Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Αρώματα αιωρούμενα


Τα βράδια στη Λάρισα είναι σκεπασμένα με ομίχλη.Αιθαλομίχλη. Βαριές μυρωδιές και δηλητήρια στον αέρα να μη σ' αφήνουν ν' αναπνεύσεις.Να θες να περπατήσεις και να αναρωτιέσαι αν στον αέρα που ρουφάς υπερισχύει το οξυγόνο ή το διοξείδιο του θείου. Και τελικά τι σου προσφέρει η βαθιά σου αναπνοή,αυτή που υπό άλλες συνθήκες θα ευχαριστιόσουν;Οξυγονώνεται ή διοξειδώνεται ο εγκέφαλος;
Δεν ξέρω αν ήταν της φαντασίας μου ή αν όντως συνέβη (ή αν επηρεάστηκαν κάποια κέντρα του εγκεφάλου από το πολύ δηλητήριο που λέγαμε) αλλά την πρώτη μέρα του χρόνου, 1η Ιανουαρίου βγήκα έξω, περπάτησα και τίποτα δυσάρεστο δεν υπήρχε στην ατμόσφαιρα.Στα ρουθούνια μου έφταναν μόνο αρώματα. Ρουφούσα αέρα κι όπου κι αν περπατούσα ένιωθα όλη την χημεία των αρωμάτων. Μόρια που αιωρούνται, οσμές σαν από κάποιο αρωματοποιείο, σαν από κάποιο παλιό μπουκαλάκια που ένα χέρι το άνοιξε μετά από χρόνια και αυτό άρχισε και πάλι να αναδίδει τις νότες του.

Ναι, τελικά δεν είμαι καθόλου βέβαιη αν ήταν φαντασία, αν ήταν πραγματικότητα,μήπως είχε κάνει τη δουλειά του το βοριαδάκι που είχε φυσήξει 'κεινη τη μέρα ή αν ήταν αυτή η μαγεία των πρώτων ωρών του νέου χρόνου.Αυτή η μαγεία του νέου ξεκινήματος που έχουμε όλοι στο μυαλό μας.
Ρεαλιστικά αν το σκεφτούμε τίποτα δεν έχει αλλάξει τώρα που βάζουμε το 16 πίσω από το δυο χιλιάδες. Ένα ημερολογιακό πέρασμα από το ένα έτος στο άλλο.
Γίνομαι ωμή και αντιρομαντική μήπως;Ουσιαστικά δεν έχει υπάρξει κάποιο τέλος για να υπάρξει και ξεκίνημα. Είναι όμως η ανθρώπινη ανάγκη, η ανθρώπινη ψυχή που θέλει να βάλει κάπου ένα ορόσημο για να ξεκινήσει έναν ακόμη μαραθώνιο με την προσδοκία αυτή τη φορά να μην ξανακάνει τα ίδια λάθη ή και με την ελπίδα πως ίσως βάλει και η τύχη λίγο το χεράκι της.Αν και για την τύχη να σας πω την αλήθεια δεν έχω καταλήξει ακόμα αν είμαστε εμείς που την φτιάχνουμε ή αν είναι κάτι το υπερφυσικό. Τείνω μάλλον να πιστεύω, πως ο άνθρωπος είναι αυτός που μαστορεύει την τύχη του, αυτός που θ' αρπάξει μια ευκαιρία, αυτός που θα ονειρευτεί κάτι μεγαλειώδες.
Η τύχη, το κισμέτ, το πεπρωμένο, όπως κι αν μας αρέσει να τα ονοματίζουμε ίσως να υπάρχουν ίσως και όχι. Κι αν υπάρχουν είναι μικρά σποράκια που θέλουν νερό και λίπασμα και φως για να θεριέψουν. Και δε νομίζω να αμφιβάλει κανείς πως μόνο εμείς ξέρουμε πώς να τα φροντίσουμε σωστά.Γι' αυτό και ας ξεκινήσουμε το 2016 μ' αυτή την αλλαγή.Τα καλύτερα δε θα 'ρθουν. Τα καλύτερα θα τα φέρουμε εμείς.
Καλή Χρονιά! 
p.s και με πιο καθαρή ατμόσφαιρα

4 σχόλια:

  1. Φυσικά έχει να κάνει με τις προσδοκίες.
    Ανανέωση στόχων, μηδένισμα του ανθρώπινου κοντέρ και φτου και πάλι από την αρχή... Ανθρώπινη ανάγκη καθώς λες κι εσύ!
    Καλώς σε βρίσκω!
    Καλή χρονιά να έχεις !
    Αριστέα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή Χρονιά Αριστέα!Με υγεία πάνω απ' όλα και έμπνευση!

      Διαγραφή
  2. Συμφωνώ σε όλασ Ανθή! Και οχι δεν γίνεσαι ωμή! Έτσι είναι τα πράγματα, τα λες με το όνομα τους. Τίποτα δεν αλλάζει αν πραγματικά δεν βοηθάμε και μεις σε αυτο! Γεννιούνται προσδοκίες στο μυαλό μας που τέλικά μένουνε τέτοιες...Μόνο αν το προσπαθήσουμε πραγματικά, χωρίς εγωισμούς και κακεντρέχειες αλλάζει η όλη φάση...

    Υ.Γ. Καλή Χρονιά σου εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έχει ανάγκη ο άνθρωπος να ελπίζει...Αν κάτι πήγε άσχημα με την έλευση του νέου χρόνου γεννά νέες προοπτικές στο νου. Είναι όπως λες η ανάγκη του ανθρώπου. Και εγώ δεν πιστεύω τόσο στην τύχη αλλά και πάλι τι να πω; Εμείς προδιαγράφουμε το μέλλον μας με τις επιλογές μας.
    Καλώς σε ξαναβρίσκω
    Καλή νέα χρονιά να έχεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή