τυφλά μια ομάδα επειδή το έκαναν και οι πρόγονοί σου δεν υπάρχει και κάτι τραγικά κακό, όσο το να εφαρμόζεις την ίδια τακτική σ' ένα κόμμα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

''Εδώ δε χωράνε οπαδικά''

H νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη, γνωστού από την Πολίτικη Κουζίνα, φέρει για τίτλο μια χρονολογία,1968 και μας ταξιδεύει πενήντα χρόνια πίσω στην Ελλάδα της δεκαετίας του '60 για ν' αφηγηθεί ένα σπουδαίο αθλητικό γεγονός, τη νίκη της μπασκετικής ΑΕΚ επί της Σλάβια Πράγας και την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης. Ήταν 4 Απριλίου του 1968, όταν το Καλλιμάρμαρο στάδιο γέμισε με 80.000 κόσμο, για να υποστηρίξουν την Ένωση, αν και λέγεται ανεπίσημα ότι το πλήθος ήταν μεγαλύτερο.
Ίσως για όλους όσοι δεν υποστηρίζουν ή δε συνδέονται με κάποιον τρόπο με την ομάδα της ΑΕΚ να φαίνεται σα μια ταινία αδιάφορη. Για τους φανατικούς δε άλλων ομάδων ήταν μια αφορμή για να εκφράσουν για ακόμη μια φορά τη στενομυαλιά τους απειλώντας ιδιοκτήτες κινηματογράφων πως εάν προβάλλουν την ταινία θα τους βρούνε μπροστά τους.

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Πρόληψη και διαδικτυακές καρδιές

Την προηγούμενη εβδομάδα έβλεπα το χρονολόγιο μου στο facebook να γεμίζει με καρδούλες που πόσταραν γυναίκες διαδικτυακές φίλες. Ομολογώ πως δεν έδωσα σημασία. Στο facebook κατά καιρούς εμφανίζονται διάφορα trends που δεν αφορούν και ιδιαιτέρως σημαντικά ζητήματα. Κι έπειτα είχα αγωνία για δυο θέματα. Την περασμένη Τρίτη το πρωί έκανα το πρώτο μου δικαστήριο και το απόγευμα τον πρώτο μου υπέρηχο στο στήθος.
Το επαγγελματικό ζήτημα βέβαια σαφώς και δε μου φαινόταν τόσο σημαντικό όσο το ζήτημα υγείας. Απλώς υπήρχε εκεί ως κάτι καινούριο για 'μενα. Όπως και ο υπέρηχος που έκανα στο συγκεκριμένο σημείο του σώματός μου. Ήταν κι αυτός κάτι πρωτόγνωρο για 'μενα. 
Δυο βδομάδες πριν σε μια εξέταση για μια γρίπη που περνάω καθώς η παθολόγος με ψηλάφισε με ενημέρωσε πως οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες μου είναι πρησμένοι και καλό θα ήταν να κάνω έναν υπέρηχο στο στήθος. Δεν είναι κάτι σημαντικό, μου λέει, είσαι και μόνο εικοσιπέντε, αλλά καλό είναι να κάνεις έναν υπέρηχο.
Να πω πως δε θορυβήθηκα, πως δεν με αγχώθηκα; Έκλεισα ραντεβού την ίδια κιολας μέρα. Λίγες μέρες μετά έκανα την εξέταση κι ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Άναρχη βροχή, άναρχη γραφή

Αυτό το κείμενο θα 'ναι κάπως άναρχο. Κάπως; Βασικά, δεν υπάρχει ''κάπως άναρχο''. Σκέτο άναρχο, λοιπόν.



Είναι που βρέχει μάλλον. Νερό που άναρχα πέφτει από τον ουρανό. Σταγόνες που δεν υπακούουν πουθενά κι η καθεμία τραβάει το δικό της δρόμο προς τη γη. 
Αυτή η άναρχη η βροχή τα φταίει, λοιπόν. Όλοι κάτι θα νοσταλγήσουμε με τη βροχή, κάτι θα θυμηθούμε, με κάτι θα μελαγχολήσουμε, κάτι θα ποστάρουμε (οι νέες τεχνολογίες με εξαναγκάζουν να αναφερθώ και σ' αυτό). Είναι άναρχη και η σκέψη βλέπετε και δε συμμαζεύεται εύκολα.
Αυτή τη στιγμή το ρολόι μου δείχνει 3:47 το πρωί. Κι έξω-όπως θα καταλάβατε κι από την εισαγωγή,που δεν είναι κι η εισαγωγή καθότι άναρχο το κείμενο-ρίχνει μια όμορφη βροχούλα. Γλυκιά, όχι αγριεμένη, σαν να 'ναι κρέμα βανίλια ας πούμε.